:o: ลีลาวนา อินดี้ :o:

โอ้ว ระทึกนะเนี่ย

นั่นจบเรื่องระทึกวันแรกครับ หลังจากนั้นก็ไหว้มาเรื่อย
ถ้าผมไม่อยู่ก็จะโทร หรือฝากเพื่อนไหว้แทน แต่เพื่อนแม่งก็ปากดีครับ
บอกว่า เขารอมึงคนเดียวล่ะมั้ง

ขอบคุณเพื่อนมากกร๊าฟฟ 
เป็นแบบนี้สามครั้งแล้วนะ สำหรับหน้าร้าน จุดปั๊บ นึกปุ๊บว่าให้เปิดทางร้านให้ลูกค้าเข้า
นั่งไม่ทันตูดจะร้อน จะต้องเข้ามา 1 โต๊ะ

ผมก็ไม่ได้ปักใจเชื่อเรื่องนี้นะ แต่ว่ามันเห็นกันจะๆ แอบมีคิดบ้างเล็กน้อย
ไอ้ที่ระทึกกว่านั้น เดี๋ยวมาต่อครับ 

ไว้จะไปอุดหนุนนะพี่ 

ที่บอกว่าจะมาต่อความระทึกก็คือ หลังจากเก็บความอัดอั้นไว้ 3 วันเต็ม
ก็ไม่ไหวแย้ววว เอาเรื่องนี้ไปคุยกับแม่ครับ เพื่อให้แม่ฟันธงแทน
แต่เรื่องกลับกลายเป็น

ผม : "แม่ ไหว้เจ้าที่หน้าร้านด้วยล่ะ มีคนมายืนขอข้าวด้วยล่ะ บลาๆๆๆๆ"
แม่ผม : "ก็ดีแล้ว จำไม่ได้เหรอว่าเมื่อก่อน (ปี 28-30) หน้าบ้านเราตรงร้าน"
ผม : "จำได้ว่ามันเป็นต้นพุทรา ต้นสนยักษ์ พื้นที่รกร้างไม่มีใครใช้งาน"
แม่ผม : "มึงลืมศาลพระภูมิที่มีคนเอามาทิ้งได้ไง"
ผม : ".................."

แม่ผม : "ก็ข้างๆ ต้นไม้ มีกองศาลพระภูมิเต็มไปหมด ตอนนั้นที่ร้านทำใหม่ๆ เขาเอาแทร็คเตอร์ขุดกลบศาลไปด้วยไง"
ผม : ".................."
แม่ผม : "ตอนเราเข้ามาอยู่ปี 28 น่ะ ตรงนั้นมีคนเอาศาลเจ้าเก่าๆ ศาลพระภูมิเก่าๆ มาทิ้ง...."
ผม : พอแย้วง๊าบ กูโดนแย้ววว


เดี๋ยวมีฟังธงให้อีกคนครับ
โอยยย กู 

แต่ผมเชื่อว่ามันดีนะ ในการที่เราเชื่อเรื่องที่มองไม่เห็น
เพราะอย่างน้อยมันจะช่วยเป็นกำลังใจ สบายใจนั่นล่ะครับ
เราทำดี ผมเชื่อว่ามันจะดีครับ

แต่น้องต่าย (เด็กเสิร์ฟ) มันก็เชื่อนะว่ามี เพราะมันก็เข้ามาฟันธงหลังจากผมเจอแม่ฟันธงไปรอบว่า
ต่าย : "พี่โก้ ตอนหนูเก็บร้านวันที่อยู่ดึก เมื่อก่อนเคยเจอเงาเดินไปมาในเรือนจริงๆ นะ"
ผม : ".........."
ต่าย : "จริงๆ นะพี่โก้"
ผม : "พอเห้อ...กูรู้แย้ว"



เรื่องระทึกมีเท่านี้ครับ สองอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมเรียนวิชา สปช ไปแล้ว 1 หน้า
คาดว่าทำไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็หมดเล่มครับ ไว้จะถ่ายรูปอาหาร เจ้าของร้าน เด็กเสิร์ฟ เชียร์เบียร์ ฯลฯ มาฝาก

แต่ไม่ถ่ายอย่างที่ว่านะ
 

ดูรูปนักร้องไปพลางๆ ก่อนละกันครับ ซ้ายมือคือไอ้แบงค์ เพื่อนตั้งกะสมัยเด็กๆ
คนขวาคือพี่ชายมัน ชื่อโบ ก็โตมาไล่ๆ กันครับ ห่างกัน 1-2 ปี บ้านติดกัน ลูกครูเหมือนกัน

ได้เพื่อนมาเล่นดนตรีให้ฟัง สบายใจดี เวลาอะไรไม่สวยจะได้บอกมันได้
มันอยากได้อะไรก็บอกเลยแบบไม่เกรงใจ เช่น กูว่าซาวน์มันแรงไปนะ กูว่าลำโพงมันต้องหันยังงี้นะ ฯลฯ

