งาน เงิน ความหวัง อนาคต

ตอนนี้เปิดร้านขายเสื้อผ้าอยู่ ดูดีมากๆ ในสายตาคนอื่น
แต่ตั้งแต่เปิดร้านมา เครียดและกลุ้ม จนป่วยก็หลายทีนะ
บางทีก็กินข้าวไม่ลงเลย


ตลาดเดียวกันที่เชียงใหม่ตอนนี้มีไม่เยอะ
สัก ยี่สิบร้านก็ไม่ถึง
แต่คนอื่นๆเค้าติดลมบนกันแล้ว เป็นเทพ มีลูกค้าติด คืออาชีพนี้อยู่ได้ ไม่อดตายหรอก ตราบใดที่ผู้หญิงยังอยากสวย

  เวลาว่างแบบอิสระสุดๆมั๊ย?
ก็ไม่นะ ต้องเปิดร้าน ต้องเฝ้าร้าน ถ้าเฝ้าร้านเองจะไม่อยากไปไหน
กลัวลูกค้ามา มีเพื่อนชวนไปกินก๋วยเตี๋ยวยังไม่ไปเลย (ฝากซื้อเอา) กลัวมีคนมา

ถ้ามีลูกค้ามาผลักประตู แล้วประตูล็อคอยู่นี่ ชวนเสียอารมณ์มากๆนะ 
 
 
 

 
 มีร้านเสื้อผ้าสองร้าน อีกร้านนึงเป็นร้านเล็กรายได้จากมันคือตกเดือนละ หกพัน (หลังหักทุกอย่าง)
ฟ้ากะฟาง (หุ้น) จะหยอดกระปุกไว้เดือนละ พันบ้างสองพันบ้าง
ที่เหลือๆ ก็เอามาแบ่งๆ กินขนม ซื้อของเล่น (เครื่องสำอางค์หรืออะไรๆ แบบผู้หญิงๆ)
 
ถ้าจะเอามาเป้นอาชีพน่ะ ยังถือว่าไม่ได้นะ ขายดีขายไม่ดี แล้วแต่ช่วง ถ้าปิดเทอมหรือฤดูฝนเนี่ย ไม่ต้องพูดถึงเลย

  
 

 
 
 

 ฟ้าเอาเงินมาจากไหน?
ฟ้าบริหารร้านแบบ ให้เงินเดือนตัวเองให้เงินเดือนหุ้นส่วน เงินที่ขขายได้คือหมุนๆ เก็บเป็นเงินก้อน เรากะจะคืนให้กัน
ตอนที่ได้เงินจำนวนเท่ากับที่ลงทุนไป

ลงไปเยอะ เพราะข้างบนชั้นสองชั้นสามเป็นเกสเฮ้าส์ด้วย (ถือโอกาศโฆษณา)
ตอนนี้ยังต้องสู้อยู่มากๆ เพื่อคำว่าอนาคต 
แต่สิ่งหนึ่งที่พึงใจทุกวันนี้คือ

เวลาที่มีมากกว่าคนอื่น (ว่างมาก)
ได้ดูแลพ่อแม่ พอมีเงินให้เค้าบ้าง.. (พ่อไม่ได้จะเอาหรอก แต่พอเราให้แล้วรู้สึกดีชะมัด)

 
 
 
 > จริงจังว่าเที่ยวเก่ง ใช่จ่ายเยอะ เลยไม่มีเงินเก็บ 

พูดถึงแฟน

แฟนผมทำงานมาพร้อมๆ กับผม นานนับนานเลย
ตำแหน่งแห่งหนใหญ่โตโอ่โถง เหมือนร่างกาย 
แต่เมื่อ ณ จุดตัดสินใจก็ต้องตัดสินใจ ใหญ่แค่ไหนก็เป็นลูกจ้างเขา
เลยเอาๆ ออกมาทำเอง เหลือผมทำงานเป็นค่าผ่อนบ้านผ่อนรถ
พอมาทำเอง กระบวนการคิดก็เริ่มมีมุมใหม่มากขึ้น
มองในมุมอื่น นอกจากมุมลูกจ้างเขา ก้เป็นโลกที่แปลกดี
แต่ยืนพื้นบนความสนุกสนาน

