งาน เงิน ความหวัง อนาคต

ต่อๆ ภาค 2

///

โบว์ทำขายตรงประคองส่งน้องชายคนเดียว
จนเบียร์เรียนจบเกียรตินิยมและได้ทุนเรียนโทควบเอก
ส่งบ้านได้หลายเดือนแต่สุดท้ายก็ไม่รอด
เพราะไอ้ขายตรงที่ทำอยู่เนี่ยไปไม่ไหว เลยต้องเลิกส่งบ้านไป
พร้อมกับรอว่าเมื่อไหร่จะมีจดหมายมายึดอีก
คือโบว์เลือกที่จะต้องส่งเบียร์ให้จบเป็นอย่างแรกด้วยแหละ เรื่องอื่นไว้ทีหลัง
พอหยุดขายตรงโบว์ก็มองหาอาชีพอื่น เอาล่ะว๊าเอาไงดี
คือจะไปทำงานประจำแ่ด้วยภาระของเราไม่พอแหงมๆเพราะก็ได้เต็มที่ 10,000-15,000
ด้วยความที่เป็นลูกหลานแม่ค้า น้าก็เลยแนะนำงั้นขายของไหม
เลยรับเครื่องสำอางเพื่อนน้ามาขายตามตลาดนัด
แล้วก็เริ่มสนใจธุรกิจรับทำเสื้อ (ก่อนทำเสื้อเคยไปเป็นหางานให้โรงพิมพ์ที่นครปฐมด้วย)
หน้าที่คือ เหมือนเซลล์ที่ร้านน่ะค่ะ คือไปติดต่อว่ามหาลัยไหน คณะไหนจะทำสมุดทำหนังสือ
ก็ติดต่อรับงานไปให้โรงพิมพ์ แล้วขอเปอร์เซ็นต์เค้าหรือบวกไป
แต่ไม่ค่อย work งานโรงพิมพ์ค่อนข้างจุกจิก แล้วก็กำไรไม่ค่อยดีเลยต้องเลิกไป
หันมาจับธุรกิจรับทำเสื้อกับขายเครื่องสำอางควบคู่กันไป


ตอนนั้นเรื่องหนี้นอกระบบของพ่อกับแม่ โบว์บอกเลยว่า หยุดก่อนเลยนะ
บอกพ่อกับแม่ว่าหยุดเลย เรื่องดอกเบี้ยนี่ไม่ต้อง เพราะให้ไปเยอะแล้ว
ที่ล้มทุกวันนี้เพราะเอาเงินไปส่งดอกเบี้ยเนี่ยแหละ
เลยบอกบรรดาเจ้าหนี้ทั้งหลายว่า ขอหยุดนะคะตอนนี้พ่อกะแม่หมดตัวแล้ว
หนูเนี่ยเป็นคนจ่ายทุกอย่างในบ้าน ไว้มีแล้วค่อยใช้นะคะ
(พูดมันหน้าด้านๆแบบนี้แหละ) บอกว่าพี่ ป้า ลุงไม่ต้องมาด่านะคะ
เพราะด่ายังไงก็ไม่มีให้ แต่เค้าก็ยังด่าอยู่ดี
บางคนยอม บางคนไม่ยอม
สุดท้ายก็ยอมทุกคน เพราะกำขี้ดีกว่ากำตดคือเค้าได้เงินต้นคืนก็ยังดีกว่าไม่ได้
เดือนไหนถ้ามีเงินเหลือจากค่าใช้จ่ายอื่นๆ
ก็ผ่อนเป็นเจ้าๆไป เจ้านี้เดือนละ 1,000 เจ้านั้นเดือนล่ะ 2,000 เพราะเราเอาเค้ามายังไงก็ต้องใช้
(ทุกวันนี้ใช้ไปเป็นแสนแล้วแหละ เจ้าเล็กเจ้าน้อยหลักพันหลักหมื่นก็ใช้หมดแล้ว เหลือแต่รายใหญ่ๆยังไม่หมด)


