คุยเรื่องเพลง - -"

[มังกร]

Delphic ก็แมนเชสเตอร์นะ

ไม่บอกว่าโรนัลโด้ก็แมนเชสเตอร์เลยล่ะ

ไปหาอ่านและฟังคุณ Steve Reich  เมื่อกี้
นึกไม่ออกว่าจะรู้จักได้ด้วยวิธีไหน คอมโพสเซอร์จริงๆ
ที่สำคัญ ยังหาเหตุผลที่จะฟังไรงั้นไม่ได้

เออ สงสัยอยากถามฟิลมานาน(สองสามวัน) เวลาที่จะเลือกฟังอะไรอย่างนึง
อย่างผมนี่ มันก็คือศิลปินที่ทำเพลง เขียนเนื้อ ออกอัลบั้ม ออกซิงเกิ้ล จะยุคไหน
มันก็คือศิลปินที่อยู่ในรูปรอยนี้ พูดเป็นตุ๊กตาก็ได้ว่าคือ บีทเทิ่ล
อะไรที่ประมาณบีทเทิ่ล ผม(และผู้ขับเคลื่อนวงการดนตรีทั่วไป)ก็จะอยู่ในเส้นทางนี้
และนิตยสารทั้งหลาย ก็เป็นเข็มทิศให้เราติดตาม อย่าง GTในสมัยก่อน
หรือพวก Q, NME, MOJO อะไรงี้ แน่นอนว่าเพราะผมเติบโตมากับมัน
และผมก็โตมาในยุคที่ดนตรียังมีเจ้าภาพหลัก หมายถึง มีกระแสเพลงอะไรที่มันนำพาสังคมไป
เช่น ยุคอัลเตอร์ บริทพ็อพ กรันจ์ ผมก็มีเนอร์วาน่า, สเวด, เรดิโอเฮด, พัลพ์อะไรงี้ฟัง
แต่ตอนนี้ไม่มีใครตั้งชื่อยุคถูก ในช่วงเกือบ 10 ปีหลังมานี้นี่แหละ

ผมเลยสงสัยว่า คนที่เติบโตมาในบรรยากาศทางดนตรี(ที่ผมไม่คุ้นเคย)นี้
จะฟังอะไร และฟังได้ยังไง แล้วแกนความคิด มุมมองต่อดนตรีคืออะไร
ก็พยายามจะหาคำจำกัดความ ก็ได้แต่เดาจากคำสั้นๆว่า รุ่นนี้เป็น Digital Native
น่าจะได้รับทุกสิ่งมาจากเว็บต่างๆ และยังหาแกนหลักหรือเจ้าภาพทางความคิดไม่เจอ
ก็เหมือนที่ยุค 00's นี้เป็น ที่ไม่มีใครสามารถเป็นแกนอะไรนำใครได้

คำถามงงไหมครับแต่อยากรู้จริง
(ถ้าแถวนี้ถามกัน เขาเรียกว่ากำลังเช็ค
เหมือนเช็คหัวเข็มขัดของเด็กช่างน่ะครับ )

[มังกร]

K-pop ครับ 

[มังกร]

ถ้าอย่างที่เก้อเกริ่น ตอนนี้ก็เป็นหมดไม่ว่าจะสถาปัตยกรรม แฟชั่น
คือมันไม่มีธีมหลักของยุค เพราะการสื่อสารกับเทคโนโลยีมันทำให้ได้อะไรๆมาง่ายขึ้น

