:+: Novice Fashion :+:

คิดแล้วคิดอีกก็เลยตั้งห้องใหม่เลยนะครับ 

โปรเจกนี้ทำส่งประกวดของ World Camera หัวข้อ emotional fashion
ซึ่งตกรอบไปเรียบร้อย 

ได้พี่ stylist  พี่นิกส์ เป็นรุ่นพี่ปี 3 สาขาออกแบบแฟชั่นคณะเดียวกันมาช่วยดูเรื่องเสื้อผ้าให้
แล้วก็ได้นางแบบ พี่อะตอม สาขาสารสาร นิเทศ ปี4 เป็นนางแบบ ((มองผ่านๆเหมือนผู้หญิงจริงๆเลย))

คอนเซปนี้ได้ไอเดียจาก โฆษณาเนเจอร์กิฟอันที่มันเดินๆแล้วโพสเวอร์ๆในร้านข้าว 
แบบว่ามั่นใจในทุกสถานที่

shot แรกเลยเป็นชอปปิ้งกลางตลาดนัด

นัดวันถ่ายวันที่มีตลาดนัดจริงๆครับ คนนี่แหวกเป็นทางเพราะคิดว่าดารามาถ่ายแบบ 
ลุงๆป้าๆที่ขายของใจดีมากให้ยืมสถานที่หน้าร้านถ่ายได้เต็มที่
ไปยืนถ่ายแย่งที่ขายของเค้าก็ได้ แกบอกว่ามาถ่ายแล้วคนจะได้มาเยอะๆขายของดี 



ที่สำคัญนางแบบโพสเก่งมาก ไม่มีเขินอายอะไรเลยจัดเต็มหมด 



ใบนี้เป็นใบที่ส่งครับ

ปัญหาอย่างเดียวคือ
นางแบบใส่สันสูงแล้วแกเลยสูงมากกกกก เดินยากโพสยากเพราะมันไปชนร่ม



พอถ่ายไปสักพักก็ไม่ค่อยมีคนสนใจเริ่มเป็นธรรมชาติมากขึ้น ก็สบายเราเลย

shot ต่อไป เดินทาง
นึกภาพไว้ว่าเป็นรถเมลล์แน่นอน แล้วพี่สไตลิสจัดชุดมาให้ถูกใจมาก 

ใบนี้คือภาพที่พี่สไตลิสอยากได้ครับ



ตอนคุยกับสไตลลิส คุยกันเยอะมากๆ
ทั้งเรื่องสถานที่ อารมณ์ แสงสี เพื่อที่เค้าจะได้ไปลองหาชุดได้ถูก เหนื่อยเกินคาด 



ใบนี้คนถือแฟลชเสี่ยงตายมาก
เลยถ่ายไม่กี่รูปครับ



ใบนี้ใช้แฟลชแบบจากพื้นขึ้นไปหาแบบแทนแบบปกติที่ยิงระดับสายตาหรือบนหัว
ร่มช่วยกระจายได้ดีมากเลย ปลื้ม 

และแล้วรถเมลล์ก็วิ่งรับผู้โดยสารจริงๆครับ
แต่ไม่มีใครกล้ามานั่งด้านหลังเลย 



ใบนี้เป็นใบที่ส่งครับ





ภาพสั่นจากที่รถเมลล์มันสั่นครับ
ก็ได้อารมณ์แปลกๆไปอีกแบบ

shot ต่อไปกินข้าว

พอดีมีปัญหาเรื่องนัดเวลากับนางแบบเพราะพี่เค้าจะรีบกลับ
แล้วร้านข้าวที่คิดไว้เลยไม่ได้ไป เพราะที่คิดไว้คือเป็นร้านข้าวแบบโทรมๆหน่อย

แถมถ่ายยากเกินคาด เพราะต้องรีบทำเวลาให้นางแบบด้วย



เรื่องท่าโพสๆหลักๆผมเป็นคนคิดครับแล้วนางแบบก็ประยุกต์เองอีกที
เลยทำงานง่ายมากกกก จริงๆในคอนเซปนี้ไม่ได้พี่คนนี้ คงไม่มีคนยอมมาถ่ายแน่ๆ 

shot นี้เป็น shot ที่ไอเดียตันครับ
เลยต้องแถเป็นห้องสมุดไว้ก่อน ค่อนข้างหลุดธีมมาก

