งาน เงิน ความหวัง อนาคต

  อยากเป็นพนักงานของmore

// เอาจริงๆก็อยากทำฟรีแลนซ์นะ
แต่รับผิดชอบตัวเองยังไม่ได้เลย ต้องมีคนจี้ 

เคยผ่านงานฟรีแลนซ์มาหลายงาน
เลยมีคำตอบให้กับตัวเองว่า เกลียดการเป็นมนุษย์เงินเดือน
ยิ่งต้องมาอยู่ในประเทศที่ มีมนุษย์เงินเดือนเยอะกว่าประเทศไหนๆในโลก
ทั้งเจอโขกสับ ใช้งานโหดร้ายแบบไร้เงินโอที
ยิ่งรู้สึกว่า ชีวิตแบบกินเงินเดือนกับตูเป็นทางคู่ขนาน

แต่อยู่ๆ ก็ต้องมาทำงานล่ะ
จะเริ่มทำเป็นจริงเป็นจัง ก็พรุ่งนี้
เนื่องจากที่ร้าน มีพนักงานไม่มีวีซ่าอยู่
และแม่ถูกตรวจสอบเรื่องภาษีแบบหนักหน่วง
ก็เลยต้องให้พี่ๆเค้าออก แล้วยัดตูเข้าตำแหน่ง
เจเนรัลเบ๊ในร้านอาหารไปเนียนๆ

ถามว่าชอบไม๊ ตอบลำบาก
จากความหวังตอนสาวๆ ว่าอยากเริ่มทำบริษัทอะไรเป็นของตัวเอง
เรียนมาก็มากละ พูดได้สามภาษาแล้วด้วย งานบริษัททัวร์ไม่ไกลเกิน
แต่เรื่องของครอบครัวก็สำคัญเหมือนกัน
แต่ด้วยความที่ได้เจออะไรฟุ้งๆ จนเบื่อ
ไม่รู้สึกอยากรวยกว่าใคร อยากขับรถสปอร์ตเวอร์ๆ
อยากเท่ อยากเด่น รู้สึกมันพ้นวัยกลัดมันมานานละ
ได้ลองทำเป็นพนักงานเสิร์ฟ ได้ลองเหนือยแบบแม่บ้าง
น่าจะได้เจอมุมมองชีวิตใหม่ๆ

เงินเดือนสตาร์ทมาสูงเลย ห้าหมื่นต่อเดือน
ทำวันละ ห้าถึงหกชม เว้นศุกร์เสาร์ สิบชม
ทำดีได้เงินเพิ่ม ทำไม่ดี เจอแม่ไล่ออกจากบ้านแน่นอน
รู้แต่ เวลาเล่นขำๆ มันหมดไปตั้งแต่
เจ้าหน้าที่ตรวจภาษีมาเหยียบบ้านเมื่อวานนี้

เดทอนละ 5 หมื่น 

ดูสิ อิจฉาจนพิมพ์ผิดเลย

แต่ทีนี่กินอยู่มันแพงเหมือนกันล่ะ
โชคดีกินร้าน กับ อยู่บ้านแม่
แม่เลยบอกว่า จะอุบอิบ เก็บไว้ให้เอง
ห้ามเอาไปซื้อเลนส์มั่วซั่ว

[THZHost]

