ณต... นานๆ โชว์

เรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมไม่ได้ถ่ายรูปแบบจริงๆ จังๆ มานานมากแล้ว
น่าจะสามสี่ปีได้ 

เพราะตั้งแต่กล้องดิจิตอลได้รับความนิยม
นั่นก็เป็นช่วงที่ผมเลิกถ่ายรูปไปโดยปริยาย
เพราะรู้สึกว่า มันไม่สนุก

แรงบันดาลใจเริ่มต้น
ที่ทำให้ผมหันกลับมาคิดถ่ายรูปอีกครั้ง
คือตอนที่อู๋ พูดถึงความสนุกในการถ่ายรูป
นั่นทำให้ผมกลับมาคิดทบทวนอีกครั้ง
ว่าความสุขในการถ่ายรูปของผม
มันอยู่ตรงไหน

จนกระทั่งผมได้รู้ว่า
โกดักยกเลิกสายการผลิต
ฟิลม์ Kodak HIE ซึ่งเป็นฟิลม์ที่ผมชอบที่สุด

ผมไปเปิดกระเป๋ากล้อง
ที่ฝุ่นจับคลุมทั้งกระเป๋า
และพบว่าผมมีฟิลม์ Kodak HIE ซึ่งจะหมดอายุ
เดือนธันวาปีนี้ เหลืออยู่ห้าม้วน
ซึ่งผมคิดว่าน่าจะเป็นล็อตสุดท้าย
ที่มีอยู่บนเกาะอังกฤษ

นั่นเลยเป็นจุดเริ่มต้น ของโปรเจ็คนี้

London - beyond the Red
อุทิศให้กับ ฟิลม์อินฟราเรดของโกดัก
............................................

การกลับมาหยิบกล้องฟิลม์เพื่อถ่ายรูปอีกครั้ง
นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผม
ผมค้นพบว่า เซลวัดแสงในกล้องน่าจะทำงานผิดพลาด
ตอนเอากล้องออกมาทดสอบ หลังจากที่เก็บมันไว้จนลืม

โชคดีที่ผมมีเครื่องวัดแสง ที่ปกติจะเอาไว้ใช้กับ Hasselblad
เลยเอามาเปรียบเทียบดู เลยพบว่าสัญชาติญาณ
ในการถ่ายรูปของผมยังดีอยู่



เมื่อผมล้างรูปชุดทดสอบนี้
ผมเลยค้นพบว่า ความสุขในการถ่ายรูปของผมนั้น
อยู่ตรงที่รอลุ้นว่า ภาพที่ปรากฎขึ้นบนฟิลม์
มันจะตรงกับจินตนาการ ตอนที่ผมกดชัตเตอร์ไหม

รอดูค่า
พี่ณตถ่ายรูปสวยนะะะ

รออยู่ครับพี่

โชคดีที่ผมมีเครื่องวัดแสง ที่ปกติจะเอาไว้ใช้กับ Hasselblad
เลยเอามาเปรียบเทียบดู เลยพบว่าสัญชาติญาณในการถ่ายรูปของผมยังดีอยู่

ยังดีอยู่ ดีมากๆ ด้วยค่ะ  



เรื่องฟิล์มที่เคยผลิตกำลังจะเลิกผลิตนี่น่าเสียดายนะคะ
เมื่อวานเพิ่งมีน้องคนนึงบ่นให้แนนฟังเรื่องนี้
ว่าเค้าซื้อกล้องมาไม่กี่เดือน ฟิล์มที่เค้าต้องใช้สำหรับกล้องนั้นกำลังจะเลิกผลิต
ส่วนที่วางขายในตลาดก็ราคาสูงขึ้นถึงประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์

กลายเป็นของเล่นคนรวยไปแล้วครับ


โอ้ ลืมยินดี รอพี่มาโพสต์แสดงงานตั้งนาน
เอาเลย ลุยเต็มที่เลย รอดูและรออ่านด้วย

ควรจะโพสภาพที่ความกว้างเท่าไหร่ดีเนี่ย 
รู้สึกว่า 780 px กำลังพอดี

...................................



เก้าอี้ตรงนี้ ปกติแล้วส่วนใหญ่
ก็จะมีคนแก่ๆ มานั่ง คอยให้อาหารนก

ผมจับภาพนี้ตอนที่ ผู้ใหญ่จูงเด็กเข้ามาในเฟรมด้านขวา
เพื่อให้ภาพดูมีชีวิตมากขึ้น
ไม่แน่ว่า วันนึงข้างหน้าที่เด็กคนนั้นกลายเป็นผู้ใหญ่
ก็จะกลับมานั่งเก้าอี้ตรงนี้ อีกครั้ง...