แต่เรื่องเงิน คุยกันแบบเคลียร์เลยนะครับ สำคัญด้วย
บอกให้ชัดว่าชั่วโมงเท่าไหร่ รับยังไง เล่นกี่วัน พักกี่วัน
ไม่งั้นขัดกันเรื่องนี้แล้วจะเสียเพื่อนได้

แนวเพลงเป็นแบบอลูสติคครับ วัยรุ่นนิดหน่อย วัยผมบ้างประปราย (เยอะเลยล่ะ)
เพราะโดยพื้นฐานของร้าน ดูจะออกแนวผู้ใหญ่หน่อยครับ เพลงเลยเก่าๆ เยอะ
แต่พวกเราชอบอะไรสดๆ เล่นหลุดบ้างดีบ้างนี่ล่ะแนวเลย ธรรมชาติดี

กีตาร์คนละตัว สลับกันร้องเพลง ผมว่ามันใช่เลยนะ
ร้านแบบที่คิดไว้ ไม่ต้องเล่นเป็นคณะ กลอง เบส อะไรแบบนั้น
เพราะอย่างนึงคือมันติดบ้านคน จะไปกระหน่ำกลองตูมๆ เดี๋ยวจะซวยเอาได้

เย็นนี้จะถ่ายรูปอื่นๆ มาเพิ่มเติมนะแจ๊ะ
 

 
 
  คำเตือน
 
 
ห้อยพระก่อนเข้าร้าน ด่วน
 
 
 
 

พี่โก้คะ..

พวกเหลือบทั้งหลาย ไม่มีมาเกาะมาไถมั่งเหรอคะ

ที่เห็นๆ ถ้าเปิดอย่างนี้ที่พัทยา อย่างน้อยจะต้องโดน เรื่อง..

1.ใบอนุญาตใช้เครื่องกระจายเสียง

2.ใบอนุญาตเรื่องขอแพร่ภาพ (โปรเจคเตอร์  ยิ่งติดยูบีซีมีบอลนะ..แม่งขูดกันเลือดซิบ)

3.ใบอนุญาตเรื่องขายบุหรี่ สุรา

ฯลฯ เท่าที่มันจะนึกเอามาไถได้


// ยิ่งเปิดร้านไฮโซๆ คนเยอะๆนี่ มันน่าไถ นักแหละ  มีอะไรก็บอกๆกันมั่งนะพี่ ถ้ามีปัญหาก็คงจะเคสเดียวๆ ที่ส้มเคยเจอค่ะ 

ร้านน่านั่งมากเลยอ่ะค่ะ 

น่าสนใจมากเลยค่ะ เอาใจช่วยให้ทำมาค้าขึ้นนะคะพี่ ได้เปิดร้านร่วมกับเพื่อนนี่น่าสนุก

อยากเห็นเมนูอาหารจัง 

^

^

^

รีเควสเมนูอาหารเพิ่มมาอีกคนแล้วพี่ 

พี่โก้คะ..

พวกเหลือบทั้งหลาย ไม่มีมาเกาะมาไถมั่งเหรอคะ

ที่เห็นๆ ถ้าเปิดอย่างนี้ที่พัทยา อย่างน้อยจะต้องโดน เรื่อง..

1.ใบอนุญาตใช้เครื่องกระจายเสียง

2.ใบอนุญาตเรื่องขอแพร่ภาพ (โปรเจคเตอร์  ยิ่งติดยูบีซีมีบอลนะ..แม่งขูดกันเลือดซิบ)

3.ใบอนุญาตเรื่องขายบุหรี่ สุรา

ฯลฯ เท่าที่มันจะนึกเอามาไถได้


// ยิ่งเปิดร้านไฮโซๆ คนเยอะๆนี่ มันน่าไถ นักแหละ  มีอะไรก็บอกๆกันมั่งนะพี่ ถ้ามีปัญหาก็คงจะเคสเดียวๆ ที่ส้มเคยเจอค่ะ 

อยากรู้วิธีกำจัดแมลงพวกนี้เหมือนกันครับ /

ไม่มีวิธีกำจัดครับ นอกจากให้เงินไปให้สิ้นเรื่อง
แต่ที่ร้านโชคดีหน่อย ตรงที่มีแบ็คกราวนด์ดี
เลยไม่ต้องห่วงเรื่องนี้เท่าไหร่

แปดริ้วมันบ้านของพวกผมครับ ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
แต่ไม่ได้ไปกร่างแต่อย่างใดนะ เราอยู่ส่วนเราเท่านั้นเอง

ร้านผมใช้วิธีมีทุกใบอนุญาตเลยครับ