พอโบว์ออกขายเครื่องสำอางตามตลาดนัด เริ่มจับทางถูกมีรายได้เป็นกอบเป็นกำ
แม่กับพ่อเลยมีแรงฮึด เห็นว่าลูกต้องทำงานอยู่คนเดียวเลยออกมาช่วยขายด้วย
พ่อกับแม่โบว์กลับมาขายของอีกครั้ง
นอกจากขายของแล้วโบว์ก็ทำธุรกิจรับทำเสื้อไปด้วยตอนนั้นเริ่มๆยังไม่จริงจัง เน้นขายของมากกว่า
มีอีกเรื่องในระหว่างนี้คือ ธนาคารแจ้งมาแล้วเรื่องบ้าน
บ้านจะโดนยึดเป็นครั้งที่ 3 เพราะหยุดส่งไปอีกครั้งตอนเลิกทำขายตรง
(บ้านโดนย้ายบริษัทอีกแล้วจาก “บริษัทบริหารสินทรัพย์เพชรบุรี” ไปอยู่ “บริษัทบริหารสินทรัพย์สุขุมวิท”)


คราวนี้โบว์คิดว่า ไม่ได้การแล้วจะเป็นแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ
ครั้งนี้เก็บข้อมูลดี ปรึกษาคนเยอะ เลยมีทางหนีทีไล่มากกว่าเก่า
ทางแก้เลยคือไม่ใช่แค่การประนอมหนี้ แต่โบว์ติดต่อกับบริษัทบริหารสินทรัพย์สุขุมวิท)
เผื่อขอไถ่ถอน เอาเงินมาจากไหน ไม่มีหรอกค่ะ
โบว์ไปติดต่อธนาคารต่างๆ เพื่อทำเรื่องจะขอซื้อบ้านซื้อบ้านหลังนี้เนี่ยแหละ
ซื้อต่อจากพ่อกับแม่ แล้วใช้ตัวเราเป็นคนผ่อนเอง แต่ขั้นตอนก็ยากมาก
เพราะไปติดต่อที่ไหนก็ไม่มีธนาคารไหนยอมรับ
คือบ้านหลังนี้เป็นชื่อพ่อกับแม่แล้วเป็นหนี้เสียมาหลายปี
ีเค้ามองว่าเป็นการถ่ายโอนหนี้จากพ่อแม่ไปสู่ลูก
ในแง่ธนาคารมันไม่ปลอดภัยไม่คุ้มที่จะเสี่ยง
ท้อมากๆเลยค่ะตอนนั้น ไม่มีธนาคารไหนรับเลยบางที่ไม่รับเรื่องเราด้วยซ้ำ
บางธนาคารโบว์พูดประโยคเดียว เค้าบอกว่าไม่รับ ไม่ดูเอกสารเลยด้วยซ้ำ


หิวแล้ว กินข้าวก่อนนะ

ตอนนี้ได้คำว่า งาน กับ เงิน แล้ว
เหลือความหวัง กะอนาคตละ

  โว้ว เจ๊โบว์สุดยอด

เดี๋ยวมาอ่านต่อ กลับกำแพงก่อน

เจ๊โบว์

เค้ารักเจ๊ว่ะ

เค้าก็รักแนน น้องคณะ

พี่โบว์ 

งาน เงิน ความหวัง อนาคต ภาค 3 ถึงความหวังแล้ว
(ยาวมาก นานๆจะพิมพ์ยาวขนาดนี้)


