แบบประเมิน ฟ้อนสุดฯ ทิชชู1

 



















 

ไปดูผลสำรวจทั้งหมดมาแล้ววววว
(หมายถึงคอมเมนต์อะไรแบบนี้น่ะนะ)


ก็ดีค่ะ มีทั้งให้กำลังใจและบั่นทอนกำลังใจดี
เอาเป็นว่าอะไรที่เห็นสมควรปรับก็จะปรับละกันนะคะ
ฉบับนี้คิดหนักเรื่องการส่งต้นฉบับจังเลย เอาไงดีว้า

เอาแบบโหด ๆ


เหมือนคัดลอกความคิดเห็นมาไม่หมดหรือเปล่าครับ (แน่ะ เกริ่นให้อยากรู้อยากเห็น)

เอางี้ครับ จากที่อ่านคอมเม้น   เราควรมี คำว่ากระจู๋ ใน ฟ้อนสุดเล่ม 2 มั้ยครับ

เพราะดูจากข้อมูลแล้วผมโดนเต็มๆ 

เฉยๆ นะคะ
คือคอนเซปต์เราตอนแรกนี่กะให้คนในอ่านนี่นา
แล้วถ้าเผื่อคนนอกจะอ่าน จะเก็ตหรือไม่เก็ตก็สุดแท้แต่เขางี้ไม่ใช่เหรอ

ตอนนี้คำว่ากระจู๋ในความคิดเดือนมันก็สื่อถึงในฟอนต์นี่แหละ
แต่มาตอนแรกๆ ก็ประดักประเดิดนิหน่อย



ดูคอมเมนต์แล้วมันก็ต้องเอามากรองอีกทีนะคะ
อย่างกอลลั่มลุงโก้เนี่ย มีคนมาเมนต์ว่า มันธรรมดาๆ มีคนรู้อยู่แล้วอะไรแบบเนี้ย
อ้ะ ก็เดือนไม่รู้ในสิ่งที่ลุงโก้เขียนเลย ผิดเหรอ
เราไม่ได้ทำหนังสือถ่ายรูปซะหน่อย และเดือนเชื่อว่ามันน่าจะมีหลายๆ คนไม่รู้แบบเดือน

กอลลั่มแนะกระจู๋ มีคนเมนต์ว่าไม่น่าสนใจ เพราะก็เก็บดาวหมดทุกกระจู๋แล้ว
คนอื่นมาอ่านยิ่งไม่น่าสนใจ
เดือนว่ามันก็ไม่เสมอไปเน้อ
ถ้าคุณอ่านมันทุกกระจู๋แล้ว จะเอาอะไรไปแนะท่านได้
อันนี้เผื่อไว้สำหรับคนที่ไม่เคยมาอ่าน หรือเก็บดาวไม่หมดไรเงี้ย
ฉบับนี้ไม่แน่อาจจะไม่มีแล้วก็ได้นะ ขี้เกียจทำ ไม่ก็รอดูก่อนทั้งเดือนทั้งแมคนั่นล่ะ



แล้วก็สำหรับท่านที่มาเมนต์อื่นบลาๆๆ
สำหรับกอลลั่มนิสต์และกองบ.ก.ที่ได้อ่าน ก็ขออาจหาญแนะนิดหน่อยว่า
เอามาปรับปรุงได้แต่อย่าบั่นทอนกำลังใจนะคะ เดือนก็กำลังเตือนตัวเองอยู่

อยากให้นึกถึงหนังสือชื่ออะไรสักอย่าง ที่มาโพสที่นี่

แล้วพวกเราก็ช่วยกันคอมเม้นท์

่บก.เค้าก็อ่านๆมองๆ (แก้ตัวบ้าง)
แต่ไม่ได้เห็นด้วยกับทุกคอมเม้นท์

  ตูเฉยๆ อยู่แล้ว

ก็คุ้นๆ ว่า จุดประสงค์แรกเริ่มเดิมที
เราจะทำอะไรที่เราอยากทำกันไม่ใช่เหรอ 

ผมเขียน สิ่งที่ผมเขียน
ไม่ค่อยสนใจว่าคนส่วนใหญ่จะชอบไหมเหมือนกันนะ
ตอนผมทำงานทุกสิ่ง-อย่าง
ผมก็หวังเอาว่า มีสักคนอ่านอยู่ที่ไหนสักแห่งชอบมัน
นี่พอแล้วนะ

หวังว่ามันจะเปลี่ยนโลกในใจเขาด้วย(นี่ ตรงนี้หวังมาก)

