ฝันอีกละ จะมีซักวันไม๊ที่จะนอนหลับเต็มๆตา
วันถึงกิ๊กเก่า
ด้วยความที่ก่อนนอน อยากกินข้าวมันไก่มากก
จนถึงกับเก็บไปฝันว่า ไปกินข้าวมันไก่กับเพื่อน
อร่อยมากกก กินเสร็จก็บอกว่าจะไปสยามกัน
ก็เดินๆไปสยยาม แล้วก็ไปเจอพี่คนนั้นแหล่ะ ขายชาไข่มุกอยู่
เราก็เข้าไปทักทาย เค้าก็บอกว่า เออ อิ่มว่างไม๊ มาช่วยขายหน่อยสิ พรุ่งนี้อ่ะ
อิ่มก็เออๆ ว่าง เดี๋ยวมาหาตอนห้าโมงนะ เค้าก็โอเค
พอก่อนห้าโมงอิ่มก็ลากับเพื่อนหลังจากไปกินข้าวมันไก่
ก็เดินๆ ประมาณว่าพอจำทางได้นะว่ามันต้องเดินทางนี้
แล้วจู่ๆก็ขี้เกียจเดินซะงั้น ขึ้นรถเมล์ดีกว่า
แล้วก็ขึ้นผิดสาย ไปลงไหนก็ไม่รู้
เราก็เดินต่อ กะว่าเดี๋ยวมันต้องถึงล่ะน่า
เดินจนมืด จนเริ่มกลัว
กลัวจริงๆนะ คือมันเหมือนอารมณ์เป็นตึกแถวเก่าๆ โบราณๆๆๆ แล้วไม่มีคนเลยยยยย มืดแล้วด้วย
อิ่มก็เอาไงดีวะ..โบกตุ๊กตุ๊กละกัน
ก็บอกว่าจะไปสบามอ่ะ เค้าก็โอเค ก็ขับไป ในใจคิอกลัวมาก กลัวแถวนั้นมากกก
ดูโทรศัพท์ แบบโหย มีมิสคอลสองร้อยกว่าสาย
แล้วลุงก็หยุด ที่ซอยๆนึง บอกว่าอ่ะถึงละ
ซอยแบบสภาพเหมือนโดนไฟไหม้มาเลย ดำเกรียมทั้งซอย
อิ่มก็บอกว่า เฮ้ย ไม่ใช่เด่ะ เอาแบบซอยที่มีแสงสีอ่ะ ไม่ใช่ซอยนี้
ลุงก็บอก นี่แหล่ะสยาม แต่เป็นสยามซอย1 ซึ่งโดนไฟไหม้ไปแล้ว
(โธ่ อิลุง แล้วชั้นจะมาทำไมซอยไฟไหม้เนี่ยห๊ะ
)
เลยบอกว่าไม่เอาๆๆ ไปอีกซอย ลุงก็เลยขับไป
กว่าจะไปถึงร้าน ร้านก็เกือบปิดละ
พี่คนนั้นโกรธเคืองมากเลย ไปให้เค้าด่าถึงที่
แล้วก็ไม่ได้ช่วยงาน
จบ.
