รูปหมาแมวและกระรอกบินน่ารักมาอวดก

เดี๋ยวหาเวลาไปดูปังกับเจมส์ดีกว่า

มันไม่หวงเลย จับได้ เล่นได้
แต่ตอนที่แอนยกมาอีกที่นึงเพื่อถ่ายรูป
มันร้องแล้วรีบตามมาคาบเอาไปไว้ในบ้านมันเหมือนเดิม
ส่วนอีก 2 ตัวถามไอ้ฟู ฟูบอกมันไม่ได้ดูเอง
ให้น้องอีกคนดูเห็นมันบอก 4
แต่ไอ้บอล(คนนับแมว) มันไม่อยู่แล้วเลยไม่รู้ความจริง
คาดว่ามันอาจนับผิดหรือไม่ก็ไอ้ฟูแอบกินไป

งั้นเดี๋ยวรอไปงานพรุ่งนี้ก่อน  วันไหนไม่รู้อาจแวะไป ถ้าแวะแล้วจะโทรบอกนะ   

มีสีน้ำตาลสองตัว
ตัวนี้คลอดเป็นตัวที่สอง ปากแหว่ง เพดานโหว่ ชื่อน้องนาตาลี
(เป็นตัวเดียวที่มีชื่อ เพราะไม่อยากเรียกว่านังแหว่ง)
ดูดนมเองไม่ได้ ต้องหยอด อยู่ได้สองวันก็ไม่ไหวแล้ว 



นาตาลีนี่ กะว่าจะเลี้ยงเอง ส่วนตัวอื่นๆจะแจกให้เพื่อนๆที่มาจองเอาไปเลี้ยง

ตอนนี้ก็เลยเหลือสีน้ำตาลตัวนี้ตัวเดียว

นาตาลีคนสวย ขอให้ไปอยู่ในภพดี ๆ นะจ๊ะ   



น่ารักจัง 

สรุปว่าหมากับแมว
ตอนเล็กๆนี่มันหน้าตาเหมือนกันเลยนะเนี่ย

ตอนเกิดมาใหม่ๆ นี่
กระดูกอ่อนๆ ซี่โครงอ่อนๆ เคี้ยวกรุบๆ
ไม่ต้องถอนขนก่อนลวกน้ำร้อนเลยครับ

โมนาตบแน่   

จริงๆแล้วตาแอนเห่อกว่าเราอีก
เอาพัดลมไปโบกให้เหมียวและปังเจมส์ด้วย

ว่าจะขนที่นอนไปนอนกะมัน



//ตอนกลับมาถึงบ้านไม่มีใครไปดูมัน มียุงมาเกาะตาด้วยแหละ

ผู้ชายอ่อนโยน  




แกใส่ผ้าเพิ่มไปอีกอันนึงดิ...เดี๊ยวถ้าฝนตก ลูกมันจะได้ไม่หนาว  

ใส่แล้วๆ

ตอนแรกขนพัดลมไปเป่าให้มันกันยุง
แต่มันหนาวเลยคาบลูกไปวางกองไว้หลังผ้าห่ม
เลยนึกได้ว่ามีที่กันยุงไฟฟ้า (เปิดให้มันทุกคืนอยู่แล้ว)

เดี๋ยวว่าจะมอบภารกิจแรกให้ปังกับเจมส์ คือ ล่าแมงสาบ

ยังอ่อนอยู่เลยนะยะ   

งั้นเปลี่ยนเป็น หลบแมงสาบ

แมวที่บ้านโบว์ สะอาด น่ารักดีจังเลย
นังแบล๊กที่บ้านอย่างซกมก 
ดิน ทราย เพียบ ให้นมทีต้องแบ่งเป็นสองทีม
ทีมแรกอยู่ที่แม่ อีกทีมเอามาป้อนเอง
แล้วก็สลับกัน

น่ารักกก
ยังไม่ลืมตาเหรอครับ

ส่วนผ้าผืนข้างล่างน่ะชวนให้นึกถึงผ้าที่ห่มนอนตอนเด็กๆ