เล่มแรกจุดหมายของผมคือ
จะบอกทุกคนที่ได้อ่าน
ไม่ว่าคนนั้นจะมองความรักแบบไหนอยู่
กำลังเจอความรักอย่างไรอยู่
แต่ให้รู้ว่า  รักแท้มันมีจริงนะ ในโลกนี้

เขียนเสร็จผมก็ว่าผมสำเร็จแล้ว
หลังจากนั้น งานเขียนที่ผมเขียน
ก็ไม่ใช่ของผมอีกต่อไป

ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณบอกอครับ ไม่เสียแรงที่รัก

คืออย่างที่พี่ระจันบอกนะถ้ามันเป็นบทความที่ออกมาจากสำนวนของผมเอง
ผมก็จะมั่นใจทุกครั้งที่เขียนหรือพิมพ์มันออกมานะ (พูดถึงสำนวนนะไม่ได้หมายความรวมถึง พิมพ์คำผิดแต่อย่างใด  )

แต่เนื่องด้วยถ้าบทความไหนที่ต้องเกี่ยวกับสังคมหรือบุคคลอื่นมากๆออกแนวล่อแหลม ผมก็ยังคงให้ความสำคัญ  กับมันอยู่ดี
ผมยังไม่เชื่อมันในวิจารณญานของตนเองเท่าทีควร


วันนี้เห็นน้องเดือนออกมาให้กำลังใจเหล่ากอลลั่มนิสต์ ผมก็รู้สึกว่าน้องเดือนเริ่มมีคุณสมบัติของผู้นำขึ้นมาอีกนิดแล้วครับ
เพราะ ผู้นำส่วนหนึ่ง คือการให้กำลังใจ ปลุกระดม และห้ามท้อจะออกแนวไม่เชื่อมั่นในตัวเองให้ใครเห็นไม่ได้โดยเด็ดขาด

ถือซะว่าเป็นการเรียนรู้

ชอบความเห็นน้าโอ๋ครับ
เอาเข้าจริงๆ จะให้เขียนตามใจคนส่วนใหญ่ คิดว่าคนส่วนใหญ่ชอบแล้วก็เขียนออกมา
ผมว่ามันประหลาดแล้วล่ะ

คำตำหนิประเภทบั่นทอนกำลังใจ ก็อ่านผ่านๆไปบ้างก็ดีนะบอกอ
เตือนตัวเองให้รู้่ว่า คนมันมีหลายประเภท และมันจะเป็นอย่างนี้อยู่เสมอ

ข้อควรระวังที่ถ้าน้าโอ๋ น้าณตไม่มาบอกอาจทำให้ลืมๆกันไป
เราทำฟ้อนสุดฯเพราะเราอยากทำนะ

ผมว่าคนที่เขียนๆ (และที่ว่าจะๆ แต่ไม่ได้เขียน) ในเล่มแรกนี่ มี"อะไร"สักอย่าง เป็นทุนอยู่แล้วล่ะ
ทุนที่ว่านี่ก็คือ ความอยากบอกเล่าอะไรบางอย่าง
อยากเขียนโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสร็จเป็นเล่มแล้วมันจะมียอดโหลดถึงห้าสิบไหม (นั่นคือโหลดกันเองนี่แหละ  )
จะมีขาจรหลงมาโหลดสักสองสามคนไหม
ซึ่งจะต่างกับเล่มสอง ที่ต้องเกร็งว่า เฮ้ย คนอ่านเยอะนะเนี่ย
ไม่ได้ละๆ ต้องให้มันเจ๋งกว่าเดิม อะไรอย่างนี้
(ตอนนี้เป็นอยู่ โคตรเกร็งเลย  )


เล่มสองต้องระวัง
มันอาจจะต่างจากเล่มแรกเยอะเชียวแหละ

คนรออ่านกอลลั่มลุงอ๋าห์เยอะนะคะ (ไซโคกันเข้าไป)

กรรมเลยเป็นของ ลุงอ๋าห์ไป
 

เป็นกรรมดี

จะมาบอกว่า ที่เขียนไปน่ะแค่เขียนครับ
ไม่ใช่ความรู้ที่ดีด้วยนะ มันคือสิ่งที่ผมใช้

เหมือนพี่โอ๋และลุงอ๋าห์บอก เขียนโดยไม่สนใจอะไร
บอกสิ่งที่เราทำ เมื่อเราสุข

เรื่องคอมเมนท์นี่ เฉยๆ มาก
บก. ก็ด้วยล่ะครับ อย่าอ่านจนเขียวล่ะ
 

  ลุงโก้อ่า

เยี่ยมเลย เดือนไม่เขียวแล้ว