สถาปัตยกรรมพอหมดยุคโมเดิร์น ก็ไม่มีชื่อเรียกต่อเรียกเหมือนแนวเพลงอ่ะ โพสต์ โมเดิร์น
ตอนนี้ก็ได้แต่จัดหมวดหมู่แยกประเภทไปตามสไตล์งานที่พอจะจัดได้เหมือนเพลง
minimalism ,maximalism ,exotic ,contemporary ,deconstruction และอีกเยอะแยะ 
ความรู้สึกแบบที่เก้อพูด จะมาในสมัยเรียนครับ
ที่เราต้องหาสไตล์เพื่อเป็นเข็มทิศงานเรา แต่เนื่องจากมันไม่มีเมนสตรีมมันก็เลยต้องเลือกเอาสักทางมั้ง 
ก็คงเลือกเอาแนวที่เราชอบที่สุด เพื่อนแต่ละคนรวมถึงตัวเองก็เลือกแนวที่คิดว่าตัวเองคิดว่าใช่มั้ง 
ปี 1 ถึงปี 5 ยังไม่ซ้ำกันสักแนวเลย 

ถ้าถามเรื่องเพลงก็ไม่มีแนวหลักในดวงใจ แล้วก็รวมไปถึงกระบวนการในการทำเพลง
ฟังเพลงอะไรแล้วรู้สึกเพราะก็ชอบ 

ฟังเพลงอะไรแล้วรู้สึกเพราะก็ชอบ  

ผมก็เป็นแบบนี้แหละครับ แต่ฟังแล้วรู้สึกชอบ ก็ชอบ(ซึ่งจะไม่ไพเราะบ้าง )

แรกๆผมจะได้รับอิทธิพลจากพ่อในพวกเพลงฝรั่งยุคเก่าๆครับ เลยเริ่งฟังมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วหลังๆมานี่ก็จะเริ่มหาฟังเองครับ
คือจะหาจากแนวที่ชอบก่อน หาวงอื่นๆ ทั้งดังและไม่ดัง หรือแบบแทบจะไม่มีคนรู้จักเลยก็ว่าได้ ซึ่งมาฟังเอาหลากหลายจริงๆก็ตอนม.ปลายแหละครับ
อาจจะเป็นเพราะว่าเล่นเปียโนคลาสสิกมา เลยทำให้ฟังเพลงคลาสสิกง่ายกว่าคนอื่นเขา จนมามินิมอล และงานคอนเทมป์

เว็บบอร์ดก็เป็นอีกหนึ่ง ที่ช่วยๆกันแนะนำเพลง แนะนำแนวแปลกๆมาให้ฟัง
เวลาผมฟังเพลง จะไม่ยึดตามกระแสยุคเท่าไรนะครับ คือจะยึดตามแนวที่ชอบมากกว่า อย่างยุค The Beatles ก็มี Steve Reich อยู่ด้วย ซึ่งผมก็ฟังมันทั้งคู่

บางครั้งฟังงานแปลก ก็ทำให้ผมประทับใจได้ และก็ชอบเพราะมันแปลกนี่แหละครับ
และเป็นเพราะเทคโนโลยีมันกว้างด้วย ทำให้หาอะไรฟังง่ายขึ้น  
(ผมก็หาฟังวงใหม่ๆอย่างน้อยสัปดาห์ละสองวง)
ผมจะเป็นนักฟังมากกว่า ไม่ค่อยจะได้ศึกษาประวัติวงอะไรมากมายนัก(ถ้าไม่ชอบจริงๆ)


บางครั้งการฟังเพลงก็ไม่ต้องคิดว่าจะฟังไปทำไม ขอเพียงแค่ชอบ หรือยอมรับเพลงในแนวนั้น ก็จะหามาฟังได้มากขึ้นครับ
(เอ๊ะ ตอบตรงป่าว )

มีทีฟังง่ายกว่า Steve Reich คือ Philip Glass ครับ โคตรดังเลยคนนี้

[มังกร]

ผมก็เรียนเปียโนคลาสสิค สอบเกรดของ ทรีนิตี้ คอลเลจ ด้วย
แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเรื่องเพลงเลย 

[มังกร]

