นึกคำตอบเกี่ยวกับคำถามทั้งหลายของวัยเรียนออกแบบได้อีกอย่าง
(หลังจากอ่านหนังสือธรรมะมา
)
อย่างที่ว่า การเติบโต หรือพัฒนาฝีมือของนักเรียนออกแบบ
ก็คือ การตั้งคำถามพวกนี้ที่เราทำกันอยู่นี่ล่ะ ดังนั้นขั้นตอนการ"เลือก"
จึงเป็นขั้นตอนที่สำคัญที่สุด อย่างที่จ็อบหรืออิคคิวถามมานี่แหละ คือขั้นตอนที่สำคัญนั้น
การฟังความคิดเห็นจากอาจารย์ที่สอน หรือความคิดเห็นทั้งหลายในนี้
เอาไปพิจารณา แยกแยะ และ"เลือก"สิ่งที่เหมาะกับตัวเอง
การสงสัย ตั้งคำถาม และการเลือกเหล่านี้
ทุกๆครั้งที่เราคว้าคำตอบได้ ทุกๆครั้งที่เราตอบคำถาม
เมื่อนั้น ก็จะมีการตายเกิดขึ้น
คือการตายของความลวง ทุกๆครั้งที่เราถามคำถาม
เมื่อเราจะเลือกคำตอบ เราจะเลือกสิ่งที่เราคิดว่าจริง
และปล่อยให้ความลวงตายไป มันต้องมีสักอย่างที่อยู่และอีกอย่างตาย
ความจริงหนึ่งที่เป็นฝ่ายอยู่ นำไปสู่ความจริงถัดมาและถัดมาและถัดมาเรื่อยๆ
จนมันค่อยๆก่อรูปก่อร่างกลายเป็นตัวตนของเรา กลายเป็นผลงานของเรา
ทุกครั้งที่เราลากพาธ ทุกครั้งท่ีเราเลือกสี ทุกครั้งที่เราเลื่อนคอมโพสในเลเยอร์ของโฟโต้ฉ็อป
"ความจริง"ที่เราเลือก ก็จะค่อยๆปรากฏออกมาในนั้น
ซึ่งบางครั้ง ในฐานะคนทำงานด้านศิลปะ คำว่า"ความจริง"ของพวกเรา
ก็มีความหมายเดียวกับ"ความงาม"
เหมือนกับตอนนี้ ตอนที่เรายังสงสัยสิ่งต่างๆมากมาย
เหมือนเรากำลังมองก้อนหินอ่อนก้อนใหญ่อยู่ตรงหน้า
เราคือประติมากร ที่มีหน้าที่สกัดความลวงออกไป
เหลือไว้แค่ความงามในท้ายที่สุดนั่นเอง
ดูรูปนี้เผื่อเสริมความเข้าใจ ประติมากรรม La Pieta ของไมเคิลแองเจลโล(เข้าใจว่าได้เรียนกันหมด)
ตอนเรียน อาจารย์ก็อธิบายประติมากรรมนี้กับผมแบบนี้ล่ะ
จากหินอ่อนไร้ความหมาย กลายเป็นพระพักต์ผ่องมีน้ำมีเนื้อของพระแม่มารี
และร่างกายที่ดูแล้วซีดไร้วิญญานของพระเยซู ทั้งที่เป็นหินอ่อนก้อนเดียวกัน
แต่กว่าเราจะสกัดออกจนหมด บางทีก็คงต้องใช้เวลาทั้งชีวิตอะนะ
