งาน - เงิน - เรียนการเป็นเด็กทุนนี่จะถือว่าเป็นการทำงานไปด้วยมั้ยนะ
มันก็เหมือนการใช้เกรดแลกเงินในแต่ละเดือน
ดูเหมือนเด็กทุนจะได้โอกาสมากกว่าคนอื่นก็จริง
แต่จริงๆ เราก็ต้องแบกรับภาระของความกดดันไว้สูงมาก
เราต้องอยู่กะหมู่เพื่อนที่บางคนเก่งแต่ไร้การแบ่งปัน (จนชีวิตเครียดจนเขวไปช่วงหนึ่ง)
อยู่กะคนเก่งจนเครียด
แล้วเดือนยิ่งเป็นประเภทที่ชอบกดขี่ข่มเหงตัวเองอยู่
ส่วนเรื่องทำงานร้านการ์ตูน อันนี้อยากทำเพราะอยากมีตังค์เพิ่ม
พี่โบว์เคยถามว่า ชีวิตเด็กทุน 4000 ต่อเดือนนี่มันใช้ไม่พอเหรอ
จริงๆ ก็พอนะ แต่จะไม่พอตอนต้องจ่ายค่าหอ (เทอมละ 5000) แล้วเค้าให้จ่ายค่าเทอมก่อน
เคยมีช่วงนึงเงินไม่เข้า 4 เดือน
เป็นช่วงไม่มีเงินที่อึดอันทรมานเหมือนกัน
เดือนไม่ชอบการพึ่งคนอื่นเท่าไหร่นะ แต่บางทีมันช่วยไม่ได้
คือมีคนช่วยเหลือด้วยการให้หยิบยืมเงินชนิดมีแล้วค่อยคืน
บางทีมันเกรงใจ
ตอนไม่มีเงินนี่อึดอัดนะ ตอนช่วงเงินเดือนไม่เข้า ในกระเป๋าตังค์มีอยู่ไม่กี่บาท
เดือนเคยแบบ ไม่มีเงินแล้ว ต้องขุดหาตังค์ที่เหลือๆ มาใช้เหมือนกัน
อึดอัดจนอยากจะร้องไห้
โชคดีหน่อยที่ปีนี้เงินเข้าทุกเดือน
ตอนนี้ก็มีเงินเดือนนึง 4000 กว่านิดๆ
เพราะร้านการ์ตูนลดเวลาทำงานของเด็ก part time ลง (เพราะมี full time ประจำอยู่)
แล้วเดือนทำงานน้อยกว่าคนอื่นด้วย เพราะเก็บเวลาไปทำเรื่องเรียนมั่ง (งานโคตรเยอะเลย)
นี่ขนาดไม่ได้ช่วยครอบครัวอะไรเลยนะ
บางทียังแอบรู้สึกเหนื่อย (อายจัง)
ความหวัง - อนาคตจากกระจู๋ มาเล่าอนาคตหลังวัยเรียนกันมั้ย
เดือนไม่มีสิ่งที่อยากทำแบบเป็นเป้าสายเดียวเลย
เดือนรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่กึ่งกลางระหว่างวิทย์กับศิลป์
เวลาเรียนคือโลกวิทย์ หลังจากนั้นคือโลกศิลป์
ทุกๆ อย่าง เดือนทำได้แค่นิดๆ หน่อยๆ กรุบกริบเท่านั้น
เรียนในวิทย์ก็พอได้ ดาราศาสตร์นี่ชอบหน่อย
พอโลกของศิลป์ เดือนชอบวาดรูป แต่มันวาดแบบนึกคิดออกมาเองนี่ก็ได้แต่แนวเส้นดำๆ แบบอะไรไม่รู้ เอามาหากินไม่ได้เลย
เมื่อวานที่พี่แอนพูดกะพี่โบว์ว่าอยากช่วยเดือนให้มีงานทำ แล้วแบบพอมาถึงที่ว่าเดือนทำอะไรได้บ้าง แล้วก็เงียบ...
เดือนก็รู้สึกแย่เหมือนกัน ขายของก็ไม่ได้ งานออกแบบก็ทำไม่เป็น ทำอะไรไม่ได้เลย
วาดรูปก็งั้นๆ กราฟิกก็งั้นๆ เป็นแต่งานเบ๊ๆ แบบอัปรูปทีละรูปอะไรแบบเนี้ย อ่านข่าว หาข่าว คุ้ยของเก่ง
มันจะเอามาเป็นความสามารถได้มั้ยก็ไม่รู้
เหมือนเด็กมีปัญหา (จริงๆ ก็มีปัญหา)
กำลังเวียนวนในโลกค้นหาตัวเอง
คิดๆ ไว้ว่าอนาคตถ้าหาทุนเรียนได้ทางดาราศาสตร์ก็จะเรียนต่อ
ถ้าไม่ได้ก็ออกมาทำงานนี่แหละ
อาจจะลองหอบฟ้อนสุดฯ ไปหางานทำดู
ไม่ก็จะพยายามทำหน้าที่เบ๊ๆ ในชีซ่าให้ดีๆ
เผื่ออาจจะมีอะไรเข้าตากรรมการมั่ง
คือตอนนี้ไม่มีสิ่งที่อยากเป็นเลย
มีแต่สิ่งที่อยากได้
แล้วทำอะไรก็ได้ เพื่อไปหาเป้าที่เราอยากจะมีตรงนั้น
แต่ก่อนหน้าจะทำฝันตรงนั้น ก็คงต้องใช้หนี้กะช่วยแม่ก่อน
ไม่รู้อีก 10 ปี จะเก็บเงินได้เท่าไหร่ไม่รู้
(ตรงนี้เลยเห็นด้วยกะแอมเวย์ที่มันมีจุดขายแนวๆ ว่า ทำงานออฟฟิศจะมีเงินล้านต้องใช้เวลาตั้งกี่ปีวะ
แต่ก็ได้แค่คิดนะ ไม่ทำแอมเวย์หรอก เป็นคนไม่มีวาทศิลป์)