ชีวิตผม เวลาตัดสินใจอะไรก็เผื่อทางออกไว้หลายทาง
ไม่มีทุบหม้อข้าวแล้วไปตีเมืองแบบพระเจ้าตาก (กลัวแพ้ )

ชีวิตผม เวลาตัดสินใจอะไรก็เผื่อทางออกไว้หลายทาง
ไม่มีทุบหม้อข้าวแล้วไปตีเมืองแบบพระเจ้าตาก (กลัวแพ้ )

จริงพี่ ทุบแล้วแพ้ นี่ตายห่ากันหมด
ทุกปัญหา ย่อมมีทางออก แต่เราก็ควรจะมีทางออกที่ 1 2 3 เผื่อไว้มั่ง

จริงๆน่าจะชื่อจุ๋  งาน เงิน ความหวัง อนาคต และคู่ชีวิตนะเนี่ย 


ก่อนหน้านี้ ยังไม่คิดว่ามีภาระอะไรมาก เพราะออกมามือเปล่าจริงๆ ตั้งใจมาเรียนแต่ไม่มีเงินเรียน
เลยทำอะไรๆ แบบ หลังชนฝาตลอดไม่เคยคิดถึงพ่อแม่ น้องๆ ที่ต้องเลี้ยงดูด้วยซ้ำ


ถือว่าโชคดี ที่ยังได้รับโอกาสที่ดี มาอยู่บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยโอกาสของคนที่พร้อมจะให้โอกาสและผมก็เลือกหยิบมันตลอดไม่เคยให้ผ่านเลย
 โชคดีจริงๆ

การทำงาน มันมีเป็นเทรนๆมั๊ยพี่

ยุคก่อน ทำงานราชการซิ โก้เก๋มีเกียรต
ยุคกลาง ต้องนี่เลยรัฐวิสาหกิจ มั่นคง
ยุคกลางใหม่ เอกชนดูดี เงินเดือนสูง
ปัจจุบัน ถามใครๆก็อยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง

มาเป็นเจ้าของธุรกิจของตัวเอง ร่วมกันกับเราซิคะ

หรือมนุษย์ ย่อมเป็นไปตามเทรน

อยากเล่าบ้างจัง เดี๋ยวเคลียร์งานก่อน

ทำงานกราฟฟิค โฆษณา ครีเอถีบ อยู่แถวเอกมัย
รับจ๊อบเขียนการ์ตูนก๊อกๆแก๊กๆที่อะบุ๊ค
ชอบตรงที่ได้นั่งแทคซี่ทุกวัน เพราะที่ทำงานเขามีค่ารถให้
กินเบียร์ทุกวันศุกร์ ดูบอลวันเสาร์ นอนอืดวันอาทิตย์
การเงินไม่มีปัญหา ผมไม่ค่อยได้ใช้อะไร
การงานก็ใช้ความสามารถเฉพาะตัวเลี้ยงหลบเอาตัวรอดได้
ชีวิตมีความสุขดีครับ
แต่อยากจะขยันให้มากกว่านี้ๆๆๆ

การทำงาน มันมีเป็นเทรนๆมั๊ยพี่

ยุคก่อน ทำงานราชการซิ โก้เก๋มีเกียรต
ยุคกลาง ต้องนี่เลยรัฐวิสาหกิจ มั่นคง
ยุคกลางใหม่ เอกชนดูดี เงินเดือนสูง
ปัจจุบัน ถามใครๆก็อยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง

