ชวนคุย ขอบเขต"ส่วนตัว"ที่คุณหวงห้าม

[Aleczan]

 
เมื่อคืนไปเจอเหตุการณ์ที่น่าขนพองสยองเกล้ามา
เลยอยากมาเสวนากับชาวฟอนต์ดู ว่ามีใครคิดหรือรู้สึกแบบเราไหม

ถ้าอยากคุย โมจิสนใจที่จะรู้ค่ะว่าขอบเขตความเป็นส่วนตัว
หรืออาณาเขตหวงห้ามของแต่ละคน กำหนดไว้แคบหรือกว้างแค่ไหน
คนรู้จักมีแบ่งยศ เลื่อนขั้นตามความสนิทสนมหรือความไว้ใจมั้ย?
เช่น คนที่คบมานานหรือสนิทมาก หรือรักมาก จะยิ่งเข้ามาลึกในอาณาเขตของเราได้มาก โดยที่เราเต็มใจ

การ์ตูนเรื่องหนึ่งบอกว่า จิตวิทยาเรื่องนี้ง่ายมาก
ให้ออกคำสั่งให้คนคนหนึ่ง เข้าไปยืน "ใกล้ ๆ" คนอีกคน
ระยะห่างที่เขาผู้ถูกสั่งเว้นไว้ มักจะสามารถสะท้อนได้ถึงระดับความสนิทสนม
และความล่วงล้ำอาณาเขต ที่คนคนนั้นอนุญาตแก่เป้าหมายนั่นเอง

แต่ทีนี้คนเราก็คงกำหนดอาณาเขตไว้แตกต่างกัน

เมื่อคืนนี้มีคนบังอาจล่วงล้ำอาณาเขตของโมจิอย่างไม่น่าให้อภัย
คือวิ่งลงจากรถไปซื้อแมคโดนัลด์ให้เพื่อน
ตอนนั้นก็ 5 ทุ่มกว่า ๆ แล้ว (แมคสีม่วงมันเปิด 24 ชั่วโมง)
ตอนยืนที่เคาเตอร์ มีผู้ชายชาวกรีกยืนอยู่ก่อน กำลังรอสินค้าของเขา
โมจิเข้าไปสั่งอาหาร แล้วก็ยืนรอ
อีตาคนนั้นเอื้อมมือมาจับเนคไทของโมจิค่ะ....
(เมื่อวานใส่เนคไทลายเสือดาวไปเที่ยวกับเพื่อน)
แล้วพยายามชวนคุยเป็นภาษาไทยว่า เนคไทสวยดีนะ ผมก็มีคล้าย ๆ แบบนี้ ซื้อที่บลา ๆ ๆ

คือตอนนั้นมันรู้สึกเอ่อ....    เฮ้ย บังอาจ!!!
แล้วก็กระเถิบออกด้านข้าง ห่างกว่าเดิมก้าวนึง
เค้ายังชวนคุยไม่เลิกค่ะ ตอนแรกก็ถามเรื่องงานก่อน
ซึ่งโมจิถือว่าเรื่องงานนี่ไม่หวงห้ามเลย ใครอยากรู้ก็บอกทั้งนั้น
แต่พอบอกไปว่าทำงานแปล พี่แกก็ขอเบอร์โทร 
แล้วบอกว่าที่ทำงานมีเรื่องต้องแปลเยอะ อยากจะติดต่อไว้เผื่อจ้างให้แปล

ความรู้สึกตอนนั้นบรรยายเป็นภาษาไทยไม่ถูก มัน creepy มาก ๆ
อารมณ์ประมาณ              (ทั้งหมดผสมกัน)

ก็บอกไปอ้อม ๆ ว่า โซ ซอรี่ ไอ แอม เวรี่ บิซี่ (ความหมายคือ ตูไม่ว่างรับจ้างแปลให้เฟ้ย)
เค้าก็บอก อ้าว โน นัมเบอร์? โอเค ยูเทค มาย อีเมล แอดเดรส....
แล้วก็หยิบปากกาขึ้นมาจดลงใบเสร็จ แล้วยัดเยียดให้โมจิมา


