อยากบอกพี่ดาว่า คุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย ที่บ้าน อย่าพยายามไปโมโหท่านเลยค่ะ
ตอนคุณย่าอิ่มยังอยู่ อิ่มก็แบบพี่ดาเนี่ยแหล่ะ
ทั้งโมโห ทั้งรำคาณ (บางที) เรียกว่า เป้นหลานโครตอกตัญญูเลย
ไม่เข้าใจย่า ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนี้ สารพัด (อย่าให้เล่าเลย รู้สึกว่าตัวเองเลว)
โตมาหน่อยก็เริ่มมีความคิด แต่เราก็ติดว่า อยากอยู่กับพี่กับน้ิอง
อยู่กับคุณมันไม่สนุก ย่าไม่เข้าใจวัยรุ่น
พ่อแม่ก็จะ อิ่มไปอยู่กับคุณย่าหน่อยนะ ไปชวนคุณย่าคุยหน่อยสิ
อิ่มก็จะไม่ๆๆๆๆ จะ อยู่กับหมี จะไปกับพี่น้องคนอื่น ทำไมไม่ให้หมีไปล่ะ
แต่ก็จะไปอยุ่นะ แป๊ปๆ แล้วก็ทิ้งย่าไว้ เราไปเล่น สนุกสนาน
กว่าอิ่มจะเข้าใจก็คือ ตอนที่คุณย่าป่วยน่ะแหล่ะ
อิ่มเป็นหลานคนเ้ล็กสุด ถ้าเทียบกับพี่น้องคนอื่น
ย่ามีเวลาอยู่กับอิ่มน้อยที่สุด ฉะนั้นย่าก็เลยอยากอยู่กับอิ่มให้นานที่สุด
เพราะไม่รู้ว่า ย่ามีเวลาเหลือที่จะอยู่กับอิ่มนานเท่าไหร่
(แถมอิ่มยังกระแดะมาเรียนต่ออีก ยิ่งไม่ได้อยู่ด้วยกันหนักเข้าไปอีก)
ตอนนี้คุณย่าไม่อยู่แล้ว
กลายเป็นทุกอย่างที่อิ่มเคยทำไม่ดี คิดไม่ดี อะไรทั้งหลายแหล่มันย้อนกลับมา
แบบเหมือนเดจาวู อ่ะ แต่กลายเป็นอิ่มที่โดนกระทำ
หรือไม่ก็เจอฉากเดียวกันซ้ำๆ ตามโทรทัศน์ อะไรพวกนี้
แล้วอิ่มก็จะเสียใจ เพราะเราเคยทำไม่ดี คิดไม่ดีเอาไว้
เรียกว่าพอเจอนี้ ร้องไห้เลยนะ น้ำตาไหลเองเลย แบบคุยขำๆ อยู่่ดีๆร้องไห้ เป็นแบบนี้ตลอดเลย
จะไปขอโทษคุณย่า ก็สายไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้แล้วก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับสิ่งไม่ดีที่เราเคยคิด เคยทำไว้
คุณยายของพี่ดา อาจจะเป็นแบบนั้น
แต่คนแก่ ก็เป็นแนวนั้นทุกคนอ่ะค่ะ ท่านแค่ไม่เข้าใจ
โลกมันเปลี่ยนไว คนเราก็เปลี่ยนไป
ท่านอยู่ในช่วงที่จะรับ จะปรับตัวอะไรก็ช้าำไปแล้ว
ก็ต้องเข้าใจท่านอ่ะค่ะ
(นี่ไม่ได้ว่าอะไรคุณยายพี่ดานะ แบบโดยทั่วไปอ่ะ)
อิ่มไม่อยากให้พี่ดามารู้สึกแบบเดียวกับอิ่มเมื่อมันสายไปแล้วนะคะ
มันรู้สึกแย่ ทรมาณมากเลย เหมือนคนบ้าเลย (นั่งๆอยู่ร้ิองไห้อ่ะ)
อย่าเบื่อ อย่าบ่นคนแก่ที่บ้านเลยนะคะ