ไอ้ข้อสุดท้ายนี่

เป็นกระจู๋น่าสนใจมาก ขอมาลงชื่อแปะไว้ ว่างเมื่อไหร่จะเข้ามาอ่านนะ 

ขอมอบดอกหมา ให้สาวน่ารัก
หมาออกดอก บานสะพรั่ง
ดังนั้น ความรักจึง ส่งได้
รักส่งได้ ให้ติดแสตมป์ที่หัวใจ
ฝนตกอยู่ทางโน้น ..หนาวถึงคนทางนี้
..
งาน มีค่า
เงิน มีค่า
ความรัก มีค่า
"ค่า" มีหลายรูปแบบ บางรูปแบบ ส่งผ่านและโอนได้
อย่าเพิ่งปักใจเชื่อว่า ความรักจะโอนให้กันไม่ได้ ต้องทำรักเอง
ความรักมีในลมหายใจ ผมไม่เชื่อว่าะสร้างขึ้นมาเองได้ทั้งหมด
หลายพิศวาส หลายอณู ได้รับผ่านเนื้อเยื่อ ส่งมอบฝังมาในฟันธุกรรม
ความรักอีกมากมาย ก็ได้รับผ่านกระแสไฟ เป็นคลื่นมาตามสายอันไหวระริก
ในกระจู๋มีรัก ในรักมีกระจู๋ เออ.. อาจจะจริง ทำรักด้วยกระจู๋ .. อุ่ย ..
..
ชีวิตยังอยู่ก้นซอย อย่าสับสน
งานเริ่มตั้งแต่การก้าวออกเดิน
ผ่านดงจิ๊กโก๋ แม่ค้ากล้วยแขก และหมาหลับ
จะฝันหรือไม่ก็ได้ ที่ปากซอยมีรถเมล์ผ่าน และเราต้องไปให้ถึง
ฝันต่อบนรถเมล์ก็ไม่สาย หลับแถวหลังหน้าต่างซ้าย คุณยายไม่กวน
ความทะยานอยากอยู่ที่ปลายทาง อย่าลืมจ่ายค่าโดยสาร งานคือการเคลื่อนไป
ทำงานเพื่องานและดำรงสุขในชีวิต ขยับย้ายเพื่อเข้าสู่ชะตาที่ดีขึ้น สักที่หนึ่งในโลกนี้
"เธอทำงานก็เพื่อจะก้าวไปพร้อมกับพื้นพิภพ" ชาวเลบานอนชื่อคาลิล ได้กล่าวความจริงนี้ไว้

ด้วยความเราคบนะครับ

เหมือนจำได้เลาๆ ว่าวาทยากรมือหนึ่งของไทยอะครับ ที่ตีกอล์ฟไปดวงจันทร์

เขาบอกว่าให้ตั้งสูงๆ ไม่งั้นเราจะไม่พุ่งไปข้างหน้า

ชีวิตคนเรานี่ก็เอาใจยากดีนะครับ 

ด้วยความเคารพ 

 ตอนนี้เรียนอยู่แต่เริ่มทำงานมาตั้งกะตอนมัธยมด้วยความที่ผมเกิดในครอบครัวคนจีน อากง(พ่อของแม่)จะเป็นคนคอยบังคับให้ทำงานตลอดแล้วจะคอยห้ามพ่อห้ามแม่ไม่ให้เงินใช้   ด้วยเหตุผลที่ว่าจะไม่รู้ค่าของเงิน พอจะจบมัธยม(อย่างกระท่อนกระแท่น) ก็เอนท์ไม่ติดตามเทรน แต่ตอนนี้ก็ได้ทุนอยู่ตอนนี้ก็รับงานมหาลัย งานอาจารย์ งานทุกชนิดที่ทำแล้วได้เงินเพราะผมตั้งเป้าหมายเอาไว้แล้วเป้าหมายนั้นก็ต้องใช้เงิน อากง(พ่อของพ่อ)บอกผมเอาไว้ว่าคนทุกคนต้องมีเป้าหมายให้กลับชีวิตเพราะคนที่ไม่มีเป้าหมายคือคนที่ไม่มีชีวิต แล้วต่อไปในอนาคตก็คงจะพยายามหางานให้ำด้ตามสายที่เรียนมา(ผมเรียนโฆษณา)เพราะคิดว่าถ้าคนเราทำอะไรที่อยากทำก็จะมีความสุขและทำได้ดีเงินเดือนก็คือกำไร แต่ตอนนี้กำลังทำ e-magazineอยู่เพราะก่อนจบอยากมีอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันบ้าง  ได้พี่ๆน้องใน f0nt ช่วยด้วย
    อ่านไปอ่านมากลลายเป็นเล่าประวัติชีวิตตัวเองเลย