มาเป็นเจ้าของธุรกิจของตัวเอง ร่วมกันกับเราซิคะ

หรือมนุษย์ ย่อมเป็นไปตามเทรน

คำถามน่าสนใจ พี่ว่าอาจเป็นไปตามวัตถุดิบที่เรามีตามสภาวการณ์ที่เปลี่ยนไปนะคะ
อย่างสมัยก่อน การสื่อสารไม่ได้เข้าถึง การประกอบอาชีพให้มีความมั่นคง คงต้องเป็นข้าราชการไว้ก่อนจริงๆ
(รุ่นคุณพ่อคุณแม่ คนที่เรียนเก่งๆ ไปเป็นครูก่อนเลย) ถึงแม้ว่าเงินเดือนอาจจะน้อย แต่ลองนึกถึงยุคที่ไม่มี
อินเตอร์เน็ต หางานทีต้องเดินแกร่วๆ ที่เค้าเรียกว่าเตะฝุ่น คงลำบากน่าดู (โชคดีเกิดไม่ทัน  )

สำหรับยุคที่การสื่อสารมากขึ้น ทั้งหนังสือพิมพ์ หนังสือหางาน และเริ่มมีอินเตอร์เน็ต บริษัทที่ require คน
ก็สามารถคัดเลือกบุคคลากรได้มากขึ้น เสนอเงินเดือนที่ดีกว่า การทำงานเอกชนเปรียบเทียบกับรัฐบาลก็คือ
ยอมแลกความเสี่ยง (โดยมีกฎหมายบางๆ คุ้มครองอยู่) กับเงินเดือนที่สูงกว่าสามเท่าเป็นอย่างน้อย
กับอีกเรื่องคือหน่วยงานรัฐเดี๋ยวนี้ (เขาว่า) ไม่โกง ไม่เลีย ก็ไม่รุ่ง แบบนี้พี่ก็ไม่อยากทำ ทำไปจนตายก็ไม่มีวันโต

ถึง ณ บัดนาว สมัยนี้ เด็กๆ เกิดมาก็เล่นเน็ตกันแล้ว ผู้ใหญ่เริ่มหาช่องทางในการใช้การสื่อสารให้เป็นประโยชน์
ถ้าสิบปีที่แล้วพี่อยากลาออกมาเปิดร้านขายของ อาจจะดูเป็นเรื่องเสี่ยงมาก สำหรับยุคนี้เราทำร้านบนเน็ตก็ได้
ติดต่อทางโทรศัพท์ กับอีเมล์ โอนเงินทางธนาคารก็ได้ สามารถเข้าถึงทั้งแหล่งสินค้าและผู้ซื้อในขณะเดียวกัน
งานบริการ เช่น รีสอร์ท สปา อยู่ไกลแค่ไหน ก็สามารถโฆษณามาถึงว่าที่ลูกค้าได้ ฯลฯ
พร้อมๆ กันนั้น เราก็เฝ้ามองดูผู้กล้าเหล่านี้เติบโตขึ้น พร้อมเกิดคำถามในใจว่า เราก็น่าจะมีอิสระโดยมีความเสี่ยงน้อยแบบเขาได้
คนทำงาน/เรียน ยุคนี้จึงฝันอยากมีธุรกิจส่วนตัวมากขึ้น (แล้วมันน่าทำจริงๆ ใช่มั้ยล่า..  )

จะทำอะไรก็ขอให้ตั้งใจ ถึงวันนึงก็จะถึงฝันแหละค่ะ (ถ้าไม่ฝันสูงเกินแบบรวยพันล้านเงี้ย)
เอาใจช่วยทุกคน.. และตัวพี่เองด้วย 

[วินัยในชีวิตผมค่อนข้างแย่]

