:+: Novice Fashion :+:

อยากรู้กติกา อ่ะไม่เกี่ยวกับมาตรฐานในการตัดสินการ
อย่างเช่นเอารูปเก่าที่ถ่ายก่อน จะประกาศโจทย์มาใช้ก็ได้เหรอ
อย่างงานนี้ถ่ายตั้งแต่ปีทีแล้ว

http://ieal2nerz.multiply.com/photos/album/31/19th_Journey_Again


แต่ปกติเค้าก็จะบอกชื่อกรรมการนะ
ซึ่งถ้าเป็นแก๊งเดินสายประกวด เค้าก็จะรู้ว่าถ้ากรรมการคนนี้ ทำงานแนวนี้ได้แน่ 

กรณีนี้น่าสนใจครับ

[Deeper inside me!]

จริงด้วย 

ไปตอบมาอีกยาวเลย

คุณ เด็กดอย ณ ปาย เข้าใจผิดและดูถูกผู้อื่นอย่างรุนแรงเลยนะครับ
ว่าคนที่ติการประกวด และการตัดสิน คือคนที่ละโมบ อยากได้เงิน

 
ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการประกวดใดๆเลยครับ ผมคือชาวบ้านธรรมดา
เช่นเดียวกับอีกหลายๆคนที่ติ หรือแม้แต่คนที่ตกรอบ เค้าก็มีสิทธิสงสัย
กรรมการจะตอบหรือไม่ตอบก็ได้ ถ้าตอบได้ เป็นที่ยอมรับ มีวุฒิภาวะ
สังคมก็พร้อมจะยอมรับ การประกวดระดับโลกมากมาย หลังการประกาศผลก็ต้องมีการถกเถียง

แม้แต่ซีไรต์ ก็ฝุ่นตลบหลังการประกาศเช่นกัน การประกวดสาธารณะ คุณหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ครับ
เพราะเมื่อผลมันปรากฏสู่สาธารณะ ผู้จัดได้เครดิต ได้ประชาสัมพันธ์ คนได้รางวัลได้ชื่อเสียง
เราจะเลือกรับแต่ผลดีอย่างเดียวไม่ได้หรอกครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กรณีนี้ มันเกี่ยวข้องกับบรรทัดฐานทางศิลปะ

การจัดประกวด มันไม่ได้มีผลแค่ คนจัดเขาอยากให้เป็นแบบนี้ แล้วตัดปัญหาด้วยคำว่า
คำตัดสินของกรรมการคือสิ้นสุด นี่คือวิธีคิดแบบอำนาจนิยม ปัจจุบันนี้ใช้ไม่ได้ผลแล้วครับ
ผู้คนมีการสึกษา มีความคิดความอ่านมากขึ้น ทุกคนมีสิทธิ์สงสัย และติ ผมเชื่อแน่ว่าทั้งผู้จัดและพี่ชิต
ก็เข้าใจข้อนี้ดี และพร้อมรับคำวิจารณ์

เราไม่สามารถมีอำนาจ-ชื่อเสียง-ความน่าเชื่อถือได้ โดยปราศจากความรับผิดชอบหรอกครับ
การแสดงความคิดเห็นการกระทำใดๆออกสู่สาธารณะ ย่อมต้องรับผลทั้งดีและร้ายไป
และทั้งหมดของกระบวนการนี้ เป็นไปเพื่อการพัฒนาปรับปรุงนั่นเอง ถ้าหากประเทศนี้ไม่มีใครทำอะไร
หรือทำแล้วไม่ยอมรับคำวิจารณ์ มองว่านั่นเป็นแค่คำพูดของคนละโมบ เสียผลประโยชน์
ไม่รับฟังเสียงของใคร และไม่เข้าใจว่า กระบวนการแสดงความคิดเห็น ความขัดแย้งเหล่านี้ต่างหาก
ที่จะนำพาให้ประเทศพัฒนา ผมว่าคงน่าเศร้าครับ ระบบความคิดของประเทศที่พัฒนาแล้วเค้าถือว่า
การถกเถียงเหล่านี้ต่างหาก คือเชื้อพลังงานที่จะนำพาประเทศไปสู่การพัฒนา ขอแค่เพียงขัดแย้งให้เป็น
และมองสิ่งที่ถกเถียงว่า มันคือประเด็นสาธารณะ 1.การประกวดสาธารณะ 2.การตัดสินคุณค่าทางศิลปะภาพถ่าย
ทั้งหมดนี้คือประเด็นสาธารณะทั้งสิ้น

