งาน เงิน ความหวัง อนาคต

เรื่องออยก็ สู้ต่อไปนะ  (คิดไว้อยู่แล้วล่ะถ้ามีโรคเลื่อนแบบนี้โอกาสที่จะได้นี่น้อยมาก)


ดุกนี่อยู่ในสภาวะคุยกะใครก็ได้นะ

คือถ้ามันตอแหลมาเราก็นิ่งไว้ (ก็ตูไม่ได้ทำอะไร แต่อย่ามาทำอะไรตูนะตูสู้)

อย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ 

ตอแหลใส่กันนี่ก็ทำได้ ชอบด้วย 

แต่พวกตอแหลสร้างเรื่องให้คนอื่นนี่สิ ซวยเรา 

ที่เจอนี่สร้างเรื่องนะ
ประเภทรอเหยียบให้จมดินทุกเวลา ขยันฟ้องทั้งที่ไม่จริงและเรื่องจริง แต่ใส่สีตีใข่ให้เป็นเรื่องใหญ่
เอาหน้าจากงานคนอื่นเป็นว่าเล่น
ฉากหน้าดูดี เหมือนมีอัธยาศัยดี ปากหวาน ดูเป็นคนธรรมะธรรโม ฉากหลัง... 

เห็นแก่ตัวกันอย่างโหดร้าย  



คำพูดที่บอกว่า  "อย่าเชื่อคำพูดคนอื่นมาก " มารู้ตอนทำงานนี่เลย

ต่อหน้าเราอีกอย่าง ลับหลังอีกอย่าง  บางทีก็เอือม แต่ทำไรไม่ได้  


คิดแต่ว่าเป็นผู้ใหญ่ไม่น่าจะเสียคำพูด  เจอแล้วหลายที 

เคยโดนลับหลังในที่ทำงานทีนึง
ไม่ต้องทำอะไรเลย มีทีมอันแข็งแกร่งจัดการให้ทันท่วงที

มันเป็นเรื่องของอำนาจไง
เหยียบคนอื่นให้ต่ำกว่า ทำให้คนอื่นเสียชื่อเสียง ตัวเองก็จะดูสูงขึ้น น่าเชื่อถือมากกว่า
ทีนี้ก็เริ่มเข้ามาวุ่นวายกับงานของคนอื่นๆ เพราะถือว่าได้รับความไว้วางใจมากกว่า อยากทำอะไรก็ทำ

อยู่ตรงนี้โดนบ่อยๆ อ่ะ  
มีสายมารายงานบ่อย ไม่เห็นเคยไปโกรธเคืองอะไรกับเขา
แต่กินข้าวกับท่านทุกวัน มีโอกาสก็คอยเอาคืน

ที่เจอนี่สร้างเรื่องนะ
ประเภทรอเหยียบให้จมดินทุกเวลา ขยันฟ้องทั้งที่ไม่จริงและเรื่องจริง แต่ใส่สีตีใข่ให้เป็นเรื่องใหญ่
เอาหน้าจากงานคนอื่นเป็นว่าเล่น
ฉากหน้าดูดี เหมือนมีอัธยาศัยดี ปากหวาน ดูเป็นคนธรรมะธรรโม ฉากหลัง... 

ประมาณนี้แหละค่ะ ที่เงินเท่าไหร่ก็ไม่ทน
คือแรกๆ มันเหมือนกับว่า ทนๆ ไปเหอะ เพื่อเงิน.. แต่ความจริงแล้ว แค่วันสองวันยังรำคาญเลย
ความรู้สึกประมาณว่า นี่มันไม่ใช่งานแล้ว นี่มันขายวิญญาณแล้ว..
และที่ไม่ชอบสุดๆ คือคนคดโกง ทำงานด้วยไม่ได้เลย..

(เลยต้องเปลี่ยนงานบ่อยๆ  )

ตอนที่ไปทำโฆษณานี่ดราม่ามากๆ ละครน้ำเน่าชิดซ้ายเลย 

[เราเป็นเช่นเราเชื่อ]

งานโฆษณานี่อยู่อันดับ 1 ในลิสต์ของตูเลยนะ  




























เป็นงานที่คัดทิ้งเป็นอันดับ 1 รองมาก็หนังสือพิมพ์ ฯลฯ
(ไปยาลใหญ่นี่หมายความว่า ตัดทิ้งแม่มหมดอ่ะ  )

[NooK]

บริษัทที่อยู่ตอนนี้ก็หมดสัญญาปีนึงแล้ว

ว่างงานอีกครั้ง



เขียนโปรแกรมระบบตั้งแต่สงกรานต์ปีที่แล้ว ใช้เวลาทำประมาณเดือนนึง
ดูแลระบบเรื่อยๆเป็นฟรีแลนซ์ประจำของบริษัท (แค่เข้าไปเช็คระบบตอนเย็น)
ค่าเขียนระบบ หมื่นห้า ค่าจ้างดูแลต่อเดือน หกพัน
ใช้จ่ายเป็นค่าอยู่ค่ากินเดือนต่อเดือน ส่วนค่าหอยังเบิกแม่อยู่เลย
ถือว่าไม่เยอะสำหรับวุฒิ ม.6 ที่เอาไปยื่นว่ากำลังศึกษา ป.ตรี
ถ้ามีงานนอกเข้ามา ก็เป็นเงินเก็บก็ได้นิดหน่อย พอเที่ยวได้



ช่วงนี้ว่างแล้ว กับงานเว็บในมืออีกสองงาน
หางานทำช่วงปิดเทอมดีกว่า

ค่าจ้างเป็นเสื้อเดือนละสามตัว 

[NooK]

