ขอเบิ้ล
From Draft Till Doneว่าด้วยเรื่องฟ้อนสุดฯ เล่มแรก
ก่อนหน้านี้อีสามรับปากจะคุมงานด้านออกแบบ
แต่อยู่ดีๆ ก็มีเหตุจำเป็นที่จะต้องแคนเซิลภาระนี้
หลังจากคุยกะบอกอหน้าเขียว ..ตูก็เลยได้รับผิดชอบในส่วนนี้พ่วงมาด้วยแฮ
ตูเป็นคนสนุกกับการออกแบบโลโก้นะ
เวลามีใครคุยเรื่องการออกแบบโลโก้ก็จะเข้าไปเย้วๆ ด้วยบ่อยๆ
ไม่ได้มีฝีมือเก่งกาจอะไรกว่าใครเขาหรอก (หลายครั้งไปที่ออกแบบมาแล้วไม่มีใครชอบเลย
)
แต่รู้สึกว่าการได้สรุปอะไรสักอย่างออกมาเป็นกราฟิกแค่ 1 ก้อนนั้น
มันเหมือนกับการแต่งโคลงกลอนสักบท หรือแต่งเพลงสักเพลง
บางทีคิดกันข้ามเดือนข้ามปีก็จับให้ลงตัวไม่ได้
แต่บางทีพอเนื้อหามาปั๊บ โทนเรื่องปรากฏปุ๊บ แรงบันดาลใจโผล่แป๊บ
เดี๋ยวเดียวก็ออกมาเป็นบทกวีสวยๆ ได้ชิ้นนึงแล้วล่ะ
แต่งานออกแบบมันต่างจากกวีเพียวๆ อยู่ส่วนหนึ่ง
ตรงที่การออกแบบคือการสื่อสารความคิดรวบยอดของสิ่งที่ทำอยู่ ไปสู่ผู้รับ
แค่คำว่า "สวยดี" เท่านั้นไม่ใช่คำตอบของโจทย์ แต่มันต้องอธิบายตัวตนและอัตลักษณ์ทั้งหลายได้
สำหรับตู ถึงบางทีออกมาแล้วชาวบ้านไม่ชอบ แต่ตูก็ยังสนุกกับการทำให้มัน
เพราะชอบไม่ชอบมันเป็นเรื่องของรสนิยม ถ้าจูนกันติดก็โอเค (แต่สำหรับลูกค้า ถ้าท่านชอบ เราก็ได้ตังค์)
วนกลับมาที่ฟ้อนสุดฯ
ทันทีที่ต้องออกแบบโลโก้ให้กับมัน (อีสามมาบอกว่า ช่วยหน่อยนะง้าฟ)
ตูก็เลยลองร่างๆ แบบคร่าวๆ ดูก่อนโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
เพราะตอนนั้นยังไม่เห็นเลยว่าทิศทางกอลลั่มในเล่มมันจะเป็นอะไรยังไงบ้าง
แค่เอาตัวอักษรในคำว่า ฟ้ อ น สุ ด ฯ มาเล่น
ดูว่ามันน่าจะเล่นอะไรได้ แล้วมันจะพาอารมณ์ไปทางไหน
โดยตั้งโจทย์ไว้คร่าวๆ ว่า "จะต้องไม่เป็นฟอนต์ที่มีอยู่แล้ว" เท่านั้นเอง
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน รู้สึกว่าถ้าเป็นอย่างเว็บฟ๐นต์เนี่ย
ซึ่งมันคือสหกรณ์ฟอนต์จำนวนมากที่มาอยู่ด้วยกันแบบไม่ทะเลาะกัน ไม่แก่งแย่งกัน
การเอาตัวอักษรยี่ห้อไหนสักตัวมาเป็นพระเอก มันจะทำให้ตัวอื่นน้อยใจ