สุดยอดมากเลยกำนันแม้น

ได้งานทำแล้วครับ ทั้ง3ที่ที่สัมภาษณ์ที่ที่เป็น Softwere house ตัดออก เพราะลงรถไฟฟ้าแล้วต่อมอเตอร์ไซค์ 20 ไปหลับ 40 ค่ารถไฟฟ้าใต้ดินเดือนละ 900 เงินเดือนช่วงทดลองงานแค่ 18 คงไม่ไหวอีกที่หนึ่งพึ่งอริ่มต้น มีกันอยู่ 3 คนแต่น่าจะสนุกสุด แต่เสี่ยงนะ
ที่สุดท้ายงานน่าจะหงอยๆ แต่ใกล้บ้านมากสบายที่สุด แถมช่วงทดลองงานให้เงินมากสุดด้วย หยุดวันเสาร์ด้วย ก็เลยสับสนในหัวใจเหมือนกัน
ว่าเราจะเอาไงดี แต่ห็ยังดีที่เรายังรู้ว่าเรายังดูแลตัวเองได้ มีเงินจ่ายค่าห้อง ค่าผ่อนอะไรต่างๆ ค่าแชร รอดตายไปอีกช่วง์(อายจังต้องมาเริ่มงานใหม่ตอนอายุ27 )

ปั่นต้นฉบับเสร็จจะมาคุยต่อ

อ่านแล้วได้กำลังใจดีจังเลยครับ 

เอาละนะ

แนนทำงานเป็นกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า "เอ็นจีโอ" ค่ะ
ชื่อกลุ่ม วายไอวาย
ประเด็นที่ทำเป็นเรื่องเยาวชน วัยรุ่น เด็กม.ปลาย น้องในมหาวิทยาลัย
กระตุ้นโน่นนี่ ให้เด็กแก๊งเหล่านี้หันมาลองทำกิจกรรมที่เป็นประโยชน์กับสังคมรอบตัว

เอ็นจีโอ - NGO = Non Government Organization
แปลตรงตัวคือ องค์กรที่ไม่ใช่รัฐบาล
ขยายความอีกหน่อยคือ เป็นเอกชนที่ไม่หวังผลกำไรเยอะๆ
เป็นพวกอยากทำอะไรให้บ้านเรา สังคมรอบตัวเรามันน่ามองขึ้นอีกหน่อย
(อธิบายมากไปเดี๋ยวงง เอาแค่นี้ก่อนละกันเนาะ)


ถ้าไม่นับอารมณ์ขุ่นมัวตอนนี้ (อารมณ์กำลังแปรปรวน)
แนนมีความสุขและสบายใจกับงานของตัวเองมากๆ

เงินเดือนไม่เยอะหรอกนะ
ถ้าเทียบกับเพื่อนคนอื่นที่เรียนจบมาเกือบ 2 ปี
อัตราก้าวหน้าไม่ต้องพูดถึง
โบนัสก็มีบ้างไม่มีบ้าง (ส่วนใหญ่เป็นอย่างหลัง)
วันหยุดก็ไม่แน่นอน (แต่อยากหยุดเมื่อไหร่ก็หยุดไป ถ้าจัดการตัวเองได้)

แต่ความสุขอยู่ที่
ความเป็นครอบครัว เป็นพี่เป็นน้อง
ทำงานเมื่อไหร่ก็ได้
เป็นเจ้านายตัวเอง (มีกรอบการทำงาน วางแผนเอง และทำให้ตรงเส้นตาย)
เวลาเจอน้อง หรือคนรุ่นเดียวกันที่กำลังพยายามทำกิจกรรมสนุกสนานเพื่อโลก
มันรู้สึกสดชื่น...

