เป็นคนที่จำวันเกิดเพื่อนไม่ได้เลย
ไม่ได้เลยสักคน
ปรกติ จะใช้การจดใส่ไดอารี่และแปะโพสในปฏิทินตั้งโต๊ะบนโต๊ะทำงาน
หลังจากหยุดพักยาว
ก็มาถึงออฟฟิศตอนพักเที่ยง เหตุเพราะลาพักร้อนยาวนั่นเอง
อยู่ดีๆ ก็เงยหน้าไปมองปฏิทิน แล้วก็ต้องตกใจ
ใช้คำว่าตกใจ เพราะว่าเป็นวันเกิดเพื่อนสนิทในกลุ่ม
ไม่ได้การ ตอนวันเกิดเราเพื่อนมันยังส่ง SMS มาหาแต่หลังเที่ยงคืนไปไม่กี่นาที
ตอนนี้วันเกิดมัน เรากลับลืมส่ง SMS
โทรหาแล้วกัน ฟอร์มว่าจำได้ แต่ว่าเพิ่งมีเวลา
" เห้ย กบ ทำไรอยู่เนี่ย
ทำงานอยู่คุยได้หรือเปล่า
เอ้อ แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะ แก่ขึ้นอีกปีแล้วสิเนี่ย "
พร้อมกับเสียงหัวเราะของผมที่ทับถมเพื่อน
สักครู่หลังจากเพื่อนอึ้งอยู่(เดาเอา)
มันกลับหัวเราะดังกว่าที่ผมหัวเราะเมื่อกี้หลายเท่าตัวนัก พร้อมกับสำทับว่า
" ไอ้บ้าออยยยยยย!!!!
วันเกิดตรูวันจันทร์ก็จริง แต่เป็นอาทิตย์เฟ้ยยยยย
พร้อมกับเสียงหัวเราะของมันที่ตามหลอกหลอนผม "
ผมก้มมองนาฬิกาข้อมือ ตัวเองที่มีวันที่เดือนบอกกำกับ
" ตายห่าน ดูวันผิด
"
อนาถตัวเองที่ไม่ได้ดูปฏิทินให้ดี
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
การบอกหรือเอ่ยคำ สุขสันต์วันเกิดเพื่อนล่วงหน้า หนึ่งอาทิตย์ เป๊ะๆ ไม่ผิด