 

ภาพกว้างกำลังดีที่ 720 ครับ
แต่เดี๋ยวนี้รู้สึกจะได้มากกว่าแล้วมั้ง ทำเองลืมเอง

 

แนนเป็นโรคชอบภาพถ่ายที่มีเก้าอี้ว่าง กับแสงสวยๆ
รู้สึกว่าเก้าอี้ตัวนั้นมีความหมาย เห็นแล้วคล้ายๆ จะหายเหนื่อย

อีกอย่างที่ชอบคือจักรยานกับบรรยากาศดีๆ
ได้ขี่จักรยานแล้วมักจะร่าเริง

รออีก ชม. เดี๋ยวให้ค่าเก้าอี้นะคะพี่ณต

จำได้ว่า ตอนที่ผมหัดล้างอัดรูปใหม่ๆ
ผมตื่นเต้นมากตอนที่ได้เห็นรูปจากฟิลม์อินฟราเรด
ที่ใบไม้จะเป็นสีขาว น้ำจะเป็นสีดำ

จนพอเห็นงานมากๆ ขึ้น ก็ค้นพบว่า
เกรนที่อยู่บนฟิลม์หรือกระดาษอัดรูปขาวดำนั้น
มันเป็นสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมาย

ผมยอมรับว่า ปัจจุบันถ้าเป็นภาพสีแล้ว
ดิจิตอลทำได้ดีกว่าฟิลม์
แต่หากเป็นฟิลม์ขาวดำแล้วละก็
ดิจิตอลยังคงห่างไกล

เกรนของรูปนี้ ผมมั่นใจว่า
ถ้าอัดลงกระดาษด้าน
จะสวยกว่าที่เห็นในเว็บอีกเท่าตัว

รูปนี้ผมชดเชยแสงให้อันเดอร์เกือบสองสต็อป
เพื่อเพิ่มความเปรียบต่างให้กับรูป
และลดความเป็น อินฟราเรด
ที่แสงมักจะฟุ้งกระจาย อย่างที่เราควบคุมไม่ได้
เหลือให้รู้ว่าเป็นอินฟราเรด
จากสีเสื้อของคนพายเรือคายัค

เสียดายที่ความไวชัตเตอร์ไวไม่พอที่จะจับภาพ
คนพายเรือคายัคให้คมชัดได้

แต่โลกเราก็เป็นแบบนี้แหละ
ไม่มีใครหรืออะไร จะสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง
ให้เป็นไปตามใจปรารถนาได้

ทำได้เพียง ทำให้ดีที่สุด
แล้วปล่อยให้มันเป็นไป

ได้อารมณ์ บรรยากาศดีค่ะ 

คั่้นให้ค่ะ

//
อ่าว ไม่ต้องคั่นแล้ว

แต่โลกเราก็เป็นแบบนี้แหละ
ไม่มีใครหรืออะไร จะสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง
ให้เป็นไปตามใจปรารถนาได้

 

เมื่อตอนที่โลกดิจิตอลรู้จักกับ HDR
ผมก็รู้สึกตื่นเต้นไปด้วย ที่ได้เห็นภาพ HDR
ที่ตระการตา เข้าใกล้สิ่งที่ตาเรามองเห็น

แต่พอผมกลับไปมองงานเก่าๆ
ผมค้นพบว่า Latitude ของฟิลม์ขาวดำ
ที่บางทีกว้างถึง 15 สต็อป
สามารถทำได้ดีกว่า เป็นธรรมชาติมากกว่า HDR ด้วยซ้ำ

รูปนี้ผมวัดแสงเฉพาะจุดสามจุด
โดยวัดที่ท้องฟ้า วัดที่เงาของต้นไม้ในน้ำตรงกลางภาพ
และวัดที่เรือลำที่อยู่ล่างสุด แล้วเฉลี่ยเอา
ได้ค่าเท่าไหร่ ชดเชยอันเดอร์อีกหนึ่งสต็อป
เพราะท้องฟ้าวันนั้นไม่มีเมฆเลย แสงจ้ามากๆ

รูปออกมาคล้ายๆ กับใช้ HDR

คนถ่ายรูปไม่เป็นอ่านไม่เข้าใจเลยคร่าา

คั่นๆ