คือคิดในแง่ดี เค้าอาจจะอยากติดต่อเรื่องงานจริง ๆ นะ
ไม่ได้หลี ไม่ได้ม่อ....
(เพราะหน้าตาตัวเอง กับสภาพป้าเพิ้งตอนนั้นมันไม่ใช่แบบที่คนปรกติจะริมาจีบได้เลย)
คือมันดึกแล้ว หน้าก็มัน หัวก็ยุ่ง.... เครื่องสำอางลอกหมดแล้ว สภาพตัวเองโดยรวมโทรมซกมกมาก

แต่คือพฤติกรรมของเขา ทำให้เราไม่ไว้ใจอย่างยิ่ง
เหมือนกันว่า ความประทับใจแรกเจอมันเลวร้ายไปแล้ว
ต่อให้เอ็งอยากคุยเรื่องงานจริง ตูก็ไม่ยินดีให้คุยเฟ้ย!

อยากรู้ว่า เพื่อน ๆ เป็นแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่าคะ
คือถ้ามีใครก้าวล้ำเส้นที่เรากำหนดไว้.... (ไม่จำกัดว่าเฉพาะคนแปลกหน้า) จะรู้สึกแง่ลบกับคนคนนั้นทันที
เช่น รู้สึกไม่ชอบ ไม่พอใจ ไม่อยากรู้จัก ไม่อยากให้เข้ามาใกล้กว่านี้
รู้สึกหงุดหงิด รำคาญ และคิดตำหนิว่าเขาไม่มีมารยาท
คือจะจีบหรือไม่จีบไม่เกี่ยว และไม่สนด้วย
แต่คือตูไม่พอใจ ตูโกรธ ตูแบน!

กรณีอื่นก็เช่น ถ้าคุยกันใน MSN ได้แค่สองครั้ง ก็มาถามวันเกิด.... ถามชื่อเล่นจริง ๆ
ถามว่าเรียนที่ไหน ขอรูป หรือขอเบอร์โทรบ้าง
พวกนี้ถ้าโมจิยังไม่เลื่อนขั้นให้เข้ามาในอาณาเขตได้ และวันนั้นอารมณ์ดี ก็จะตอบว่า "ขอไม่บอกนะ"
แล้วถ้ายังเซ้าซี้ จะบล็อคทิ้งทันที ชาตินี้อย่ามาคุยกับตูอีกเลย

คือจุดประสงค์คืออะไรเราไม่สนใจจะถาม
เขาคิดยังไงถึงมาถามเรื่องส่วนตัว เราไม่สน
คือเราไม่พอใจ เขาล้ำเส้นเรา เราเคือง ก็คือเลิกคุย

อันนั้นพูดถึงแค่เรื่องคำพูดหรือบทสนทนา....
เพราะถ้าเป็นของทางกายภาพนี่ ไม่ว่าจะของติดตัว เครื่องแต่งกาย
และโดยเฉพาะอย่างยิ่งหัว เส้นผม มือ แขน
มันแน่นอนว่าต้องหวงอยู่แล้ว 

อยากทราบว่าเพื่อน ๆ เห็นอย่างไร และมีขอบเขตของตัวเองแค่ไหนบ้าง
และมีวิธีจัดการกับคนที่ละเมิดอาณาเขตอย่างไรบ้าง
ไม่จำกัดนะคะ ถามทั้งผู้หญิงและผู้ชาย
เพราะอยากรู้เหมือนกันว่ามุมมองของผู้ชายเป็นอย่างไรกันบ้าง
เพราะกำลังตั้งข้อสันนิษฐานว่าเราอาจเรื่องมากเพราะเป็นผู้หญิง อะไรทำนองนี้ 

และอยากทราบความคิดเห็นค่ะว่า มันเป็นเรื่องปรกติธรรมดามั้ย ที่ผู้หญิงจะไม่ไว้ใจ หรือไม่อยากคุยกับคนที่"ละเมิด"อาณาเขตนั้น ๆ
แม้ว่าคนคนนั้นจะไม่ได้จีบ หลี หรือม่อก็ตาม

[ดาเฉยๆ]

เหมือนว่าคนที่ยิ่งเจอตอนโตเนี่ย จะลดระยะห่างระหว่างกันได้ยากเนาะ
อย่างเพื่อนสมัยม.ปลาย พวกที่เรียนห้องเดียวกัน หรือว่าสนิทๆก็กอดกันได้หมด(ผู้หญิงนะ)
แต่เพื่อนที่เรียนป.โทด้วยกันเนี่ย แค่เกาะแขนดายังไม่กล้าเลย