เรื่องบ้าน โบว์ท้อมากๆเครียดมากๆ แต่ก็ลองดูใหม่อีกตั้งนึง
คือหาเงินมาเดินบัญชี หมุนเข้าหมุนออกให้เยอะๆ ก็หลักแสน
แล้วให้บัญชีมีเงินคงค้างเยอะๆ เดิน statement อีกครั้ง
ประมาณ 6 เดือน แล้วรวบรวมไปยื่นใหม่
ยื่นหลายธนาคาร บางที่ธนาคารสาขารับแต่ส่งสำนักงานใหญ่ไม่ผ่านยังโดนปฏิเสธอยู่
แต่สุดท้ายมีธนาคารกรุงไทยเห็นใจ รองผู้อำนวยการใหญ่ที่มีโอกาสได้คุยกัน
โบว์เล่าให้เค้าฟังหมดเลย เล่าไปร้องไห้ไปด้วยแหละ
เค้าบอกว่าเค้าจะช่วย ถึงมันจะเป็นการถ่ายหนี้จากพ่อแม่
แต่ในเมื่อเรามีความตั้งใจและเป็นลูกกตัญญูเค้าก็สนับสนุนมาก
อีกอย่างเราก็มีรายได้พอที่จะชำระ ก็เลยสำเร็จค่ะ
ตอนแรกหนี้มี 5 แสนเอง แต่ดอกเบี้ยตั้ง 3 แสน เป็น 8 แสน
ขอลดดอกเบี้ยจากที่เก่าได้ 2 แสนแน่ะ
(เค้าคงรีบปล่อยด้วย เพราะยากที่จะมีคนมาซื้อและมีธนาคารมาช้อน)
ยอดเงินที่โบว์ซื้อต่อจากพ่อกับแม่และเอาเข้ากรุงไทยคือ 630,000 บาท
ผ่อนเดือนละ 4,500 บาท นาน 30 ปี (ตอนนี้ผ่อนได้ 2 ปีเหลือ 28 ปี)
คือแค่ 4,500 บาท ในระยะยาวแล้ว เราไหวไง ส่งเองไว้ให้เค้าอยู่กันสองคนตายาย


โบว์รวบรวมรายได้จากการขายเครื่องสำอางมาดาวน์รถได้คันนึง
ช่วงนั้นขายดีมากวันนึงไม่ต่ำกว่า 5 พันบาท บางวันได้เป็นหมื่น
ไม่น่าเชื่อนะคะ ตอนล้ม เงิน 100 นึงยังไม่มีเลย
โบว์เก็บเงิน 5-6 เดือนเอง ดาวน์ลดได้เลย
พอเรื่องบ้านจบอะไรก็กลับมาดี แม่กับพ่อมารับช่วงขายเครื่องสำอางต่อ
เรียกได้ว่าเราภูมิใจได้เลยที่ทำให้พ่อแม่ฮึดสู้อีกครั้ง
ภูมิใจที่คิดอาชีพให้แม่ได้ พ่อโบว์ไปทำอีท่าไหนไม่รู้ได้เป็น สท.
มีเงินเดือนใช้ (พ่ออยู่พรรคเดียวกับเหลี่ยมแต่เลือกพี่มาร์ค ตอนนี้อยู่พรรคหมัก )
ไอ้เบียร์ก็มีตังเรียนฟรีอีกไม่กี่ปีจะเป็นด็อกเตอร์
หลังจากนั้นโบว์ก็ไม่เคยขัดสนเรื่องเงินอีกเลย


พอส่งต่อกิจการเครื่องสำอางให้แม่
โบว์ก็ไปทำงานประจำได้เดือนนึงเป็น AE ที่แพรวสุดสัปดาห์
เรื่องอาชีพ ตอนที่ขายของเป็นแม่ค้าที่ตลาดนัดเนี่ย มันก็มีแต่ปมในใจนะ
มีคนดูถูกไง แบบว่าจบอักษร ศิลปากรแล้วทำไมมาทำงานแบบนี้
แต่พอไปทำงานประจำแล้วมันไม่ใช่ไม่เหมาะกับเราเลย กลับมาเป็นแม่ค้าดีกว่า
ตอนนั้นแอนเป็นทหาร แต่เรา (โบว์ แอน ปิง) ก็นัดกันไว้ว่า
พอแอนพ้นทหารก็จะมาเปิด สตูออกแบบเว็บไซต์
โบว์กะจะไปทดสอบและสะสมฝีมือที่แพรวสุด (ชื่อเหมือนฟอนต์สุดเลย)
แต่พอไปทำก็งั้นๆ เราก็เป็นอยู่แล้ว (นี่ยกหางเลย)
คือมันก็คืองานขายของเนี่ยแหละค่ะ จับจุดลุกค้าให้ถูก
ทำให้ลูกค้าติด ใช้วาทะศิลป์ทางวาจา
ที่แพรวสุดเงินน้อยด้วย ขี้เกียจตื่นเช้าด้วย นี่คือประเด็นสำคัญที่สุด
แอนเลยยุให้ออกมาทำแบรนด์ monamafia เต็มตัว
(ตอนแรกหาร 2 หลังๆนี่โบว์ยึดเลย 100% แอนอด )




