โรงเรียนในอุดมคติ

[ว่าแล้วก็จบมาเป็นทหารซะเลย]

แล้วก็นึกย้อนไปถึงตอนมัธยม (หมายเหตุ-ตูเรียนโรงเรียนเดียวห้องเดียวกะคุณกระต่ายดำนะ)
ตอนนั้นพอบอกอาจารย์แนะแนวว่าจะเข้าถาปัด
เท่านั้นแหละ อ่านสายตาแกออกเลย
แล้วก็เลิกปรึกษาอาจารย์ท่านนี้อีกเป็นอันขาด

คือโรงงาน เอ๊ย โรงเรียนนี้เขาบัญชาให้เด็กห้องหนึ่งต้องเป็นหมอ เป็นวิศวะจริงๆ นะ
รู้สึกว่าไม่ใช่แล้วแหละ เราไม่ได้เกิดมาเป็นเครื่องมือของรัฐบาลหรือของใครที่ชี้นิ้วยังไงก็เดินไปยังงั้นแล้วแหละ
ว่าแล้วก็จบมาเป็นทหารซะเลย

ชีวิตวัยรุ่นที่เจอแต่ขนหน้าแข้ง

 

น่าสงสารจังครับ

แต่ผมอยากเรียนหมอนะ แต่ดันไม่ได้อยู่สายวิทย์เลยอดเลย

รู้สึกว่าการค้นหาตัวเองนี่มันต้องใช้เวลาจริงๆ มองตัวเองตอนอยู่ ม.ปลายรู้สึกว่าเด็กมากๆ เป็นไปได้ยากมากที่จะรู้ว่าอยากเป็นอาชีพอะไรจริงๆ (เพราะไม่รู้ว่าหาข้อมูลอย่างไรดี ถ้าตอนนี้มีลูก จะให้ไปทำงานแหลกเลย จะได้รู้เรื่องเยอะๆ) ตอนนั้นเน้นแต่เข้าห้องครูแนะแนว เคยทำแบบทดสอบวัดแววอาชีพ จำได้ว่าคะแนนที่ออกมา คอมพ์กับศิลปะเท่ากันเป๊ะ พอดูผล เขาบอกว่าให้ไปเป็น "นายหน้าค้าโรงเรือน"

พูดไม่ออก ๕๕๕

 คิดไม่ออกตอนนั้น ก็มีคนคิดให้เพียบเลยนะคะ
ทั้งนิติ รัฐศาสตร์ ..
 
นี่จบรัฐศาสตร์มาแบบ เรียนไปเกลียดไปเหมือนกัน 
 

ถามคุณครู และน้องๆ
เด็กเดี๋ยวนี้ (ปล.ม.3 เดี๋ยวนี้ก็อายุน้อยกว่าฟ้า 10 ปีพอดี)
มีข้อมูลเยอะขึ้นไหมคะ? มีทางเลือกเยอะขึ้นไหม?
มีอะไรกระตุ้นให้เค้ารู้ว่า ชอบ/ไม่ชอบอะไรหรือยัง?
แล้วน้องๆ ม.ปลาย มีคนที่รู้เป้าหมายของตัวเองเยอะขึ้นกว่ารุ่นเราไหมคะ?
 

แต่ผมอยากเรียนหมอนะ แต่ดันไม่ได้อยู่สายวิทย์เลยอดเลย

อ้าว หมอแมวไม่ได้เรียนหมอแล้วจบมาเป็นหมอได้ไงง่ะ

ผมก็อยากเรียนหมอนะครับ
คะแนนก็ถึง แต่หน้าไม่ให้

ี

ถามคุณครู และน้องๆ
เด็กเดี๋ยวนี้(ปล.ม.3 เดี๋ยวนี้ก็อายุน้อยกว่าฟ้า 10 ปีพอดี)
มีข้อมูลเยอะขึ้นไหมคะ? มีทางเลือกเยอะขึ้นไหม?
มีอะไรกระตุ้นให้เค้ารู้ว่า ชอบ/ไม่ชอบอะไรหรือยัง?
แล้วน้องๆ ม.ปลาย มีคนที่รู้เป้าหมายของตัวเองเยอะขึ้นกว่ารุ่นเราไหมคะ?

