ไม่ใช่อย่างนั้นพี่
เล่าๆ
อย่างที่บอกว่าคล้ายพี่เก้อ ม.ต้นเกรดดีมากๆ
พอขึ้นมอปลายอยากเรียนสายศืลป์เพราะมีศิลปะ แต่ไม่อยากไปรวมดาว
เลยเลือกไปวิทย์ เรียนไปเรียนมาเทอมแรกได้สองตัวแรกในชีวิต วิชาเลข และฟิสิกส์
จากนั้นหนึ่งก็ทยอยกันมา วิทย์ และเลขทั้งหมดได้เกินสองอยู่ตัวเดียวคือ ชีวะ (ชอบมากๆ)
นอกนั้นหนึ่งสอง แต่ผมไม่มีศูนย์นะ
แต่เกรดก็ดี เพราะวิชาอื่นๆที่เหลือฉุด ไม่สามก็สี่หมดทุกตัว
จนถึงวันนี้ยังสงสัยว่าเลือกสายวิทย์ทำไมเนี่ยยยยยย
สายวิทย์ก็เพื่อนเยอะดี ทำกิจกรรมเยอะแยะ โดดเรียนกันบ่อยๆ (อ้างกิจกรรม)
แต่ตอนเอนท์ก็คะแนนโอเคไปในทางค่อนข้างดีด้วยซ้ำ (สายศิลป์นะ)
ชีวิตม.ปลาย เป็นอะไรที่สะใจมากๆ
ถ้าไปเรียนสายศิลป์คงไม่มันส์แบบนี้ คงรู้อะไรน้อยกว่านี้
ถ้าเลือกศิลป์เกรดคงจะดีมากๆ ได้โควต้านู่นนี่สบายๆ
อาจจะได้เรียนที่ๆ อยากเรียนไปแล้ว แต่ความคิดคงแคบกว่านี้
หลายๆครั้งไอ้เลขสองสามตัวนั่น มันช่างกดดันเหลือเกิน เหมือนกับจะตัดสินชีวิตเราทั้งชีวิต
ทั้งที่มันไม่ใช่ พอถึงตอนนี้ ปสก.ตอนม.ปลาย กับไอ้เลขสองตัวนั่นมันเทียบกันไม่ได้จริงๆ
เหมือนๆจะมั่ว จะไม่ดี แต่ก็ไม่ได้เสียใจอะไร เพราะเรื่องดีๆมันก็มีเยอะะะะ