จบภาค 3 แล้ว เดี่ยวคืนนี้มาต่อตอนจบถึงเรื่องอนาคต ออกไปหาลูกค้าก่อน

เจ๋งว่ะพี่
พูดได้คำเดียวว่าเจ๋ง เก่งโคตร

ฟ้าว่าฟ้ารันทัดแล้วนะ เรื่องที่บ้านล้ม พอกันเลยว่ะเจ๊
  แต่ดีที่พ่อฟ้าเป็นข้าราชการอ่ะ มันพอไปได้ ด้วยเงินเดือนประจำ
   รันทดอ่ะ
 
 
พี่โบว์เข้มแข็งมากเลย เท่โคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   
 
 
อยากบวกสัก แปดสิบ บวกได้อันเดียว 

[รักพี่สาวคนนี้มากกกกกก]

โอ้ ชีวิตรัดทดจิงๆครับ ยังไงก็สู้ๆต่อไปนะครับ เป็นกำลังใจให้

ปล. แต่ก่อนพีน้องนี่ทะเลาะกันแทบฆ่ากันตาย  แต่เดี๋ยวนี้รักกัน 
ถ้าไม่ได้พี่สาวก็เรียนไม่จบ และก็ไม่มีทุกวันนี้(ตอนนี้ก็ยังเรียนอยู่ แต่รบกวนพี่น้อยลงมาก)

บุญคุณต้องทดแทน    มีแค้นต้องให้อภัย

รักพี่สาวคนนี้มากกกกกก

  ชื่นชมจริงๆ โบว์
เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง ทำงานหาเงิน พึ่งพาตัวเอง และเป็นที่พึ่งของครอบครัวได้เนี่ย สุดยอด

พี่โบว์เคยเล่าให้อ่านแล้ว
ตอนนั้นอายไปเลย ปัญหาตัวเองแค่จิ๊บๆๆ

เจ๊สุดยอดมาก

+ ให้โบว์ ในฐานะกล้าชนปัญหาตรงๆ ไม่หนีไปไหนเลย เก่งจริงๆ 

ที่บ้านก็มีปัญหาใกล้เคียงกันแต่ยอดเงินต่างกันเยอะหน่อย ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงวิ่งเต้นเหมือนกัน
คงได้แต่รอต่อไป

ชื่นชมๆ

  พี่โบว์สุดยอดมาก

ตอนนี้บ้านนานายืนได้เพราะพ่อนะเนี่ย
แม่ก็ต้องเลี้ยงน้องยังไม่มีงานทำ

(เมื่อแม่ก่อนเปิดร้านเหล้า ขายดีมาก ทำเลดีสุดๆ
แต่ตอนที่เจอ IMF ร้านเจ๊งเพราะตังจ่ายค่าเช่าที่ไม่พอ
พอโดนเค้าไล่ออกมาที่ตรงนั้นก็ร้างมาจนถึงตอนนี้)

กำลังคิดอยู่เลยถ้าวันนึงพ่อไม่อยู่จะทำอะไรดี
้เงินเก็บนานาก็ไม่มี เพราะพ่อส่งให้ทุกเดือนก็จริง
เหลือเดือนละหลายพัน ถ้าเก็บจริงๆก็หลายหมื่นแล้ว
แต่ยายขอไปใช้หนี้นอกระบบหมดเลย