ตอบในฐานะน้องๆ

นานาว่า ข้อมูล ทางเลือก สิ่งกระตุ้น ในปัจจุบันมันมีเยอะขึ้นจากเมื่อก่อนนะ

เมื่อก่อนนานาเป็นเด็กเนิร์ด
โลกในกะลาของนานามีแต่ บ้าน โรงเรียน
มีแค่นั้นจริงๆ ชอบวาดรูปแต่ไม่จริงจังอะไร
(พอดีเรื่องเีรียนเก่งมันข่มทับเอาไว้)

แล้วอยู่ดีๆ ก็มีหลายอย่างทำให้นานาเปลี่ยนไป 
นานาอยากวาดรูป อยากทำหนัง อยากเขียนหนังสือ
ตอนนี้เบื่อวาดรูปนิดหน่อย (ขลุกกับหนังห้องช่วงนึง)

นานาว่าชีวิตในช่วงประมาณนี้ต้องลองทำอะไรใหม่ๆดู
เอาแต่เรียนอย่างเดียวจะรู้ได้ยังไงว่าชอบอะไร 

ี
ตอบในฐานะน้องๆ

นานาว่า ข้อมูล ทางเลือก สิ่งกระตุ้น ในปัจจุบันมันมีเยอะขึ้นจากเมื่อก่อนนะ

เมื่อก่อนนานาเป็นเด็กเนิร์ด
โลกในกะลาของนานามีแต่ บ้าน โรงเรียน
มีแค่นั้นจริงๆ ชอบวาดรูปแต่ไม่จริงจังอะไร
(พอดีเรื่องเีรียนเก่งมันข่มทับเอาไว้)

แล้วอยู่ดีๆ ก็มีหลายอย่างทำให้นานาเปลี่ยนไป 
นานาอยากวาดรูป อยากทำหนัง อยากเขียนหนังสือ
ตอนนี้เบื่อวาดรูปนิดหน่อย (ขลุกกับหนังห้องช่วงนึง)

นานาว่าชีวิตในช่วงประมาณนี้ต้องลองทำอะไรใหม่ๆดู
เอาแต่เรียนอย่างเดียวจะรู้ได้ยังไงว่าชอบอะไร

 
+ ชอบประโยคสีแดงมากมาย

ผมก็อยากเรียนหมอนะครับ
คะแนนก็ถึง แต่หน้าไม่ให้

จอยก็อยากเรียนหมอคะแต่คะแนนไม่ถึง 

ถามคุณครู และน้องๆ
เด็กเดี๋ยวนี้ (ปล.ม.3 เดี๋ยวนี้ก็อายุน้อยกว่าฟ้า 10 ปีพอดี)
มีข้อมูลเยอะขึ้นไหมคะ? มีทางเลือกเยอะขึ้นไหม?
มีอะไรกระตุ้นให้เค้ารู้ว่า ชอบ/ไม่ชอบอะไรหรือยัง?
แล้วน้องๆ ม.ปลาย มีคนที่รู้เป้าหมายของตัวเองเยอะขึ้นกว่ารุ่นเราไหมคะ?

เท่าที่เห็นก็เยอะขึ้นนะจ๊ะ ข้อมูลเยอะเกินไปด้วย T^T
ทางเลือกเยอะขึ้นไหม .. คิดว่าการส่งเสริมของครอบครัว โรงเรียน สังคม ล้วนมีส่วนค่ะ โดยเฉพาะทางบ้าน ค่อนข้างคิดว่าสำคัญ
สิ่งกระตุ้นมีเยอะ.. เกินไปหน่อย คิดว่านี่เป็นจุดที่อาจจะทำให้เกิดอาการ "ทำตาม" กัน หรืออยากเ็ป็นอาชีพคล้ายๆ กันหมด (สำหรับยุคนี้คิดว่า นอกจากอาชีพที่ได้รายได้ีดีที่นิยมกันทุกยุคแล้ว ก็มีนักร้อง ดารา นายแบบ นางแบบ งานที่เน้นความบันเทิง/ภาพ) สำหรับเด็ก ม.ปลาย ไม่ทราบเลยค่ะ -/\- แต่ถ้าเป็นเด็ก ป.๔ ที่เคยสอนก็รู้เป้าหมายบ้างไม่รู้บ้าง คือเด็กๆ ที่เคยสอน เขาบอกได้ว่าเขาอยากเป็นอะไร เท่าที่สังเกต ปัจจัยแวดล้อมมีส่วนเสริมวิธีคิดมากค่ะ แต่สำหรับนักเรียนประถมฯ ที่เห็นมา เขาจะรู้แบบไม่ลึก แต่เขาก็จะสนใจนะ ถ้าเขาชอบจริงๆ

หยกว่าถ้าพ่ิอแม่ช่วยสังเกต คอยกระตุ้น โดยมีทัศนะที่ไม่เอนเอียงตามแบบที่ตัวเองชอบ จะช่วยลูกได้มาก บางทีเด็กก็ไม่รู้่ศักยภาพตัวเองจริงๆ แต่ถ้าเอาที่เห็น เขาทำอะไรแล้วมีความสุข กระตือรือร้น มักจะเป็นในแนวอาชีพนั้นเลยค่ะ