ขอระบายมั่ง ตามประสาคนมีอายุนิดๆ  

ผมเริ่มทำงานมาตั้งแต่สมัยเรียน โดยรับจ๊อบเป็น Freelance มาตลอด 4-5 ปี
เมื่อก่อนแฟนเก่าผมเค้าเรียนจบก่อน ก็เลยช่วยกันหางานทำ ช่วงนั้น มีจ๊อบมีงานเข้ามาเรื่อยๆ
เรียกได้ว่า หาเงินเป็นก้อนได้มากและต่อเนื่อง (4-5หลัก ตลอด) แต่ก็นั่นแหละครับ
วินัยในชีวิตผมค่อนข้างแย่ หลงผยองคิดว่ายังไงก็หาได้ ใช้เงินเป็นเบี้ย เรื่อยเปื่อยกับชีวิตมากๆ
ต่อมามีเหตุงี่เง่าในชีวิต ทำให้ชีวิตผมผลิกกลับ เงินเก็บที่เป็นก้อนถูกใช้ไปด้วยเรื่องไม่เป้นเรื่อง
จนกลายเป็นทั้งเจ้าหนี้คนอื่น และลูกหนี้คนอื่นต่ออีกที ในเวลาเดียวกัน
เรียกได้ว่า ผมติดลบลงจากเพื่อนๆ ที่ควรเริ่มจาก 0 ได้ ( ปัจจุบันผมก็ยังเป็นทั้งลูกหนี้และเจ้าหนี้ ประมาณ 5 หลักปลายๆอยู่ )

หลังจากช่วงเฟื่องฟูหาเงินได้เป็นเบี้ย เศรษฐกิจก็เริ่มไม่ดี งานต่างๆก็หายไป
ไม่มีงาน ก็ไม่มีเงิน ไม่มีเงินก็ได้แต่เกาะที่บ้านกินอยู่พักใหญ่ คิดอะไรต่อไปไม่ออกจริงๆ เรียกว่า ท้อมากๆ
เพื่อนฝูงก็แทบจะไม่ได้คุยกับใครอีกเลย เรียกได้ว่า ความหวังต่อโลกเป็น 0...

ต่อมาทุกอย่างเริ่มดีขึ้น ผมย้ายมาอยู่เชียงใหม่ อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่าง
ตอนนี้มาทำงานประจำ ที่แสนไม่ชอบ มาฝึกวินัยให้ตัวเองบ้าง พอจะเริ่มมีเงินเก็บมากขึ้น
แต่ถ้าถามว่า พอใจกับงานตรงหน้ามั๊ย ตอบได้เลยว่า ยังไม่พอใจครับ
ถ้าเป็นไปได้อยากทำงานอิสระเหมือนเดิมมากกว่า ผมชอบที่เรากำหนดเวลาเองได้ เหนื่อยเท่าไหน ได้เงินเท่านั้น
แต่มันก็ต้องแลกกับความเสี่ยงในเรื่องของการได้รายรับ การถูกโกง และอื่นๆ

อนาคตก็ตั้งใจก็อยากมีเงินเก็บสักก้อน ทำงานอิสระที่ตัวเองชอบ
ผมอยากทำงานกราฟิก อยากเขียนหนังสือ อยากทำอะไรหลายๆอย่างที่เกี่ยวกับตัวหนังสือ
ตอนนี้ก็ได้แต่ฝึกฝนและเก็บเงินของตัวเองอยู่ ด้วยความที่เด๋วนี้รายจ่ายก็น้อยลง
บางเดือนผมใช้เงินส่วนตัว (ไม่รวมค่าห้อง) ไม่ถึง 4,000 บาท ก็พอจะมีเงินไว้ใช้จ่ายในอนาคตได้บ้าง
ผมตั้งเวลาไว้กับตัวเองนะว่า ทุกอย่างต้องลงตัวก่อนจะ 30 ผมมีเวลาอีก 3 ปีทำและทดลองในสิ่งที่อยากทำ
หลังจากนั้นค่อยเป็นเรื่องการใช้ชีวิตอีกแบบนึงแล้ว หวังและตั้งใจว่าจะทำให้ได้ครับ  