(คือนานากะว่าจะเก็บไว้เป็นค่าเทอมมหาลัยแหละ
อะไรๆก็เกิดขึ้นได้   พ่อนานาก็แก่แล้วน่ะนะ  )

พ่อไม่ห่วงนานากับพี่คนกลาง แต่ห่วงพี่คนโต
เพราะถูกเลี้ยงแบบสปอยล์สุดๆ จนทำอะไรไม่เป็นเลย
แถมสมองยังไม่ปกติเพราะเมื่อก่อนติดยาอีกตะหาก 

ตอนนี้การเงินไม่มีปัญหาอะไรค่ะ ค่อนไปทางสุขสบาย
แต่มองไปไกลๆ อนาคตนานายังเป็นหมอกหนาๆ สีดำๆอยู่เลย   

// ของพี่โบว์สุดยอดจริงๆ 

อ่านของโบว์แล้วเก่งจังเลยครับ ผมผู้ชายแท้ๆเจอไปแบบนั้นคงอึ้งไปเลย ผมยังโชคดีมากๆทีมีพ่อแม่ที่มีรายได้เยอะพอสมควร พ่อแม่เป็นครู(ปีนี้จะ
เกษียรทั้งคู่)แล้วมีสวนยางพาราแล้วมันราคาดีมากๆแต่ตอนผมเด็กๆนี้ถือว่าจนใช้ได้เลย คือไม่มีอะไรจะกินนี้เคยเห็นมาแล้ว แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นมาก
ผมเลยไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย ทำงานมาได้ใช้เองหมดไม่ต้องส่งใคร บางเดือนไม่มีตังค์โทรไปบอกพ่อกับแม่เค้าก็ส่งมาให้แล้ว แต่ลึกๆแล้วละอายใจมากครับเวลาที่ขอ ตอนนี้พ่อแม่ผมมีหลายได้ร่วมกันต่อเดือนร่วมกันเกือบแสนห้า แต่แกก็ใช่ชีวิตได้ปรกติมาก พ่อกับแม่ไม่เคยทานอาหารญี่ปุ่น ไม่เคยเไปเที่ยวเมืองนอก เสาร์ อาทิตย์แกก็ยังไปขุดดินทำสวนเหมือนเดิม(ทั้งๆที่มีลูกจ้างแต่อันไหนทำเองได้แกก็ยังทำเอง) ลูกของคนงานคนไหนอยากเรีียนได้เรียนจบปริญญาตรีทุกคน ผมว่านิสัยของพ่อแม่นี้แหละที่ทำให้ลูกๆทั้ง3คน เป็นคน มักน้อย ไม่อยากได้อะไรที่มันเกินตัว(ถึงจะไม่เท่ีาพ่อกับแม่ก็ตาม) ตอนนี้ผมมองอนาคตแล้วคึดว่าเราจะทำได้ดีได้ถึงครึ่งของท่านไหม บางเดือนไม่มีตังค์
พยายามอดแต่ไม่เคยสำเร็จ แต่ตอนพ่อผมอายุเท่าผมแกจะกินข้าวก็ต่อเมื่อลูกๆได้กินกันหมดแล้ว แต่ผมเนี่ยเหลืออีก3วันเงินหมด(จริงๆก็เหลือซัก100-200 ต้องโทรไปขอเค้าแแล้ว ส่งมาให้ก่อนได้ไหม) แต่ผลที่ตามมาคือ ในสายตาพ่อหับแม่ก็เลยยังดูว่าเราไม่โตซักที่ บ้างครั้งผมไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเองเต็มที่ ตอนนี้ผมได้งานใหม่แล้วคึดว่าเวลาน่าจะมีมากขึ้นผมจะพยายามหาช่ีองทางทำอะไรซักอย่างที่ทำแล้วให้พ่อกับแม่สบายใจได้ซักที่