ผมว่า เส้นทางการเรียนศิลปะ
มันสำคัญมากที่ปีแรกๆนี่ล่ะครับ
ปีที่จะกลายเป็นพื้นฐานทางศิลปะ
ฐานรสนิยม ของเราไปทั้งชีวิต
(ถ้าคิดจะอยู่บนเส้นทางนี้ไปตลอดน่ะนะ)
ศิลปะมันมีภาษาสากลของมันอยู่
ถ้าหากภาษาสากลนั้นของเราไม่เข้มแข็ง
จะเก่งภาษาอังกฤษแค่ไหน ก็ช่วยอะไรไม่ได้ครับ
แต่ที่ควรทราบอย่างหนึ่ง เกี่ยวกับศิลปากรคือ
ศิลปากรไม่ได้เหมาะกับคนทุกคน เหมาะกับแค่บางแบบเท่านั้น
ถ้าเราไม่ใช่คนแบบนั้น ก็อาจอยู่ไม่สนุกนักก็เป็นได้นะ
เพราะศิลปากรมันไม่ใช่แค่การเรียน ถ้ามาอยู่แล้วจะรู้ว่า
มันเป็นวิถีชีวิตด้วย มันมีวิถีชีวิตในแบบของมันเอง
หรือลองอ่านกระจู๋ ทำไมต้องเรียนออกแบบ? ดูก็ได้ครับ
คนเขียนเค้าอธิบายไว้ครบทีเดียวเชียว
พออ่านที่พี่เก้อเขียนก็นึกได้ว่า ตอนเข้าเอแบคก็ไม่ได้มีพื้นฐานศิลปะเลย
(ตอนสอบวิชาความถนัดฯศิลปากรก็ไม่ได้เรียน แต่ฟลุ๊กได้ 60 ซะงั้น 
)ที่จะบอกคือ.. เอแบคมันเหมาะกับคนที่ไม่ได้เรียนอะไรเลยมาก่อน
อย่างอรตอนนั้นโคตรตื่นเต้นเลย ไม่รู้ว่าเวลาวาดรูปต้องร่างก่อน
พื้นฐานวิชา fine arts พวกนี้ถ้าดูแล้วก็คงไม่แน่นเท่าศิลปกากร(มั้ง?)
เรียน fine arts สองตัว, ทฤษฎีสี, basic graphic ..พอมารู้ตัวอีกที
ก็กำลังนั่งทำทำ pointilism รูปปลาทอง แล้วทำกราฟฟิกจากรูปนั้น
// ตอนนั้นนะ.. หลอนปลาทองไปเลยจริงๆให้ตายเถอะ
เรไม่รู้ว่ามันมากไปน้อยไปหรือเร็วเกินไปไหมสำหรับคำว่า "พื้นฐาน"
แต่เรียนศิลปะมันคงไม่ตายตัว อันนี้อรคิดนะ
เพราะยังไงแล้วเรายังเสริมในส่วนที่ขาดได้บ้าง
อย่างตอนนี้อรยังนั่งหัดๆร่างภาพก่อนวาดอยู่เลย
รู้สึกเหมือนกันเลยว่า
รูปแบบชีวิตของแต่ละมหาลัยเป็นเหมือนบ้านในแฮรรี่ พอทเตอร์
กริฟฟินดอร์สเตเดี้ยมหัวหมาก