 

ถ้าผู้จัดหรือกรรมการตอบได้อย่างมีวุฒิภาวะ ผมว่าผู้คนก็ยอมรับ สิ่งที่แตกต่างระหว่างการประกวด
ที่ประสบความสำเร็จกับไม่ประสบความสำเร็จ คือได้รับการยอมรับเชื่อถือ กับการตัดสินที่แตกต่าง
และการให้คำตอบแก่สาธารณะ ส่งผลโดยตรงต่อความสำเร็จของการประกวด การประกวดที่อยู่ยาวนาน
ได้รับการยอมรับ คือการประกวดที่ทำหน้าที่ให้คนยอมรับได้มากที่สุดนั่นเอง ไม่ใช่ด้วยวิธีการอำนาจนิยม
ด้วยถ้อยคำสักดิ์สิทธิ์ว่า การตัดสินถือเป็นการสิ้นสุด ถ้าจะห้ามคนไม่ให้คิดเห็นอะไรด้วยคำๆนี้ ก็ต้องห้ามคนหายใจล่ะครับ

และสุดท้ายการประชดประชันกันไปมาไม่ว่าจะฝ่ายไหน แม้แต่ฝ่ายคนวิจารณ์การประกวด นอกจากจะไม่ช่วยอะไร
หรือพัฒนาปรับปรุงอะไรแล้ว ยังแสดงให้เห็นว่า สังคมเรายังไม่พร้อมสำหรับ การถกเถียงประเด็นสาธารณะ ขอฝากไว้เท่านี้ครับ

 

ปล.ผมชาวบ้านผ่านมาเฉยๆครับ ๕๕๕

เอ้อ แถมอีกนิดนึง
เซ็ตคนถีบรูปที่ชาร์ปว่า แสงโอเวอร์
ผมว่านั่นคือสไตล์นะ สไตล์สแน็ปช็อตที่เค้าฮิตกันในยุค 90
วงร็อคต่างๆจะถ่ายสไตล์นี้แหละ สแน็ปช็อตแฟลชเว่อๆ
แต่ผมคิดว่าอันนี้อ่านแนวคิดแล้ว สื่อไม่ถึง ใช้เทคนิคผิดยุคอีกต่างๆหาก
ยิ่งมาอ่านว่า ยุค 60 อะไรเนี่ย คือจุดจบของเซ็ตนี้ในทันที

แต่ถ้าให้ผมเอาความคิดพี่ชิตและกรรมการ คือแกต้องการกระจายสไตล์ให้หลากหลาย
และนี่อาจเป็นตัวเลือกในสไตล์นี้ที่เหมาะสมโอเคสุด อีกคำอธิบายหนึ่งคือ
ถ้าใครเคยดูภาพถ่ายของปราบดาหยุ่น หรือช่างภาพดังๆระดับโลกหลายคนที่โดดเด่นเรื่องวิธีคิด
เราจะมองหาความงาม"แบบที่เรารู้จัก" ไม่เจอในนั้นเลย คือคนเราพอถ่ายไปนานๆ
มันคงจะเบื่อระบบความงามแบบเก่า แล้วมองหาสิ่งอื่นๆ ที่อาจจะตอบโจทย์เรื่องเทคนิคหรือความงามไม่ครบ
แต่มีวิธีคิดบางอย่างที่"แปลกออกไป"ในนั้น เหมือนคนที่เราก็รู้ว่ามันยังไม่เก่งหรอกในหลายๆเรื่อง
แต่ว่าเรามองเห็นอะไรในตัวมัน แล้วคิดว่าเอามันมาขัดเกลา มันน่าจะให้อะไรดีๆให้เราเห็นได้ ยังงั้นน่ะครับ
นี่ผมเดาล้วนๆเลยนะครับ เพราะยังไม่เชื่อถึงขนาดว่า กรรมการซึ่งเป็นคณะคนหลายๆคน
เค้าจะเอาแต่คนที่ใช้ไม่ได้ ตาไม่ถึง ดูงานไม่ออก  ไม่มีความคิดความอ่าน มารวมกันทั้งหมด