..
เพิ่งล่วงเข้าวัยกำดัด สำอาง ฉกรรจ์
อายุไม่เยอะ ไม่ระบายได้ไหม ..
..
ความรัก งาน เงิน เป็นเส้นใยถักทอห่มคลุมชีวิต
มันมาเป็นแพรผืน ถ้าแยกออกเป็นเส้น เป็นส่วน
พันเป็นก้อนกลมแยกไว้ สามเส้นนี้ไม่เกี่ยวกัน
คนหลายคน มีอยู่ก้อนเดียว และเรียกมันว่าชีวิต
ในสามสิ่งนี้ เงินดูจะมีค่าน้อยที่สุด หาง่ายที่สุด
ทัศนะแบบนี้ คือเคล็ดลับชะลอความร่ำรวย ของผม

1. ความรัก
คือทรัพย์อย่างหนึ่งที่ผมมีเสมอ เพียงแต่อาจปรากฏร่างและแปรรูป เป็นอย่างอื่นได้
ผมรักทุกอย่างที่ผมทำ ผมรักหลายอย่างที่คนอื่นทำ ความรักย่อมมีการเลือกสรร
รักออกแบบไม่ได้ แต่ในการออกแบบนั้นมีความรัก และในรักนั้นก็มีรูปแบบงามยิ่งนัก
ออกแบบไม่ได้ แต่สร้างได้ และจรรโลงใจเสมอ ดำเนินด้วยสติ ความรักมีประโยชน์
ที่บอกว่าทุกข์เพราะรักนั้น พูดผิด เป็นเพราะอยู่ในช่วงขาดแคลน หรือภาวะเน่าเสีย
บอกเบอร์บัญชีมา เดี๋ยวจะโอนความรักไปให้

2. งาน
ไม่มีนิยามคำว่า ตกงาน ในพจนานุกรมฉบับโบราณ
มีแต่ หยุด พัก ว่าง เลือก รอ เกี่ยง เลี่ยง หลบ อู้ ทำ สู้ และลุย
การทอดหุ่ย ถือเป็นงาน เป็นภารกิจอย่างหนึ่งที่สวรรค์ประทาน
เราควรได้ประโยชน์จากมัน เช่นเดียวกับการนอนหลับ
"การงาน คือ ความรักที่ปรากฏตนเป็นรูปร่าง"
หุ่ย คือก้อนแป้งแห่งความสุข เมื่อสุกจะเป็นรัก
เสรีภาพมาคู่กับความรับผิดชอบ ไม่ได้มากับหุ่ย
งานของนักโทษ คือ อิสรภาพในกรงกรรม
เสรีภาพ มีอยู่ในงานเสมอ งานไม่มีรูปร่างเป็นกรง
มีหลายงาน ที่ผมทำได้ คิดแค่บาทเดียว
แต่หลายงานก็คิดแพง เป็นแสนเป็นล้าน
แต่ทุกงานที่เราต้องการ เราจะต้องได้ทำ
อย่าเกี่ยงที่เม็ดเงิน ค่ามันมีมากกว่านั้น
ผมนอนอยู่บนงานเสมอ ไม่ตกงาน