ของพี่พลัมตอบชัดเจนครับ
ส่วนฟีลตอบไม่ตรง

จริงๆคำแบบว่า ฟังเพราะชอบ อะไรเพราะก็ฟัง
อะไรแบบนั้น มันเหมือนคำว่าพรุ่งนี้ก็เช้าแล้วอะครับ
คือมันก็แหงอยู่แล้ว บ่ายนี้ก็บ่ายแล้ว
เลยอ่านแล้วจับต้องอะไรจากคำตอบไม่ค่อยได้
ที่ถามคาดคั้นกับฟิล เนื่องจากเห็นว่าเรียนด้านนี้

การเสพศิลปะมันก็มีหลายระดับ ระดับแรกคือทราบซึ้งแล้วแปรความ
หลังจากนั้นก็คือการ ประเมินค่า ไอ้ขั้นตอนหลังนี่ล่ะ
ที่บรรจุอยู่ในประโยค อะไรเพราะก็ฟัง น่ะครับ
แต่ถึงจะตอบไม่ตรง แต่อ่านแล้วก็เข้าใจนะ ว่าฟีลกำลังอยู่ในขั้นตอนไหนของชีวิตการฟังเพลง

ยุคนี้มันดีตรงความหลากหลายอย่างที่พี่พลัมว่า
สำหรับผม ในอดีตมันมีข้อดีตรงที่เราละเอียดกับมันมากกว่า
เช่น ม้วนเทปสิลปินต่างประเทศ 95 บาท การจะซื้อแต่อันต้องมีการศึกษา
และติดตามข้อมูลข่าวสาร ประวัติ คุณภาพ คิดตัดสินใจอะไรค่อนข้างมาก
ผมว่าขั้นตอนนั้นแหละ คือการฝึกประเมินค่าศิลปะ ทำให้เราละเอียดกับการฟัง
(กว่าจะได้มาแต่ละอันน่ะนะ)แต่ก็นั่นล่ะ ความหลากหลายมันก็ไม่มี

ไม่รู้สิ ผมเน้นฟังอ่ะ ชอบฟัง ไม่มีเหตุผลอะไรเท่าไร

ไอที่ฟังก็จะมีวงที่ชอบ จึงจะเอามาศึกษาประวัติอีกที ประมานนี้น่ะ


เวลาไปเจอแนวใหม่ๆ หรือวงใหม่ๆที่ฟังแล้วรู้สึกชอบ หรือโดน ผมก็จะนำมาค้นหาประวัตินั้นดูนะ

ผมก็ฟังเพลงเพื่อความบันเทิงอย่างหนึ่ง ซึ่งถ้าไม่ได้นำมาใช้ก็จะไม่ได้ลงรายละเอียดของมันเท่าไรนัก

เดี๋ยวพอผมได้เรียนการประพันธ์เพลง ผมก็จะลงลึกไปถึงเพลงคลาสสิก วิเคราะห์มันออกมาแบบละเอียด
ซึ่งตอนนี้ผมยังไม่ได้เรียนการแต่งเพลงเลย ต้องปีสองถึงจะมีวิชาลง
เพลงที่เคยๆทำมาก็มาจากหาข้อมูลเอง มั่วเอง เหอๆ

การเข้าถึงความลึกซึ้งในการเสพศิลป์
ของแต่ละคนมันไม่เท่ากันนะ
ตูว่ากว่าคนเราจะตกผลึกด้านความคิด
กว่าจะกลั่นกรอง มองความงามด้านศิลปะแขนงต่างๆ
ให้ออกมาเป็นรสนิยมของตัวเอง
มันมีขั้นตอนและกระบวนการของมันอยู่

ซึ่งทั้งหมดทั้งปวงนี่ ตูว่าต้องใช้เวลานะ
และการใช้เวลาของแต่ละคน มันก็ไม่เท่ากัน
บางคนโน่น อายุเจ็ดสิบเกษียณไปแล้วสิบปี
เพิ่งจะมาตระหนักและเข้าใจถึงคุณค่าของศิลปะที่ตัวเองถูกจริต
นั่นอาจเป็นเพราะ หลังเกษียณเพิ่งเริ่มมีเวลา
ที่จะันั่งมองอะไรได้นิ่งๆ