เวลาถ่ายก็กดดันมากๆ เพราะต้องแข่งกับเวลา ระวังเรื่องเสียง คิดมุม คิดแสง ฯลฯ
แล้วผมก็กลัวนางแบบจะเบื่อมากๆ เพราะเรียกเค้ามาถ่ายหลายวัน
ต่างคนก็ต่างเหนื่อยจากโปรเจกปลายเทอม แล้วมาถ่ายรูปต่อกันอีกแทบแย่





ใบนี้เป็นใบที่ส่งครับ



shot ทำงานเป็นแบบถ่ายเผื่อไว้ครับแต่ก็ไม่ได้ใช้ส่ง

ปาดด  

(ไม่ใช่พันทิป  )

ที่ผ่านมา shot 4 4 วันทำให้รู้ว่าช่างภาพต้องทำให้ได้มากกว่าถ่ายรูป  

shot สุดท้ายออกจากบ้าน ได้มาแบบฟลุคๆ
เพราะทาง world camera เค้าขยายเวลาพอดี ครั้งนี้ดีหน่อยเพราะไม่มีแรงกดดันจากการบ้านแล้ว
แต่เรื่องชุดมีปัญหาเพราะพี่สไตลิสไม่ว่างซะแล้วก็เลยตามบุญตามกรรมครับ

ใบที่ส่งครับ



ถ่ายใบข้างบนเสร็จอาม่าก็เปิดประตูมาทักเลย  
แกนึกว่ามีคนมาหา เลยขออนุญาตแกอีกทีก็เรียบร้อย



ครั้งนี้ทำเวลาดีมากจนเลิกเร็วเกินไป แล้วนางแบบก็เครื่องติดแล้วเลยไปถ่ายเล่นกันแบบไม่มีคอนเซปละครับ  

แอคติ้งกระเทยมาก นางแบบ 

[Deeper inside me!]

ก็นั่นมันนายแบบ 

ถ่ายแต่ละรูปมีคนยืนดูเพียบ  



หมดรูปแล้วครับ
ใบนี้ถ่ายใสๆให้นางแบบ



ตกรอบอีกแล้ว  
รู้สึก fail ก็ fail อยู่เพราะหวังลึกๆว่าน่าจะติด 20 คนสุดท้ายก็ยังดี
อยากให้ที่บ้านเค้าภูมิใจได้มั่งและเป็นการบอกว่าไม่ได้เอากล้องมาใช้ไร้สาระ แล้วดีแต่จะเสียเงินออกทริปไม่ก็รับงานฟรี  
แต่ก็ปลื้มมากๆเหมือนกัน ที่อัลบั้มนี้เสร็จจนได้

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาชมมากๆนะครับ  

แอคติ้งกระเทยมาก นางแบบ 

เอาน่า ได้ถ่ายก็บุญแล้ว 

[Deeper inside me!]

ตูก็อยากถ่ายไร้สาระได้แบบนี้บ้างนะ 

 
 
ขอปรบมือให้ในความตั้งใจมากๆครับ
ไม่มีความรู้เรื่องแฟชั่นเลย แต่เห็นชาร์ปคิดเรื่องบริบทเยอะมาก ซึ่งน่าสนใจมากกกกก
แต่พอออกมาเหมือนจะเน้นนางแบบซะเยอะ บริบทที่ว่าไว้เลยไม่โดดเด้ง (อันนี้ความเห็นตูคนเดียวนะ เพราะตูไม่ชอบถ่ายคน)
แบบบนรถเมล์น่ะ ถ่ายขณะรถวิ่งกับไปถ่ายที่อู่รถมีค่าเท่ากันเลย ตูชอบภาพที่มันสั่นๆเพราะรถวิ่ง ดูเหมือนบริบทจะมีผลต่อภาพ
อะลุยต่อ ชอบๆๆคิดเยอะดี