3. เงิน
มีค่าน้อยลง เมื่อคนนิยมเกร่อ
บางคนติดลบ บางคนมีศูนย์ อยากให้คิด
เลข 0 ไม่ได้แทนความหมายว่าไม่มีเสมอไป
แล้วแต่นิยามและพิกัด แห่งสถานะ
หากจะหลงลืม ให้มองไปที่ 0 >> F0nt
ทรัพย์ที่มีค่าย่อมแปรเป็นเงินได้เสมอ
สติ ปัญญา พละ มิตร อวตารเป็นเงินได้ จงเห็นค่ามากกว่าเงิน
"คนรวย" มีมากมายในที่นี้ มีเงิน"พอ"ประทัง สำรอง บำบัด บำรุง
แต่หากจะรวยมาก ต้องมีความอยาก ความอยากรวยมากถึง'มั่ก'ที่สุด
ผมเชื่อว่า คนที่รวยมากๆ ด้วยตนเองนั้น มีความอยากมากๆ เป็นปฐม
ความรวย และความดี ไม่ได้มาคู่กัน คนรวยที่ดีก็มี แต่มักจะอยู่บนเปลือกของความอยาก
เท่าที่ผ่านมา คงขาดอยู่อย่างเดียวคือความอยาก ดังนั้นจึงต้องอด เพื่อบ่มเพาะและสะสม
ผมกำลังรวย ผมไม่หงอก ผมงอกเงิน เงิน เงิน เจริญขึ้นเหมือนต้นไม้งอกใบ ปุ๊ด ๆ
อย่าลืมว่าต้นไม้ไม่ได้งอกใบอยู่ตลอดเวลา มีการสั่งสม สังเคราะห์ และร่วงหล่น
ย้ำเป็นคาถาอีกหลายๆ ที ผมรวย ผมรวย ผมรวย รวย รวย..ย..ย
บุพฺพ ณ สตางค์ เงินมากมายรอผมอยู่ เบื้องหน้าทางทิศบูรพา
นี่ครับ เอาเบอร์บัญชีไป จะได้โอนเงินมา >>129-5-05964-4 :)
...
คุณตาผมเป็นครูประชาบาล อยู่อย่างสมถะ ท่านท่องอยู่คำเดียว ว่า เงิน ๆ ๆ
เงินเดือนเจ็ดร้อยบาทใช้บาทเดียว ที่เหลือเก็บ ท่าน"บูชา"เงิน ท่านจึงไม่ใช้เงิน
สามารถดำรงชีพได้โดยไม่ใช้เงิน ของกินของใช้ผลิดเองได้ และเมื่อท่านจากโลกนี้ไป
มีมรกดกไม่รวมที่ดิน เป็นเงินให้ลูกหลานนับสิบล้านบาท ไม่น่าเชื่อในพลังมัธยัสถ์
สะสมเงินอย่าโลภ แค่รักที่จะมี ไม่ใช่รักที่จะใช้ แบบนี้รวยมากๆ ทุกคน
มีเงินอาจจะเหงา แต่เมล็ดเงินไม่ควรเหงา เงินไม่เหงา เงินงอกเสมอ
ความรวย ไม่ได้อยู่ที่จำนวนเงินที่หาได้ แต่อยู่ที่สุขที่จะใช้หรือจะเก็บ
ทั้งหมดนี้ ไม่มีอะไรผิด ไม่มีอะไรดีเลวกว่ากัน
จง เจริญ ทุก ลม หาย ใจ ให้ ค่า พอ แก่ สุข
..
ป.ล. ใครตกงานหมุนมา กำนม.ไขอาชีพวัยกำดัด >> grab milk open career adolescent :)

คำถามน่าสนใจ พี่ว่าอาจเป็นไปตามวัตถุดิบที่เรามีตามสภาวการณ์ที่เปลี่ยนไปนะคะ
อย่างสมัยก่อน การสื่อสารไม่ได้เข้าถึง การประกอบอาชีพให้มีความมั่นคง คงต้องเป็นข้าราชการไว้ก่อนจริงๆ
(รุ่นคุณพ่อคุณแม่ คนที่เรียนเก่งๆ ไปเป็นครูก่อนเลย) ถึงแม้ว่าเงินเดือนอาจจะน้อย แต่ลองนึกถึงยุคที่ไม่มี
อินเตอร์เน็ต หางานทีต้องเดินแกร่วๆ ที่เค้าเรียกว่าเตะฝุ่น คงลำบากน่าดู (โชคดีเกิดไม่ทัน  )