ในขณะที่บางคนอาจจะใช้เวลาแค่ไม่กี่ปี
เพราะมีโอกาสได้เสพและเรียนรู้จากวัยเด็กๆ
หรือบางคนเป็นอัจฉริยะ เกิดมาได้ไม่กี่ขวบ
ก็สามารถเข้าถึงได้
(กรณีเด็กอัจฉริยะ อันนี้ความเชื่อส่วนตัวของตู
เชื่อว่า เป็นการเรียนรู้มาจากชาิติก่อน)

เห็นเก้อถามฟิลแล้ว ตูก็มานั่งนึกถึงตัวเองว่า
ตอนตูอายุสิบแปด ตูฟังเพลงอะไรอยู่วะ 

[มังกร]

เริ่มฟังเพลงจริงจังตอนมอหนึ่งมอสอง

แต่กว่าจะหลุดจากกระแสชาวบ้านได้ ปาไปมอหก

[มังกร]

เราเห็นด้วยกับที่ป๋าณตว่ามา  


อายุ 18 เราฟัง The Corrs กับบริทนี่เว้ย   
ช่วง ม.3 เราชอบเเพลงของ Blur ,Oasis ,Green Day ,Enya แล้วก็เพลงของ Han Simmer
หลังๆ มาก็ ไม่ติด ไม่ตาม ผลงานของใครเฉพาะเจาะจง รู้สึกเฉยๆ กับเหล่าศิลปิน


การที่ไม่ได้ฟังเพลงเพียงลำพังหลายๆ ครั้ง
และได้ฟังเพลงร่วมกับผู้คนที่มีรสนิยมแตกต่างกันบ่อยครั้ง
ทำให้รสนิยมการฟังเพลงเปลี่ยนไปมากพอสมควร
เปิดรับแนวเพลงหลากสไตล์มากขึ้น และเลิกเหยียดหยามว่าบางเพลงเป็นขยะ
มันเหมือนเราไปดูถูกคนที่ชอบเพลงนั้น คล้ายเหยียดสีผิว

ตั้งแต่เด็กเติบโตขึ้นมาท่ามกลางหมอลำฟังกับคนงานเย็บผ้าโหลที่บ้าน
เท่าที่จำไ้ด้ก็  
น้ำตาหล่นบนขอบเตียง ของ ฮันนี่ ศรีอีสาน
 รักสลายดอกฝ้ายบาน  จินตหรา พูนลาภ
(ตอนนั้นเฉยๆเพราะตอนเด็กๆเห่อ โขน มาก)

พอเริ่มเข้าช่วงซักป.3-5 ไปอยู่กับอากู๋ เพราะม๊าไปฝาก
อากู๋คนโตคนนึงจะชอบพวกแนว Beatles,LOBO,Elvis,แล้วก็แนว Country

อากู๋คนรองอีกคนจะฟังพวก Michael Learns To Rock,Eagle,David Bolwie,Billy Joel
แกชอบจับผมมาสอนแปลเพลง จำได้เพลงแรกที่แกสอนคือ Hotel California- Eagle ตอน 8 ขวบ

พอช่วงม.ต้น ช่วงยุคมืดของชีวิต อย่าไปพูดถึงมันมากดีกว่า
ก็ติดกระแสเพื่อน ด้วยการฟัง คาราบาวและเพื่อชีวิตต่างๆเรื่อยไป
กลายเป็นพวกหัวรุนแรง แอนตี้ผู้ใหญ่กับสังคมไปพักนึง
ช่วงม.3 ตอนนั้นได้อิทธิพลอากู๋คนเล็กมาเต็มๆฟังเพลง Fatboy,Nirvana,JoeyBoy รองเท้า chappyหนังแก้ว ฟัง Fat Radio ฯลฯ