ดังนั้นส่วนมากแม้เวลาทำงานสนุกๆ ตูก็จะใช้แบบอักษรที่เป็นกลาง แต่ก็ยังทำให้องค์รวมดูสนุกได้
(ถ้าเป็นเมื่อก่อนมักใช้ CordiaUPC หรือ FreesiaUPC แต่ตอนนี้ใช้ TH SarabunPSK ของพี่เช่)
ต่อมาพอเห็นเค้าโครงรูปร่างของตัวบทความแล้ว
ก็เลยพอนึกออกว่าจะไปแบบไหน มันต้องสนุก ต้องนิสัยแบบชาวฟ๐นต์
ต้องเสี่ยว ต้องไม่มืออาชีพ ต้องหลากหลาย ต้องเป็นมิตร
ต้องดูแล้วคนที่ผ่านโลกมามากก็จะเข้าใจมันมาก
ส่วนคนที่ไม่ได้คิดอะไร ก็จะเห็นแล้วเก็ตเป็นชื่อนิตยสารได้
โจทย์ที่ตีไว้ก็มีเท่านี้ครับ
ก็ไปเดินดูใน B2S เซ็นทรัลลาดพร้าว ที่มีนิตยสารที่ออกแบบสวยๆ หลายเล่ม
(ของฝรั่งบางเล่มก็สวยจนสงสัยว่ามันคิดออกมาได้ยังไง แต่ฝรั่งที่ทำออกมาเสี่ยวๆ ก็มีนะครับ)
เลยได้แบบร่างคร่าวๆ ในหัว ว่าอยากให้มันเรียบๆ เท่ๆ เหมือนหนังสือฝรั่ง
จัดอาร์ตเวิร์กเรียบๆ สะอาดๆ แบบหนังสือดีไซน์ของฝรั่ง
อ้าว ขัดกับอุดมการณ์ที่ตั้งไว้ซะงั้น
นี่แหละครับดาบสองคมของแรงบันดาลใจ มันพาให้เราเขว
พอกลับมาที่บ้านมันยังไม่ตกผลึก มันยังไม่ใช่
เลยไปเดินบนชั้นสองที่เป็นห้องสมุด (ใครเคยมาคงเคยเห็น)
ก็ไปเดินๆ หานิตยสารมาพลิกๆ ดูว่าเขาคิดอะไรยังไงกันถึงออกมาเป็นโลโก้
จนไปเจอ Way นิตยสารของคุณอธิคม คุณาวุฒิ
ที่ตูชอบหน้าปกแทบทุกปก แหม มันสวยสะเด็ดยาดจริงๆ
ดูๆ ไป ก็พลันคิดได้ว่าอ้าวเฮ้ย คำว่า Way มันสามารถเอามาเล่นเป็น ฟ อ น ได้นี่หว่า!
เข้าท่าละ เข้าท่าละ ลองทำให้มันดูสนุกสักหน่อย ให้เข้ากับแนวคิดที่ตั้งใจไว้สักนิด
คืนนั้นก็เลยประดิษฐ์แบบร่างขึ้นมาอีกหลายแบบ
*ตูเป็นคนที่คิดด้วยคอม ร่างแบบด้วยคอม
เพราะมันจะเห็นภาพได้ใกล้เคียงกับที่จินตนาการเอาไว้ในหัว
มากกว่าร่างด้วยมือ ที่เขียนออกมายังไงก็เบี้ยวทุกที
แต่ข้อเสียของการคิดด้วยคอมคือมันจะไหล ไม่มีหลักฐาน
ดังนั้นจึงแก้ปัญหาด้วยการ ทำ 1 ขั้น หยุด ก็อปปี้ทิ้งไว้ แล้วทำต่ออีกขั้น
ในขณะนั้นก็ลองดู ลองควบคุมไอเดียว่ามันฟุ้งไปทางไหนหรือเปล่า
การก็อปปี้ไว้แบบพวกจับจดนี้ ช่วยให้การลำดับความคิดเป็นชั้นๆ ดีขึ้นได้พอสมควร
ยาวเกินละ ขอพิมพ์ต่อแป๊บ