แต่ที่แน่ๆที่ผู้จัดเค้าขาดตอนนี้คือ การบริหารจัดการวิกฤติ และภาวะผู้นำ
ไม่สิ อันนั้นภาษาเมเนจเม้นมากๆ อันนี้ต้องเรียกว่า การบริหารจัดการดราม่า

ไอ้เซ็ทถีบรถนั่นผมชอบอ่ะ  
 (ชอบเฉพาะรูปที่ฟาดกีตาร์นะ เท่ดี)
แต่อีเซ็ทซอมบี้นั่นรับไม่ได้อ่ะ  

คือผมคิดไปเองรึปล่าวว่าชาร์ปยึดติดกับการแข่งขันชิงรางวัลลงพอร์ท อะไรพวกนี้มากไปรึปล่าว
ช่วงเวลาของชาร์ปตอนนี้ผมว่าควรจะพัฒนาความคิด-คอนเซป ศึกษาประวัติศาสตร์ศิลป์ ฝึกความชำนาญด้านเทคนิกมากกว่า
เพราะยังเรียนอยู่ด้วย ความจำเป็นด้านการสร้างชื่อเสียงยังไม่มีความเป็นมากนัก แข่งขันเพื่อรับคอมเม้นพัฒนาตัวเองน่าจะเป็นสิ่งที่น่าสนใจกว่า

ส่วนเรื่องการประกวดมันตัดสินอะไรมากไม่ได้หรอกครับ เพราะมันขึ้นอยู่กับสภาวะของการแข่งขัน สภาวะของกรรมการด้วย
เช่นจัดแข่งเพื่อค้นหาผลงานที่ดีที่สุด จัดแข่งเพื่อประชาสัมพันธ์องค์กร จัดแข่งเพื่อหาไอเดียในราคาถูก ก็ว่ากันไป

อย่างเรื่องแสงโอเวอร์ผมเห็นว่ามันไม่มีผิด ไม่มีถูกนะครับ
แต่มันขึ้นอยู่กับว่ามันสอดคล้องกับคอนเซปที่ตั้งไว้หรือไม่เท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องที่กรรมการมาตอบขอเวลาซักพักไปอ่านและย่อยก่อนนะครับ

เอาตอนนี้ก่อนนะ
คงไม่ได้อะไรกับงานของ world camera แล้วอะครับ ช่างมัน 

สำหรับผมงานนี้มันก็เป็นงานประกวดสำหรับนักศึกษางานหนึ่ง ถ้าไม่ได้ก็พร้อมไปฝึกฝีมือหาลงงานใหม่อยู่แล้ว

ในกระทู้นั้นผมก็เข้าไปถามด้วยความเป็นเด็กอยากได้ความรู้นะ
แต่ประโยคคำตอบมันกินใจซะเหลือเกิน

ตรงครับ แต่เหมือนก้อป หนังสือฝรั่งมา แต่มันยังไม่ถึงครับ
อีกนิดนึง งานประกวด โชว์ความคิดนิดนึง งานกอป ไว้ฝึกสกิล ครับ

กอปพ่องมึงสิ

ถึงเค้าจะขอโทษมา ก็ทำใจให้หายโกรธไม่ได้จริงๆ

set ถีบรถนั้นจริงๆผมบอกว่าเหมือนคนแต่งรูปไม่เป็นอ่ะ 

ขอโทษว่ายังไงบ้างอะ ไม่ได้เข้าไปอ่านละ เดี๋ยวเกรียนแตกเปล่าๆ 

ที่เค้าตอบมากวนจริงๆนะ คือยังไงล่ะ งานชาร์ปมันสไตล์นิตยสารต่างประเทศก็จริง แต่อย่างน้อยก็ไม่กากนะ 

