จริงๆแล้วไม่อินกับหัวข้อนี้นัก
เพราะช่วงนี้หน้าร้อนแดดเปรี้ยงแทบทุกวัน
(และสาวๆบิกินี่
) แต่ที่นี่ก็ขึ้นชื่อเรื่องฝนตก
ตลอดเวลาไม่ว่าฤดูไหน เผอิญเดินผ่านนักดนตรีข้างถนน
ตามแหล่งที่นักท่องเที่ยวเยอะๆ เพลงที่คนส่วนมากขอ
คือเพลง Streets of London จนเพลงนี้มันกลายเป็นสัญลักษณ์
ของนักดนตรีริมทางไปเลย เนื้อเพลงประมาณว่า
ท้องฟ้าทึมเทา หนังสือพิมพ์เมื่อวานบอกข่าวของเมื่อวาน
ชายแก่นั่งดื่มชาที่คาเฟ่ริมทาง มองโลกและผู้คนที่เดินผ่าน
ก่อนจะสัญจรกลับบ้านลำพัง ถ้าเธอยังคิดว่าตัวเองโดดเดี่ยวอยู่ พระอาทิตย์ไม่เคยฉายแสงแด่เธอเลย
มาสิ จับมือฉันแล้วเดินไปตามท้องถนนของลอนดอน
บางทีเธออาจเปลี่ยนใจก็ได้นะ
(มีให้โหลดทั่วไปครับ)
เลยวาดอะไรออกมาเล่นๆได้ดังนี้
ลอนดอนในรอยจูบ : เขียนโดยถ่าน,ยางลบและนิ้วถู
มันดูแหม่งๆยังไงอยู่เพราะวาดเล็กจะได้แสกนได้
แต่หัวถ่านมันดันใหญ่ ไม่สิ มันต้องใหญ่อยู่แล้ว
ดันทะลึ่งใช้ถ่านเขียนเอง รายละเอียดมันก็เลยไม่มี
สีพื้นเอาเกรยองดำปาดด้วยเล็กน้อย ร่มปรับในคอมเอา
แต่เนื่องจากเห็นว่ามันไม่ค่อยเกี่ยวกับเนื้อเพลงสักเท่าไหร่
เพราะเนื้อเพลงไม่ค่อยจะเกี่ยวกับความรัก
มันบอกให้เข้าใจชีวิต โลกและผู้คนต่างก็เจ็บปวดทั้งนั้นแหละ
ก็เลยถือโอกาสเอาอะไรที่เขียนไว้นานแล้ว
มาแปลงให้มันเข้ากับรูปสักเล็กน้อย ...หวังว่าจะเข้านะครับ
จากริ้วเมฆเทาที่แตก แหลกสลาย...
หนึ่งม็ดฝนร่วงหล่น
จากท่วงทำนองที่ทึมเทา
โปรยปรายเงียบเชียบ เคว้งคว้าง
กระทั่ง กระทบไหล่ที่หนาวสั่น
และริมฝีปากเย็นเฉียบของเธอ
อาจบางที
เมฆขาวก่อรูปร่าง
บนฉากหลังสีน้ำเงินเข้ม
เธอเคยบอกฉันว่า
เธอเป็นเมฆขาว
แล้วเมฆครึ้มเหล่านั้นเล่า,
คือฉันใช่ไหม?
ฉันบอกว่า ชอบท้องฟ้าสีครามในวันแดดส่อง
แต่วันเมฆสีเทาครึ้มฝนนั่น,
คือฉันใช่ไหม?
ฉันโผตัวเองกลางสัมผัสของเม็ดฝนฤดูหนาว
หากว่ามันคือหยดน้ำที่มาจากเมฆขาวของเธอ
มันอาจช่วยชำระล้างแววตาของฉัน
เธอบอกว่า เมฆฝนเหล่านั้นไม่ใช่เธอ
แต่มาจากการรวมกันของหยดน้ำทุกชนิดบนโลก
ที่ระเหยขึ้นไปต่างหากล่ะ...
...แล้วรวมถึงน้ำตาของฉันนี่ด้วยใช่ไหม?
