ดีใจนะครับที่ได้เข้ามาเป็นส่วนนึงของที่นี่
ได้รู้จักน้องๆพี่ๆที่มีฝีมือและมีความคิดที่น่าชื่นชมมาก
ผมเชื่อว่าท่ามกลางความเหลวแหลกของเด็กยุคนี้ที่เค้าชอบว่ากันนั้น
เด็กๆที่อยู่ที่นี่จะช่วยเปลี่ยนแปลงและขับเคลื่อนสังคมของพวกเค้าได้ครับ
พูดอะไรวะโคตรแก่เลย
ผมเป็นเด็กราชบุรี พอ ม.1 ก็ย้ายมาเรียนที่นครปฐม
ผมเป็นเดกที่ไม่เก่งอะไรซักอย่างแต่เรียนได้เกรดดีนะ(หมายความว่าไม่ได้มีด้านไหนที่เชี่ยวชาญ)
รู้แต่ว่าพอวาดรูปได้เท่านั้น
แต่ญาติๆก็ไม่รู้ว่าเรียนศิลปะแล้วจะไปทำงานอะไร
พอตอนเอ็นท์ก็ได้โควต้าที่ มหาลัยชื่อดังย่านท่าช้างติดธรรมศาสตร์ (ที่ไหนวะ)
การเข้ามาเรียนที่นี่ได้เปลี่ยนชีวิตผมไปโดยสิ้นเชิง
มันเป็นอีกโลกนึงที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน
เพราะเพื่อนๆสมัยม.ปลาย มีเรียนศิลปะแค่สองคน(หนึ่งในนั้นเป็นรุ่นน้องพี่แอนน่ะ จบปีนี้)
ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้มีบางอย่างที่เด็กที่เรียนที่นี่ส่วนใหญ่่เค้าเป็นกัน
ผมพบว่าผมดูเป็นเด็กที่ไม่น่ามาเรียนศิลปะ
ผมไม่ได้มีความชอบอะไรที่ลึกซึ้งในบางเรื่อง เช่น
ผมไม่ได้มีรสนิยมทางด้านดนตรีที่ลึกซึ้งเหมือนคนอื่น
ผมไมรู้จักหนังนอกกระแส ฯลฯ
พูดแบบเดี๋ยวนี้ก็ต้องเรียกว่า "แม่ม ไม่แนวเลยว่ะ ไม่เป็นตัวจริงเลย"
การเรียนที่นี่ 4 ปีของผมในคณะที่รักออกแบบไม่ได้เนี่ย
ทำให้โลกผมกว้างขึ้นมากโขทีเดียว
เฮ้อ...ไปไกล
มาถึงเรื่องคอมบ้าง
ผมได้สัมผัสครั้งแรกตอนเรียน ป.6 แผ่นใหญ่่ๆ ตื่นเต้นสุดๆ
ทำอะไรไม่ค่อยเป็นหรอกครับ
พอมามัธยมนี่รู้จักแต่ paint photoshop wordแล้วก็ pirch
ไม่ค่อยรู้เรื่องโปรแกรมหรอก วาดรูปด้วยมืออย่างเดียว
อาศัยเล่นเกมตามบ้านเพื่อนง่ะ ไม่มีเครื่องป็นของตัวเอง
ใช้คอมจริงๆจังๆก็เข้ามหาลัยนี่ล่ะ
ใช้เป็นแต่ photoshop ไม่รู้จัก illus และอย่างอื่นเลย
ตอนปีหนึ่งต้องลงไปล่างหอแล้วเช่าเครื่องร้านเน็ตทำงานถึงเช้า
พอขึ้นปีสองเริ่มมีใช้เอง รู้จักโปรแกรมมากขึ้น ได้เล่นเน็ตมากขึ้น
ตอนปีสุดท้ายก็เลยทำ thesis เป็น flash ประมาณ interactive เกี่ยวกับสีศิลปากรประดิษฐิ์์
ปัจจุบันเริ่มหัดใช้ dream พอได้แบบง่ายๆไม่ซับซ้อน
ตอนนี้ทำงานพวก graphic อยู่ แต่ยังโง่คอมอยู่มากๆๆๆๆๆ
รู้จักที่นี่ก็ตอนทำงานนี่แหล่ะ
จะอาศัยที่นี่พัฒนาความรู้ซะหน่อย