[คุณหนูฟ้า]

อืม ยิ่งโต ยิ่งอายุเยอะ
บางทีกำแพงในใจก็สูงตามไปด้วย

[Dayight]

เรื่องหัวครับ

จับได้แต่อย่าตบ

แม้จะตบเล่นๆเบาๆไม่แรง

(ตบกับจับไม่เหมือนกันนะ)

สมัยม.ต้น ก็ซัดกะเพื่อนไปแล้ว

แล้วก็ตอน ม.ปลาย ครูพละจะตบหัว ผมก็ยกมือขึ้นบล๊อก แล้วก็มองหน้า~ ไปแบบ 

ได้เกรดสอง ครับพี่น้อง ฮ่าๆ

[IM]

สำหรับเอ็มอันนี้ก็พูดยากนะ 
มันแล้วแต่สถานการณ์นั้นๆ ด้วย 
แต่โดยปกติแล้วไม่ค่อยมีใครอยากเข้ามาเองมากกว่า 

[ยัง มี พุง]

ถ้าสนิทใจได้ทุกอย่าง

ถ้าไม่สนิทใจ ยิ้มให้ก็อยากยิงทิ้งจ่ะ

[psyfer]

เห้ย เหมือนกันว่ะตาล
แบบถ้า รักชอบพอกัน ด่าพ่อตูก็ยิ้มให้นะ
แต่ถ้าไม่ชอบหน้า ยิ้มมาก็ด่ากลับว่ะ   

[ดาเฉยๆ]

ทำไมเจ๊จอยถึงชอบคนที่ด่าพ่อตัวเองมากกว่าคนที่ยิ้มให้อะ 

[psyfer]

เพราะถ้าสนิทกัน จะด่าพ่อแบบไม่จริงจังน่ะดา
แบบ เจอหน้ากันเห้ยพ่อมึงตาย
ก็ยิ้มด่ากลับ แบบพ่อมึงซิ่ตายไรเงี้ย 


เพิ่มเติม คือถ้าตูสนิทใจด้วยทำอะไรตูก็ไม่ถือสานะ 

[ยัง มี พุง]

คือถ้าคนที่ชอบพอกันอ่ะ

การด่าพ่อคือเป็นแค่การหยอกเล่น (แรงๆ)

แต่เอาเข้าจริงๆ คนชอบกันคงไม่มีใครมาด่าพ่อกันหรอกนะ อุปมาอุปมัยน่ะ

แต่ถ้าคนที่ไม่ชอบ ไม่ให้มาในพื้นที่ มายิ้มให้

มันเหมือนแบ่บ ยิ้มทำไม ไม่ต้องการ

ประมาณนั้นน่ะ

[น้องเข่มเข๊ม]

ของเราแล้วแต่อารมณ์นะ     



คือ โดยส่วนตัว เข้ากับคนค่อนข้างง่าย (แต่ใจไม่ง่ายนะจ๊ะ)
แต่ก่อนที่จะเข้ามาคุย  เหมือนจะฝ่าด่านอรหันต์มา
ถ้าอยู่ดี ๆ แอดมานี่ ถ้าถามแล้ว ไม่ได้มาจากเพื่อนที่รู้จัก
แล้วตอบไม่ได้ อย่าหวังเลยว่าจะได้คุย 
แปลกนะ เข้ากับคนง่าย แต่ก็ไม่ได้อยากรู้จักใครเพิ่มมากมาย
(นอกจากคนคนนั้นมันน่ารู้จักจริงๆ)




ถ้าเป็นเพื่อนสนิทกันแล้ว ได้ทุกอย่างอ่ะ   (เหมือนตาลกับจอย)
แต่ถ้าไม่สนิท แล้วมาเล่นอะไร ที่รู้สึกว่า "ขัดใจ"
ก็จะมองคนนั้นติดลบตลอดแหละ 
น้อยคนจริง ๆ ที่จะบวกเพิ่มไว้ในใจทีหลัง  น้อยคนจริง ๆ
แทบจะนับคนได้เลย   

[psyfer]

ฉันไม่ได้แอดแกก่อนนะ 

[น้องเข่มเข๊ม]

   นั่นคือ การถูกชะตาย่ะ   

[psyfer]

ตูควรดีใจชิมิ 

[น้องเข่มเข๊ม]

แล้วแต่มึงซี่