งานสะดุ้งกล่องของขวัญโครตกากเลย เปิดดูทีไรเสียอารมทุกที 

จะบอกว่า ที่เบลไปตอบ ไม่ต่างกับที่พี่เค้าตอบเลย
จริงๆนะ แค่เพราะว่าเราอยู่ฝ่ายถูกหรือมีเหตุผลให้เชื่อได้ว่าเราถูก
แต่การโพสนี่ตรงกันเด๊ะเลย

มองที่เจตนาโดยรวม ยังไงผมก็คิดว่าเค้าพูดด้วยความหวังดี
ทั้งที่ไม่ต้องทำยังงี้ก็ได้ ไม่ต้องมาตอบก็ได้ แต่อย่างว่า พูดไม่ถูกหูกันซะคำแรกแล้ว
มันก็ต่อกันไม่ติดหรอก อย่างที่ชาร์ปแขวะเค้าเรื่องเด็กเส้น ผมว่ามันร้ายแรงพอๆกันเลย
แถมชาร์ปไม่ได้ขอโทษเหมือนที่เค้าทำด้วย

ลืมเรื่องตัวตน พวกเรา พวกเค้า  ความโกรธ อคติ กลัวเกรียนแตก วางความคิดทั้งหลายที่ไร้สาระพวกนั้นไป
ผมว่าเราถึงจะได้อะไรจากทั้งหมดนี้ ศิลปะมันควรจะนำพาเราไปสู่สิ่งที่ดีงามกว่านั้น
เข้าใจนะครับ ว่าหลักการที่ผมมักอธิบายเหล่านี้ มักจะดูไม่เป็นมนุษย์ ที่ต้องโกรธ ร้อน เจ็บ หนาว
ก็นั่นแหละ ปัญหาสำคัญของผมในการทำความเข้าใจอะไรๆ เพราะผมดันเป็นมนุษย์น้ำแข็ง(ใครสักคนตั้งให้)
มันไม่มีระบบความคิดนั้นอยู่ เลยเป็นเรื่องยากที่จะทำความเข้าใจเวลาใครๆเป็น
และพอจะอธิบาย ก็ไม่สามารถเชื่อมโยงมิติเหล่านั้นเข้ากับสิ่งต่างๆได้ แต่ละคนก็มีทางของตัวเอง
บางคนวีนมากๆ เกรียนแตกสุดๆ ก็เอามาเป็นพลังในการสร้างสรรค์ได้เยอะแยะ
ดังนั้น มีอะไรก็ทำๆไปเถอะ นี่ล่ะ บทสรุป

ดังนั้น มีอะไรก็ทำๆไปเถอะ นี่ล่ะ บทสรุป

บทสรุปนี้ฟังดูคุ้นๆนะครับพี่เก้อ

happy ending   

บทสรุปนี้ฟังดูคุ้นๆนะครับพี่เก้อ

เครดิต : พี่โน้ต DUDE/SWEET หรือ Slowmotion วะ

เรื่องแสงโอเวอร์มันเป็นสไตล์ครับ แค่เขายังทำได้ไม่เนียนพอ

อ้าวเลิกดราม่าแล้วเหรอ

เลิกดราม่ากันไปแล้วสินะ...

ตามอ่านๆละคันรอยหยักในสมอง
(ไม่ได้ประชดแต่แรดอยากใช้คำแปลกเฉยๆ)

อยากพูดนิดๆหน่อยๆ

แต่มาไม่ทัน  



ออกตัวก่อนว่าไม่ได้มีความรู้เรื่องถ่ายภาพมากมายนักหรอกครับ

เพิ่งจะเรียนรู้และไม่ค่อยจะรู้ด้วยครับ

ว่าตามตรงก็ยังไร้ประสบการณ์ ยังอ่อนด้อยเลยล่ะ

แต่เพราะมีเพื่อนรักศิลปะ และเพิ่งได้เสวนาอะไรแปลกๆกันมาบางอย่าง

เลยมีความคิดเห็นส่วนตัวตะหงิดๆ เกี่ยวกับความคิดเห็นด้านศิลป์อยู่ในปลายสมอง นิ๊สเดียว