โรงเรียนในอุดมคติ

สุดยอดไปเลยครับ
เด็กสามารถที่จะเรียนและรู้ได้อย่างจริงๆ
ขอบคุณที่มีผู้ใหญ่ที่มองเห็นปัญหาและค้นหาทางออกกันอย่างจริงจังให้กับอนาคตของชาติแบบนี้ครับ

เรื่องเข้ากับเด็กข้างนอกได้หรือไม่นั้นผมว่าไม่น่ามีปัญหานะครับ ในความคิดของผม หากเค้าได้เข้าใจถึงชีวิตผ่านโลกจริงๆ(เช่นพวกที่เค้าให้ออกไปฝึกงานต่างๆ)แล้ว น่าจะรับรู้ได้ถึงความแตกต่างของตนเองกับสังคมได้เป็นอย่างดี และสามารถที่จะปรับตัวได้เป็นอย่างดี(เพราะว่าเค้าต้องปรับตัวให้เข้ากับผุ้คนอยู่ตลอดเวลา)

ผมว่าเราน่าจะนำมาปรับใช้กับลูกหลานเราได้เป็นอย่างดีนะครับ

สู้ๆครับประเทศไทย

ผมว่าการศึกษาไทยมันแยกสายช้าไปครับ

ม.ปลายเรียนสายวิทย์
แต่เป็นวิทย์แบบไหนล่ะ วิศวะ หรือ หมอ

คณะวิทยาศาสตร์ สาขาคณิตศาสตร์
ตอนเรียนไม่ได้้เกี่ยวกับเคมี ฟิสิกส์ ชีวะเลย แต่ว่าตอนสอบเข้าใช้ A-NET วิทยาศาสตร์ เพราะแค่มันอยู่ในคณะวิทยาศาสตร์แค่นั้นเอง

/ ผมเห็นมาอีกหลายคณะครับ แค่นกตัวอย่าง
// กำลังดูอยู่

เจ๋งครับ

ใช่ครับ
นั่นแหละประเด็น

คือจบออกมาแล้วมาเจอโลกจริงๆ มันก็อยู่ลำบากล่ะครับ
เพราะนี่มันประเทศไทย 

แม้มันจะไม่ได้วิชาการเท่าเรียนตามหลักสูตรปกติก็จริง

แต่ก็เถียงไม่ได้ว่าไอ้เนื้อหาวิชาการตามหลักสูตรปกติที่เรียนกันเนี่ยบางครั้งก็เกินความจำเป็นนะครับ

ถ้าคุณรู้เป้าหมายแล้วเลือกเรียนเฉพาะที่จำเป็นจะทำให้เรามีเวลาไปต่อยอดในเรื่องอื่นๆให้อัจฉริยะกว่าคนอื่นได้

ชอบคำคุณหมอจริงๆที่เข้าใจว่าแต่ละคนศักยภาพไม่เท่ากัน (ซึ่งหลายๆคนบอกว่าเข้าใจแต่ไม่ได้ลงมือแก้ไข)

ผมรู้สึกอยากมีชีวิตแบบนี้บ้างจัง "ฝึกงาน ไม่ใช่ดูงาน ดูงานแค่รับรู้ แต่ฝึกงานทำให้เข้าใจและสามารถแก้ปัญหาได้"

คำๆนี่น่าส่งให้ผู้บริการโรงเรียนหลายๆโรงเรียนเนอะครับ 

ก็จริงนะ

แต่ว่ามันจะมีชีวิตอยู่ในสังคมที่ใช้ตัววัดความเก่งด้วยกระดาษ 1 ใบนึเปล่าล่ะ?

ถ้าบอกว่าถนัดอะไรก็ทำธุรกิจอันนั้นเลย โอกาสไม่ได้มีสำหรับทุกคนหรอกครับ

ฝีมือดีการตลาดไม่เก่ง เจ๊งได้เหมือนกัน

มันต้องหาทางล้มเลิกระบบเอนท์เอ๋อๆนี่ก่อนแหล่ะครับ

มันไม่ใช่เรื่องว่า จบไปแล้วจะได้งาน ทำงาน อะไรแบบนั้นหรอก
เพราะถ้าพูดกันถึงตรงนั้น มันก็วนกลับไปในการศึกษาแบบเดิมอยู่ดี

สิ่งที่ได้คือภูมิคุ้มที่ดี ความคิด อ่าน รวมทั้ง ความฝัน
ที่จะจริงได้ โดยรู้จักทำมันขึ้นมาด้วยตัวเอง รู้วิธี ไม่ใชฝันๆ ปั่นแปะ
ไปเหมือนเด็กส่วนมากในระบอบเดิม

ผมชอบแบบบอกไม่ถูกเลยครับ

ถ้าจะพูดเรื่องที่ว่าจบออกมาแล้วจะลำบากมั้ย
อยากถามพี่ๆ น้องๆ ในนี้ว่ามีใครบ้างครับ ที่เรียนมหาวิทยาลัยเพราะอยากเรียน ไม่ใช่เพราะต้องเรียน?
แต่ก็จริงอย่างว่า บ้านเราเนี่ยจะมีสักกี่คนที่ไม่ต้องจบมหาลัยแล้ว "เป็นที่ยอมรับ"