สำหรับยุคที่การสื่อสารมากขึ้น ทั้งหนังสือพิมพ์ หนังสือหางาน และเริ่มมีอินเตอร์เน็ต บริษัทที่ require คน
ก็สามารถคัดเลือกบุคคลากรได้มากขึ้น เสนอเงินเดือนที่ดีกว่า การทำงานเอกชนเปรียบเทียบกับรัฐบาลก็คือ
ยอมแลกความเสี่ยง (โดยมีกฎหมายบางๆ คุ้มครองอยู่) กับเงินเดือนที่สูงกว่าสามเท่าเป็นอย่างน้อย
กับอีกเรื่องคือหน่วยงานรัฐเดี๋ยวนี้ (เขาว่า) ไม่โกง ไม่เลีย ก็ไม่รุ่ง แบบนี้พี่ก็ไม่อยากทำ ทำไปจนตายก็ไม่มีวันโต

ถึง ณ บัดนาว สมัยนี้ เด็กๆ เกิดมาก็เล่นเน็ตกันแล้ว ผู้ใหญ่เริ่มหาช่องทางในการใช้การสื่อสารให้เป็นประโยชน์
ถ้าสิบปีที่แล้วพี่อยากลาออกมาเปิดร้านขายของ อาจจะดูเป็นเรื่องเสี่ยงมาก สำหรับยุคนี้เราทำร้านบนเน็ตก็ได้
ติดต่อทางโทรศัพท์ กับอีเมล์ โอนเงินทางธนาคารก็ได้ สามารถเข้าถึงทั้งแหล่งสินค้าและผู้ซื้อในขณะเดียวกัน
งานบริการ เช่น รีสอร์ท สปา อยู่ไกลแค่ไหน ก็สามารถโฆษณามาถึงว่าที่ลูกค้าได้ ฯลฯ
พร้อมๆ กันนั้น เราก็เฝ้ามองดูผู้กล้าเหล่านี้เติบโตขึ้น พร้อมเกิดคำถามในใจว่า เราก็น่าจะมีอิสระโดยมีความเสี่ยงน้อยแบบเขาได้
คนทำงาน/เรียน ยุคนี้จึงฝันอยากมีธุรกิจส่วนตัวมากขึ้น (แล้วมันน่าทำจริงๆ ใช่มั้ยล่า..  )

จะทำอะไรก็ขอให้ตั้งใจ ถึงวันนึงก็จะถึงฝันแหละค่ะ (ถ้าไม่ฝันสูงเกินแบบรวยพันล้านเงี้ย)
เอาใจช่วยทุกคน.. และตัวพี่เองด้วย 
 

 
+ นะ ไม่มีเหตุผล อ่านแล้วชอบ คิดแบบนี้อยู่ แต่ไม่ทันเรียบเรียง 

กำนมท่าจะรวยแฮะ

ผมล่ะพอใจในชีวิตตอนนี้ดีมากเลยครับ
เพราะว่ามันธรรมดาดี
จะว่าสบายก็สบาย จะว่าลำบากก็พอสมควร ไม่มากไป
อุปสรรคมีอยู่ทุกอาชีพ ทุกเวลา
ไว้ว่างๆกว่านี้จะมาปั่นด้วยครับ

//    
กร๊าก ตอบช้าไป ..โดนตัดหน้าซะแล้วต๋อย 

กำนมท่าจะรวยแฮะ

ใช่สิ บาทสองบาท
เงินไม่ต้องยืม แจกฟรี
กำนม. ไม่รวยแต่นิ่ม
กำเป้า กำเป๋า สิรวย

อ่านเพลินดีจังเลย ชอบๆ
ดูเหมือนว่าจะเหมือนๆ กันคือ ไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่ๆ
มีช่องทาง มีโอกาสก็อยากจะไปอยากจะโต
เอาใจช่วยทุกคน ผมด้วย

บอกเบอร์บัญชีมา เดี๋ยวจะโอนความรักไปให้

ชอบๆ
กำลังขาดแคลนทั้งความรักและกำลังใจ