สำหรับประถมฯ นี่รู้สึกว่ายังดูยาก เพราะบางศักยภาพยัีงไม่เบ่งบาน ^^
ตามความคิดส่วนตัว รู้สึกว่าการให้เด็กได้มี โอกาส และ ประสบการณ์ เกี่ยวกับอาชีพที่ตัวเองสนใจเป็นประจำและบ่อยๆ จะช่วยได้เยอะ ในการที่เขาจะคัดว่า เขาชอบอาชีพนี้จริงๆ หรือเปล่า ถ้าฝึกงานทำงานอะไรได้ ก็ควรจะรีบๆ ไปเลยค่ะ สนับสนุน

 

เล่าให้ฟังอีกหน่อย.. พอดีนึกถึงเด็กอนุบาลคนหนึ่งที่ชอบเรื่องแมลง ใบไม้ใบหญ้า (อนุบาลเชียว) บางทีผู้ใหญ่ไม่ต้องไปตีกรอบความชอบของเด็กตามอาชีพ ก็เป็นหนทางที่ดีค่ะ ให้เด็กรู้ความถนัดของตัวเอง แล้วเราก็เสริมเป็นประเด็นๆ ไปก็ได้ แบบนี้น่าจะได้แนว แล้วอาจจะเป็นผู้บุกเบิกอาชีพใหม่ๆ ด้วย

เด็กประถมต้นบางคนเขาอยากลองถ่ายภาพ (กล้อง DSLR เลยนะ -.-) คุณพ่อก็ให้เอาไปถือถ่ายเลย หยกว่าการไม่กลัวเสียของ นี่ก็ช่วยได้เหมือนกัน การเปิดโอกาสกับกระสบการณ์เป็นเรื่องสำคัญจริงๆ เพราะถ้าให้เขา "นั่งแล้วคิด" เขาจะไปรู้ได้ไงว่าเขาเข้ากับอะไรไม่เข้ากับอะไร ต้อง "ทดลองทำ" มากๆ น้องคนเดียวกันที่เล่าว่าถือกล้องเดินไปเดินมานี้ ชอบเก็บก้อนหิน เก็บแมลงโน่นนี่เต็มไปหมด เอาไปใส่ในเล่ม อันนี้คุณพ่อคุณแม่ส่งเสริมมาตลอด เขาเลยทำได้อย่างสบาย

มีเด็ก ป.๔ อีก ๑ คน สามารถซ่อมโทรทัศน์ได้ และชอบเรื่องไฟฟ้ามาก อันนี้ออกเป็นลักษณะพิเศษกว่าปกติ แต่ก็น่าหนักใจ เพราะที่บ้านของพังประจำ คุณแม่ก็ต้องทำใจ เท่าที่เห็นก็ทำใจได้บ้างไม่ได้บ้าง

เรื่องอาชีพนี้ บางทีเปิดกรอบออกไปกว้างๆ ก็ดีเหมือนกันเนอะ ได้เกิดนวัตกรรม เกิดอะไรใหม่ๆ ให้โลกต่อไปได้อีก
ปล. บรรทัดสุดท้่ายนี่บอกตัวเองในฐานะครู ๕๕

[โดยมีทัศนะที่ไม่เอนเอียงตามแบบที่ตัวเองชอบ]

หยกว่าถ้าพ่ิอแม่ช่วยสังเกต คอยกระตุ้น โดยมีทัศนะที่ไม่เอนเอียงตามแบบที่ตัวเองชอบ

ประเด็นนี้ยากที่สุด

 
 
ไม่ต้องขนาดพ่อแม่หรอกค่ะ
แค่ฐานะพี่สาว ก็อดไม่ได้จะขีดเส้นให้ 

ผมว่าม.ปลายเนี่ย มันยังไม่มีวิชาเลือกให้เลือกหลากหลาย เช่น ถ้าอยากรู้ว่าคณะนี้เรียนประมาณไหน ลองลงวิชานี้ดิ คณะนี้เรียนประมาณนี้ อะไรแบบนั้น

หรือว่าเดี๋ยวนี้มันมีกันแล้ว แก่แล้วไม่ได้ติดตาม หุหุ

ผมว่าม.ปลายเนี่ย มันยังไม่มีวิชาเลือกให้เลือกหลากหลาย เช่น ถ้าอยากรู้ว่าคณะนี้เรียนประมาณไหน ลองลงวิชานี้ดิ คณะนี้เรียนประมาณนี้ อะไรแบบนั้น

หรือว่าเดี๋ยวนี้มันมีกันแล้ว แก่แล้วไม่ได้ติดตาม หุหุ

ไม่มีค่ะ