ตอนเด็กๆประมาณ 8-9 ขวบ
หลังเลิกเรียน กำลังจะข้ามถนนพร้อมเพื่อนไปฝั่งตรงข้าม เพื่อหาอะไรกิน
ระหว่างที่กำลังข้ามจะเลนแรกได้ เพื่อนผมก็ดึงมือให้วิ่งข้ามเลยสองไปพร้อมกันไวๆ
แต่ผมไม่เอาด้วย มันเลยปล่อยมือวิ่งข้ามไปคนเดียวก่อน..
เพื่อนผมโดนรถชนต่อหน้า ระยะห่างแค่ช่วงเอื้อมมือถึงได้ เห็นเป็นภาพช้าชัดๆเลยว่า
เพื่อนค่อยๆตัวเอียง แล้วก็หมุนกระเด็นไปประมาณ 10 เมตรได้ กลิ้งโคโล่นอนเลือดอาบอยู่
รู้สึกว่าในหัวไม่มีอะไรเลย มือไม้เย็นเฉียบ ขยับตัวไปไหนไม่ได้
จนมีคนมาพาข้ามไปหลังจากที่คนอื่นๆ วิ่งไปช่วเพื่อนผมแล้ว
ตอนนั้น ไม่กล้าแม้จะหันไปมอง ว่าเพื่อนผมรอดมั๊ย แต่โชคดี ที่ไม่เป็นอะไรมาก แค่ขาแข้งหัก หัวแตก
ตอนนั้น ผมเรียนโรงเรียนที่แม่ผมเป็นครูอยู่ จำได้ว่าเห็นแกรีบวิ่งมาดูอย่างเร็ว มาถึงก็กอดผมร้องไห้โฮ
เพราะรุ้ข่าวแค่ว่า เด็กผู้ชายถูกรถชน และโรงเรียนนี้ ก็มีเด็กผู้ชายอยู่ไม่กี่คนนับหัวได้
เค้าก็เลยกลัว ว่าผมจะม่องตั้งแต่ยังเด็ก
ผมเลยฝังใจกับการวิ่งข้ามถนนมาจนถึงบัดนี้...
------------------------------------------------
อีกเรื่อง
แม่ผมเคยท้องเสียอย่างหนัก พร้อมกับเป็นไข้ขึ้นสูง
แต่ก็เหมือนจะดีขึ้นแล้ว แม่ก็เลยพยายามจะไปทำงานตอนเช้า ลูกๆห้ามก็ไม่ฟัง
ระหว่างที่แม่กำลังแปรงฟัน ได้ยินเสียงแม่ร้องว่า ช่วยด้วย พร้อมทั้งได้ยินเสียงคนล้มดัง พลั่ก
แม่ผมหัวฟาดขอบอ่างล้างหน้า ลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น
ผมจำได้ว่า ผมร้องเสียงหลงแล้ววิ่งเข้าไปดูแม่
ตอนนั้น แม่ไม่หายใจแล้ว...
เห้ย ภาพในหัววิ่งมาเต็มไปหมด ภาพความทรงจำถึงเมื่อก่อนตอนอยู่กับแม่
มือไม้ชา ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะช่วยยังไงดี ทั้งพี่ชายพี่สาว วิ่งมาดูทีหลัง แน่นอน ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน
ได้แต่เขย่าตัวเรียกแม่ ผายปอดก็ไม่เป็น ปั๊มหัวใจก็ไม่เป็น
คิดไว้แค่อย่างเดียวแล้วว่า แม่ตายแล้วแน่ๆ น้ำตาไหลพรากไป เขย่าตัวเรียกชื่อแม่ไป
ถึงตอนนั้น พี่ชายวิ่งไปสตาร์ทรถแล้ว ผมกับพี่สาวกำลังจะอุ้มแม่ไปขึ้นรถ พาไปโรงพยาบาล
สักพักแม่ก็เหมือนสำลัก แล้วก็หายใจได้อ่อนๆขึ้นมา รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังไม่สบายใจมากนัก
เลยรีบไปโรงพยาบาลกันทั้งชุดนอนแบบนั้น ผมเองก็ใส่เสื้อขาดๆตัวประจำไปด้วย นึกทีหลังก็นะ อายเหมือนกัน
ไปถึงโรงพยาบาล หมอดูอาการแล้วบอกว่า คงช๊อคเพราะขาดน้ำและพักผ่อนไม่พอ แต่ไม่น่าจะถึงขนาดหยุดหายใจ
เค้าบอกว่า พวกผมคงตกใจเกินกว่าเหตุไป
พี่น้องค๊าบ แม่ล้มหัวฟาด ใครไม่ตกใจก็บ้าแล้วค้าบ
แต่ช่างเถอะ แม่ผมไม่เป็นอะไรมากก็สบายใจแล้ว ใครจะว่าพวกผมยังไงก็เถอะ
เรื่องนี้ผมติดตาติดใจที่สุดเลย หลังจากนั้น พยายามอ่านพยายามศึกษาวิธีปฐมพยาบาลอยู่เรื่อยๆ เผื่อวันนึงจะได้ใช้
ผมว่ามันจำเป้นมากเลยนะ กับการที่เราควรรู้ว่า จะต้องทำยังไงเวลาฉุกเฉินน่ะ