พลังในการทำงานแต่ละวันมาจากเรื่องใหม่ๆ ที่ได้เจอ
จากโครงการเพื่อสังคม (ไม่อยากใช้คำนี้เลยแฮะ แต่เลี่ยงไม่ได้) ของน้องๆ วัยรุ่นในชุมชนที่จู่ๆ ก็อยากทำอะไรให้หมู่บ้านตัวเอง
คนเจ๋งๆ ที่ได้คุยด้วย หรือแม้กระทั่งแค่ได้ฟังจากปากคนอื่น

แต่ข้อเสียของแนนคือ
ใจแคบ บางทีไม่ค่อยเปิดใจรับเรื่องใหม่
พลังทั้งหลายที่จะได้ ก็เลยมาไม่ค่อยเต็มที่
แนนชอบเอาความเก่งของคนอื่นมากดทับตัวเอง
ทำให้ตัวเองรู้สึกว่า เราทำอะไรไม่ค่อยได้
แค่ทำงานก๊อกๆ แก๊กๆ ไปวันๆ

อีกอย่าง
งานแบบนี้ทำแค่ไม่กี่ปีมันไม่เห็นผล
เพราะฉะนั้นจึงรู้สึกท้ออยู่บ่อยๆ
ว่าที่พยายามอยู่ ได้ผลจริงหรือเปล่า
สิ่งที่เรากำลังทำ ดีจริงเหรอ...
คำถามพวกนี้ ถ้าหาคำตอบที่แท้จริงไม่เจอก็จะบั่นทอนความรู้สึกกันไป

สำหรับเรื่องความมั่นคง
เรื่ององค์กรหรือรายได้ไม่ต้องพูดถึง (ที่จริงมันต้องพูดใช่มั้ย)
งานแบบนี้ ความมั่นคงอยู่ที่ใจเราอย่างเดียวเลย
ถ้ารักจะอยู่ด้วยกันจริง
ทำแล้วมีความสุขจริง ก็ทำไป

แต่ถ้าทำแล้วยังไม่ใช่ ก็ลองมองหาสิ่งใหม่
ทั้งนี้ทั้งนั้น
ใครใช่หรือไม่ใช่
ออกจากวายไวายไปแล้วก็ยังเป็นเพื่อนกันนะ

เรื่องเปลี่ยนงาน
อยากลาออกตั้งหลายหน!!
(ไหนบอกทำแล้วสบายใจ -*-)
คือ ไอ้คำถามและความรู้สึกที่ว่าเราทำอะไรไม่ได้ และทำไปแล้วไม่ค่อยเห็นผลนั่นแหละ
มาบั่นทอนเป็นพักๆ

แต่คิดตลบไปตลบมา
ออกไปแล้วใครจะรับตูทำงานวะ
ที่อื่นเค้าคงไม่รับหรอกคนก๊งๆ ทำอะไรไม่ค่อยได้พรรค์นี้
ก็เลยไม่ออก

อีกอย่าง
อยากทำให้ถึงที่สุดของชีวิตก่อน
อยากรู้ว่าวันสุดท้ายขององค์กรจะมีอยู่จริงมั้ย
อยากรู้ว่าท้ายที่สุด ถ้าเราฝ่าฟันมันจนสุดชีวิตแล้วจะเป็นยังไง

ป.ล.
ไอ้ วายไอวาย เนี่ย
ยังไม่เป็นตัวเป็นตนทางกฎหมายเลยนะคะ
เป็นกลุ่มคนที่รวมตัวกันเฉยๆ
อยากทำอะไร เชื่อในสิ่งไหนก็เขียนโครงการของบจากที่อื่น

ยังไม่เป็นมูลนิธิ
ไม่เป็นคณะบุคคล
ไม่เป็นบริษัท ฯลฯ

แต่นั่นแหละ
วันนึงเราจะมีตัวตน :)

-----

ถ้าใครอ่านไม่รู้เรื่อง ต้องขออภัยอย่างสูง
แนนคิดอะไรกระโดดไปกระโดดมามากเลยวันนี้
(ที่จริงก็เป็นแบบนี้มาตลอด -*-)

รู้อะไรมั้ย

พี่แนนสวยตรงนี้แหละ