ชอบมุงมวยชาวบ้านค่ะ
ขอคิดต่างหน่อยนะคะ
จริง ๆ แล้วน้องเค้าอาจจะไม่ได้เกรียนหรือต้องการสนับสนุนการไม่ให้เครดิตขนาดนั้นก็ได้
แต่เป็นแค่อารมณ์วูบหนึ่ง ที่อีโก้ถูกทำลาย
ซึ่งวูบนั้นคนเราแทบทุกคนคงเคยเป็นกันบ้าง อย่างน้อยก็ 1 หรือ 2 ครั้ง
ส่วนตัวแล้วก็เป็นคนมีอีโก้สูงเหมือนกันค่ะ
แต่ลึก ๆ แล้วเราก็เป็นคนหัวอ่อน คือถ้าใครให้เหตุผลดี ๆ หรือโดน ๆ ว่าเราผิด เราก็มักจะคล้อยตาม ว่าเออ เราผิดเองนี่หว่า และการขอโทษก็จะตามมาในแทบจะทันที (แต่ในทางกลับกัน ถ้าด่าเลย หรือเถียงมาแบบไม่ใช้เหตุผล ใช้แต่อารมณ์ หรือหยาบคายแบบเตือนแล้วไม่เลิก เราก็อารมณ์ขึ้นเหมือนกันค่ะ และเมื่อนั้นจะเถียงหัวชนกระทิง ไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมถอยเลยทีเดียว แถมยังอาฆาตนานอีกต่างหาก....แย่เนอะ)
แต่อย่างเวลาที่คิดว่าตัวเอง "ไม่ได้ทำอะไรผิด" หรือ "อีกฝ่ายแรงก่อน" เราก็แอบเกรียนเหมือนกันค่ะ
เมื่อก่อนนู้นนนนน สมัยเรียนปี 1 เคยเข้าไปเล่นเว็บบอร์ด LemonOnline แล้วมันมีกระทู้ด่าทอม สมน้ำหน้าทอม ที่เป็นข่าวว่าโดนผู้ชายกระทืบ ถึงขนาดเข้าโรงพยาบาลอะไรทำนองนี้ เราเองแม้จะไม่ได้เป็นทอมหรือมีเพื่อนเป็นทอม แต่อ่านแล้วเคืองค่ะ ว่ามนุษย์เราทำไมใจคอโหดร้ายอำมหิตขนาดนี้ ไม่มีเมตตาธรรมหรือมนุษยธรรมเลยหรือไง ถึงได้พูดจาป่าเถื่อนหยาบคายได้ขนาดนี้
ก็เลยเข้าไปโพสต์ขวางกระแส....
ผลคือโดนรุมด่าเละค่ะ
ด้วยความที่รู้สึกว่าตัวเองถูก ตัวเองพูดดีและสุภาพ ไม่ได้ด่าหรือระรานใคร แต่โดนจวกยับขนาดนั้น อีโก้ในตัวมันไม่ยอมค่ะ ก็เลยปฏิบัติการณ์เกรียนขั้นที่ 1 คือสมัครชื่อใหม่เข้าไปเถียงช่วยตัวเอง
มาบัดนี้ยังอายตัวเองไม่หายเลยค่ะ คิดแต่ว่า ชั้นทำไปได้อย่างไร....
ปลอมตัวเป็นคนสองคน ออกมาโพสต์สนับสนุนตัวเองเนี่ย ด้วยมาตรฐานความคิดของเราในปัจจุบัน รู้สึกว่ามันเกรียนและตอแหลมาก คิดย้อนไปกี่ทีก็อับอายไม่หายเลยจริง ๆ เหมือนเป็นตราบาปในใจว่าเราโกหกคนอื่นทุกคนเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น
แต่ตอนนั้นทำไปไม่ได้คิด คิดแต่จะกู้หน้าให้ตัวเองเท่านั้น
น้องคนนั้นเค้าก็อาจจะคิดแค่ตื้น ๆ ว่าอีกฝ่ายแรงก่อน (ยอมรับค่ะว่าเจ้าของบทความแรงจริง ๆ แต่ด้วยสายตาเราแล้ว พูดได้ไม่เต็มปากค่ะว่า "แรงเกินไป" เพราะสิ่งที่เค้าพูดมันถูกและชอบธรรมทุกประการค่ะ ในฐานะคนดู เรารู้สึกว่าแรงจริง ๆ นะ แต่ก็ "แรงตามสมควร" และ "มีสิทธิ์จะแรง") แต่ความที่เป็นคู่กรณี ไม่ได้เป็นแค่คนดู แน่นอนค่ะว่าเวลาฝ่ายตรงข้ามว่าหรือทำอะไรออกมาเป็นการต่อต้านหรือโ๗มตีตน ตนคงรู้สึกว่ามันแรงกว่าที่คนดูรู้สึกแน่ค่ะ (นักมวยรับอัพเปอร์คัทเข้าเต็ม ๆ คาง ก็ต้องเจ็บเนื้อ ๆ เน้น ๆ และเต็ม ๆ กว่าที่คนดูรู้สึกเจ็บแทนอยู่แล้วเนอะ) และเพราะความเคือง ความไม่พอใจ ความรู้สึกเสียหน้า มันบดบังสายตา ทำให้ตอนนี้ตรรกะหรือเหตุผลใด ๆ ของใครก็ตาม มันสื่อไปไม่ถึงเค้าน่ะค่ะ
ในอนาคตข้างหน้า เมื่อเค้าอารมณ์เย็นลงแล้ว หรือมีวุฒิภาวะทางอารมณ์ หรือมีความคิดความอ่าน มีประสบการณ์มากกว่านี้ เค้าอาจจะนึกได้ก็ได้ค่ะว่าเค้าผิดไปแล้ว
หรือไม่แน่.... ถ้าเค้าได้มีโอกาสก้าวออกมาจากจุดยืนของตัวเอง กลายเป็นผู้สร้างสรรค์เองด้วยตัวเองอย่างเต็มตัว เค้าอาจจะเข้าใจมุมมองและความรู้สึกของผู้สร้างบ้างก็ได้
แต่ก็น่าเป็นห่วงสังคมออนไลน์ของไทยเหลือเกินนะคะ เพราะกรณีลอกบทความไม่ได้เพิ่งมี แต่มีมานานนมเนแล้ว ถึงขนาดลอกนิยายเลยก็มี แถมบางกรณีลอกไปแล้วยังจะเอาไปพิมพ์ขายด้วยนะนั่น เห็นมาหลายทีแล้วก็ทำให้หนักใจค่ะว่าทิศทางค่านิยมและทัศนคติของเด็กไทยที่ใช้อินเตอร์เนต มันจะดำเนินไปในทางผิด ๆ หรือเปล่า และจะมีทางไหนที่จะสามารถแก้ไขหรือป้องกันได้บ้าง? เพราะตอนนี้ที่พวกเราทำได้ มีแต่คอยอธิบายและสอนด้วยความอดทนเท่านั้น?? ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลแค่ไหน