ม.ปลาย นี่เป็นยุคสำริดของชีวิตฟังเพลงมากๆตอนนั้น
ย้ายโรงเรียนเพราะม๊ากลัวลูกจะกลายเป็นหัวรุนแรงซะก่อน  


เพื่อนพันธมิตรเพลงแนะนำให้รู้จักกับ พาราด็อก,Prodigy,The Offspring,Ebola,Limp Bizkit,Cold Play,Oasis
ม.6 เพื่อนร่วมห้องได้หยิบยื่น Thaitaniam Eminem และ ลิงกินผัก ให้ฟัง(ตอนนี้ยังไม่ได้คืนแผ่นมันด้วย)

มหาลัย ยุคตกผลึก

เกิดความสิ้นหวังในวงการเพลงไทยไปพักนึง
เลยหันไปฟังเพลงสากล โดยไปถูกตาต้องใจกับ Rock และ Metal เลยฟังมันตั้งแต่ Prog Rock, Instrument Rock, Null Metal
 
แล้วได้เพื่อนคุยเพลง Rock ยุคเก่าถูกคออย่าง ไอ้ชื่น ที่ฟัง Red Zeppelin ,Queen ,Black Subbath,Nirvana
ได้รู้จัก Deam Theater,Nightwish,Skipnot,Korn จากรุ่นน้องและเพื่อน
ตามติดด้วย 50Cent, snoop dogg, Eminem

ฟัง Lighthouse Family กับ Bakery ควบไปด้วยโดยมีเพื่อนโม่ เป็นคู่ขา  


ปัจจุบันก็ฟังทั้งเพลงหวานๆปนๆกันไปกันกับRock Metal และ Hiphop

[มังกร]

เหมือนจะสวนๆทางกับผมแฮะ


ตั้งแต่สมัยยังเด็กๆเลย ซักปอหนึ่งปอสามได้
เพลง Lemon Tree ของ Fool's Garden คือเพลงแรกที่ผมร้องได้ตั้งแต่แรกจนจบ
เพราะฟังจากเทปอัลบั้ม Now! ของพ่อ ที่มันจะรวมๆเพลงฮิตในตอนนั้นๆมา

ช่วงนั้นของผมเป็นช่วงที่ครอบครัวผมชอบเดินทางมาก
เช่นไปเที่ยวบ้าง ไปบ้านญาติบ้าง บ่อยครั้งมาก
แล้วก็ไปด้วยรถพ่อนี่แหละ
แน่นอนว่าเพลงที่กรอกหูไปตลอดทางก็จะมี MLTR, Eagles, Scorpions ฯลฯ (ทำไมมันแพทเทิร์นเดียวกันเลยเนี่ย)

จากนั้นก็วาร์ปมายังช่วงมอสอง
ช่วงนั้นติดเกมส์มากถึงมากที่สุด ติดจนเกรดหล่นแบบไม่เคยหล่นไปขนาดนั้นมาก่อน
แล้วเพราะวงที่ืชื่อ Linkin Park เนี่ย ทำให้ผมเลิกเล่นเกมไปโดยปริยาย (อ้าว)
คือเก็บตังค์ไปซื้อเทปครับ (นี่ เท่ไหม)
เทปม้วนแรกในชีวิตคืออัลบั้ม Meteora ของ LP นั่นแหละ

คือที่รู้สึกชอบ LP เนี่ย จำไม่ได้ว่าชอบจากไหน
แต่ไม่ใช่จากปากต่อปากแน่นอน น่าจะไปได้ยินมาจากเคเบิ้ลทีวีที่บ้านล่ะมั้ง

จากนั้นก็มีม้วนต่อๆมาครับ ย้อนไป Hybrid Theory, Reanimation แล้วก็ฟังมันจนยาน ฟังทุกคืน
ร้องได้ทุกเพลง ท่อนแร๊พไหนชาวบ้านร้องไม่ได้ กูร้องได้!