เอามาต้มกินแทนข้าวเหรอไงลุง

ไว้ไปแจกสาว 

ชอบที่คิดได้นะเจี้ยม ยังมีอีกหลายคนที่ยังคิดอะไรไม่ออก
ทู่ซี้ทนเรียนต่อไปเรื่อยๆ ทั้งที่ระบบชีวิตตัวเองยังไม่พร้อม
เริ่มจากการรับผิดชอบงานให้ได้ก่อน เดี๋ยวเรื่องเรียนก้ตามมาเองแหละครับ
ขอให้สนุกกับชีวิตที่นั่นนะ

มาอัพเดทชีวิตตัวเองบ้างดีกว่า

ตั้งแต่ 1 เมษา จะเลิกเป็นพนักงานเงินเดือนแล้วครับ
ขอลาออกไปตั้งแต่ต้นปี ได้ฤกษ์ออกสิ้นเดือนนี้พอดี
ไม่ได้มีแผนอะไรใหม่ ไม่ได้งานที่ไหนมารองรับไว้ก่อน
แค่รู้สึกอิ่มตัวกับสิ่งตรงหน้า และอยากใช้ชีวิตให้มันช้าและมีคุณภาพขึ้นกว่าเดิม

รู้สึกเท่านั้นเองจริงๆนะ ตอนยื่นเรื่องลาออกไป ทำอะไรไม่ได้คิดหน้าคิดหลังอีกแล้ว

ช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา กับการใช้ชีวิตเป็นมนุษย์เงินเดือน อะไรมันก็ดูเข้าที่เข้าทางขึ้น
สามารถกำหนดรายรับรายจ่ายได้ค่อนข้างแม่นยำ ดูแลตัวเองได้กขึ้น
แต่ความรู้สึกตัวเองมันขัดๆยังไงก็ไม่รู้ครับ
ถ้าให้ใช้ชีวิตอย่างนี้ต่อก็ทำได้ แต่คิดว่า มันจะไม่ดีทั้งต่อตัวเองและคนรอบข้างมากกว่า
โดยเฉพาะที่บริษทั ถ้าถึงวันนึงที่เราไม่อยากทำงานแล้ว เค้าจะเสียผลประโยชน์เอา
เลยออกซะดีกว่า

เล็งแผนสองสามเดือนหลังจากนี้ไว้ว่า
คงจะรับงานฟรีแลนซืไปเรื่อยๆก่อน  มากบ้างน้อยบ้างก็ว่ากันไป
อยากตื่นเช้ามานั่งชิลๆ มีเวลาเดินเล่น ออกกำลังกาย นอนอ่านหนังสือ ไปช่วยงานที่ร้านแฟนบ้าง
กินข้าวเย็น และนอนหลับแบบเต็มๆตาดูสักพัก อาจจะทำให้ตัวเองรู็สึกดีกว่านี้ได้
อยากเที่ยวด้วยครับ อยากออกไปเปลี่ยนบรรยากาศ อยากออกไปอยู่กับตัวเองสักพัก

เตรียมเปลี่ยนหอใหม่ด้วยครับ หาที่เล็กลงเพราะแฟนไปอยู่หอของตัวเองแล้ว
จะได้ประหยัดลง อยากได้หอที่เงียบขึ้นด้วย เพราะไม่ได้ต้องการเดินทางไปไหนมากๆกับการงานอยู๋แล้ว

ใครๆก็ว่า ผมใช้ชีวิตอุดมคติเกินไป มักน้อยเกินไป ดูไม่มีความก้าวหน้า
แต่ผมก็คิดนะ ว่าวันๆนึง เราจะใช้เงินไปทำไมมากมาย ถ้ามันไม่ได้มีอะไรให้ใช้จริงๆ
เลยไม่รู้ว่า การที่ผมจะใช้ชีวิตให้มันช้างลงมันจะผิดหรือเปล่า แต่ผมก็เลือกแล้ว..


สุดท้ายได้แต่หลับตาในวันนี้ แล้วก็ตื่นมาเจอความจริงอีกทีวันพรุ่งนี้ มะรืนนี้นั่นแหละ ถึงจะได้รู็ว่าถูกหรือผิด

เหมือนเจอฝาแฝดเลย

คิดแบบนี้เหมือนกันตอนที่ลาออกจากงานที่ทำมา 5-6 ปี
ตอนนี้ผ่านจุดนั้นมาแล้ว 2 ปี

ตื่นแต่เช้าอาบน้ำไปทำงาน กับตื่นแต่เช้ารดน้ำต้นไม้
ความรู้สึกต่างกันเยอะ

ไม่ใช่ว่ามักน้อย หรือไม่เห็นคุณค่าของอำนาจเงินนะ
แต่ชอบ พอเพียง มากกว่า

ขอบคุณพี่โอครับ 

ผมชอบชีวิตแบบนี้ที่ว่านี้ครับ
แต่ตอนนี้ขอเป็นมนุษย์เงินเดือนก่อน
โชคดีที่ไม่มีระบบการทำงานมาบังคับมากมาย

ช่วงนี้เป็นช่วงปรับตัวเข้ากับที่โรงงาน
ถึงมันจะเป็นโรงงานเล็กๆ
เก็บเกี่ยวอะไรไม่ได้มาก
แต่อย่างน้อยคนที่เคยทำงานที่นี่มาก่อนผม
จิตใจดีจนบางครั้งผมเองต้องเกรงใจมาก
เหมือนมาแล้วที่นี่ยังมีความอบอุ่นกรุ่นๆ

เสียอย่างเดียว
กลับไปนอนที่บ้านกลางทุ่งนาคนเดียว
กลัวผีหลอก