เพื่อนผมเรียนจบม.ปลายมาด้วยกัน มันเคยเรียนเก่งมากตอนม.ต้น แต่ก็จบม.ปลายมาแบบส่งๆ
เรียนมหาลัยได้สามเทอมก็ออก
ผ่านงานมาสารพัด เลี้ยงปลาขาย ขายรองเท้ามือสอง ฯ
จนตอนนี้เป็น "โฟร์แมน" ก็ไม่เห็นมันลำบากลำบนอะไร (ไม่เถียงว่าบ้านมันก็ไม่ได้ลำบาก แต่ก็ไม่ได้รวย)

ผมยังรู้สึกเลยว่าเออเนอะ ประสบการณ์เป็นโฟร์แมนของมันปีกว่าๆ นี่เจ๋งเหมือนกันว่ะ ตอนนี้ใครๆ ก็เรียกมันนายช่าง ทั้งที่ไม่ได้จบอะไรมาเลย มาจากประสบการณ์ที่มันเรียนรู้จากไซต์ก่อสร้างล้วนๆ แล้วผมล่ะ เรียนมาก็ปีที่หกแล้ว ยังอีกตั้งอย่างน้ิิอยสองปี ที่คนจะเรียนผมว่านายช่าง? แล้วตอนนี้ไอ้เพื่อนผมคนนั้นมันก็เริ่มรู้เรื่องในเรื่องที่ผมเรียนมากกว่าผมแล้ว (อาจจะยกเว้นเรื่องออกแบบ)

เหมือนบ่นนะ
แต่ผมว่าถ้าผมจะให้ลูกผมเรียน ผมไม่เห็นจะแคร์เลยว่าจบมาแล้วจะเป็นยังไง สนว่าจบมามันจะเป็นคนยังไงมากกว่า
หวังว่ามันจะ "เจ๋ง" ก็เท่านั้นน่ะครับ

ถ้าเราอัจฉริยะกว่าคนอื่นจริงๆ โอกาสก็เป็นของเราครับผมว่า

สังคมเรา รู้มากได้เปรียบมาก รู้น้อยถูกเอาเปรียบ

ถ้าเรารู้มากเราประสปความสำเร็จได้ไม่ยากครับ (นอกจากมันจะขี้เกียจ ไร้ระเบียบวินัยซะเอง)

รู้มาก อาจถึงตายนะครับ... สมัยนี้

็และความคิดนั้น จะตามมาด้วย มีเงินมากได้เปรียบครับ

โดนตัดหน้า หมายถึงอันของเอิร์ทชี่นะ

รู้มาก อาจถึงตายนะครับ... สมัยนี้

   อืม  ใช่ครับ

ผมเรียนจบสถาปัตย์ครับ
ตอนเลือกเรียนนั้นเรียนเพราะเป็นความใฝ่ฝันมาตั้งแต่ตอนมอต้นแล้ว ตอนเอนท์คะแนนที่ได้มาควรจะไปเรียนสายภาษาอย่างแรงเลย แต่ก็ยังทู่ซี้เรียน ตอนนี้จบออกมาก็ไม่ได้ทำงานสายสถาปัตย์
ตอนนี้มาทำงานร้านอาหารอยู่ที่ญี่ปุ่นเพื่อสานฝันตัวเอง ตอนจะมาโดนอาจารย์บางคนที่คณะไซโคอย่างรุนแรง

พอมาทำงานที่ญี่ปุ่นแล้วพบว่าระบบมหาวิทยาลัยที่นี่ไม่ได้มีความสำคัญในเชิงสังคมทำงานเหมือนบ้านเรามากมายอะไร
ไปเน้นความสำคัญที่ใบประกอบวิชาชีพกันเสียมากกว่าประกอบกันกับการเป็นสังคมที่มีค่าครองชีพสูงแล้วทำให้งานอะไรก็ตามเงินเดือนเริ่มต้นก็เท่าๆกันต่างกันตามความรับผิดชอบที่ต้องรับไปมากกว่าครับ

สุดท้ายคนที่นี่เลยสามารถเลือกทำงานที่อยากทำได้อย่างอิสระไม่ต้องคำนึงว่าต้องเข้าม.ปลาย หรือเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยหรือไม่
ความฝันของเด็กๆที่นี่ อยากเป็นพนักงานขับรถไฟก็ไปเรียนขับรถไฟ อยากเป็นพ่อครัวก็อาจจะไม่ต่อม.ปลายแต่ไปทำงานร้านอาหารเลย อยากเป็นช่างไม้ก็อาจจะไปเรียนสายก่อสร้าง อยากทำนาต่อจากพ่อก็อาจจะเข้าเรียนโรงเรียนเกษตรตั้งแต่ม.ปลาย อยากเป็นอะไรก็ได้ไม่มีใครดูถูก จะเรียนอะไรก็ได้ไม่มีใครดูถูก ความภูมิใจของอาชีพนั้นไม่ได้อยู่ที่ตัวเงินที่ได้รับเหมือนบ้านเราเลยครับ อยู่ที่ความรับผิดชอบที่มีมากกว่า

ถ้าบ้านเราหาทางให้เกิดความภาคภูมิใจในอาชีพต่างๆได้ตั้งแต่เป็นเด็กๆบางทีอาจจะเปลี่ยนอะไรได้บ้างไม่มากก็น้อยนะครับ

ถามครับ

ถ้าผมเป็นเด็กญี่ปุ่นแล้วรู้ตัวเองว่าอยากเป็นพระเอกหนังชมพู ต้องทำยังไงครับ

ค่านิยมของไทยมันเดินมาผิดทางตั้งแต่แรกแล้วครับ เปลี่ยนยากนะผมว่า