ไม่นานผมก็พบความจริงว่าอีวงลิงกินผักเนี่ยมันดังชิบหาย
ฟังกันทั้งบ้านทั้งเมือง เราก็เป็นหนึ่งในนั้น
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่เท่เลยครับ
เลยหาวงอื่นๆที่คิดว่าฟังแล้วเท่ ช่วงเวลาสามสี่ปีจนถึงมอห้ามอหก
ผมก็เลยฟังเพลงแบบ Mainstream คือเพลงอะไรดังๆออกมากูฟังหมด

แต่ไอ้ความห่วงเท่นี่มันยังไม่หมดไปครับ คือฟัง Mainstream ก็จริง แต่ก็ยังหลีกหนีกระแสมวลชนที่เค้าฟังกันเยอะๆออกไป
โดยปกติเนี่ย ไอ้กระแส Mainstream นี่มันก็มีแต่เพลงที่ฟังแป๊บเดียวแล้วก็เบื่อไปเลย
ซึ่งมันก็ช่วยถีบผมให้หลุดออกจากกระแสได้ตอนขึ้นปีหนึ่ง

พอมาถึง ณ ปัจจุบัน ผมกลายเป็นคนที่หาคนคุยเรื่องเพลงด้วยยากโคตรๆแล้วครับ
มีใครมั่งที่ชอบฟัง Delphic, Two Door Cinema Club, Jamie T, Miike Snow ฯลฯ
คือแค่พูดชื่อวงมันก็ส่ายหน้ากันหมดแล้ว

คิดว่าตัวเองเท่มั้ย ผมไม่คิดยังงั้นแล้วนะ
เพราะตอนนี้คิดแต่ว่า
เพลงที่มันขึ้นชาร์ตบิลบอร์ดอยู่น่ะ มีแต่เพลงห่วยๆ
ฮิพฮอพเอย อาร์แอนด์บีเอย คันทรี่เอย มันฟังกันเข้าไปได้ยังไง เพลงเมื่อห้าหกปีที่แล้วเป็นยังไง
ทุกวันนี้มันก็ยังเป็นอยู่ โอย อเมริกาเอย

ตอนไปหาเพื่อนคุย Red Zeppelin ,Queen ,Black Subbath,Nirvana ก็มีแต่คนไม่รู้จัก
ตอนนั้นรอบตัวมีแต่  J-pop K-pop เกย์-pop

เต็มที่ก็ Nirvana Queen แล้ว Deep Purple UFO Red Zeppelin Deam Theater หล่ะ!!!


ก็ไอ้ชื่นกับเพื่อนอีกคนชื่อ เติร์ก ซึ่งเป็นครอบครัวนักดนตรี มาร่วมแชร์

ลิงกินผัก ชอบตอนเห็น MV papercut กับ In the end ของ Reanimation กับคอนเสริต Live in Texus

คุณเบิร์ดได้เพื่อนฟังครบเลยแฮะ
แบบรวมแต่ละยุคอ่ะ

ผมนี่ตามแต่พ่อตลอดจนถึงม.ปลายแหละ
แล้วค่อยหาฟังเอง

เพลงที่มันขึ้นชาร์ตบิลบอร์ดอยู่น่ะ มีแต่เพลงห่วยๆ
ฮิพฮอพเอย อาร์แอนด์บีเอย คันทรี่เอย มันฟังกันเข้าไปได้ยังไง เพลงเมื่อห้าหกปีที่แล้วเป็นยังไง
ทุกวันนี้มันก็ยังเป็นอยู่ โอย อเมริกาเอย

ผมเห็นด้วยนิด ๆ นะ

รู้สึกมันน่าเบื่อไงไม่รู้
วนอยู่กับ ฮิพฮอพไป อาร์แอนด์บีมา ป๊อปหายแล้วก็กลับมาอีก


ตอนนี้เลยฟังแต่ metal ตามเพื่อน