หน้า: 1 ... 32 33 34 35 36 37 38 [39] 40 41 42 43
 
ผู้เขียน หัวข้อ: ถอดเพลง  (อ่าน 454904 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
อู๋ใจร้าย  ฮือๆ~
 
บันทึกการเข้า
แค่เพลงค้าบบ  ฮือๆ~
บันทึกการเข้า

อู๋ใจร้าย  ฮือๆ~
 

 ฮือๆ~
บันทึกการเข้า

- R u Happy with ur Rock&Roll ? -
แหม่ กันยาสูญสิ้นกันหมด  กร๊าก

ขอย้อนกลับไปนิดนึง ว่าจะเขียนนานแล้วแต่ยุ่งๆอยู่ เลยลืมไปเลย

สมัยเริ่มต้น ร๊อคพีเรียด ของผม มีเมทัลลิกา เป็นหนึ่งหัวหอกในยุคนั้น ร่วมกับวงอีกหลายๆวง
ผมเริ่มฟังจาก มาสเตอร์ ออฟ พัพเพ็ท จนมาแบล๊คอัลบัม ซึ่งแค่นี้ ทำให้ผมตกเป็นสาวกทันที
เริ่มแรก ผมได้เทปมาฟังจาก เพื่อนที่มีพี่ชายเป็นนักดนตรี จนต้องไปไล่ซื้อเทปด้วยตัวเอง มาสะสมไว้
แบตเตอรี่ สะกดจิตผมให้รักวงนี้เต็มตัวไปเรียบร้อยตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว และผมก็ไม่เคยผิดหวังเลย
จนมาช่วงหนึ่ง สมัยอัลบัม โหลด และ รีโหลด ที่โดนโจมตีว่าห่วย ผมก็ยังคงอุดหนุน แล้วชอบไม่เปลี่ยนแปลง
อัลบั้ม S&M ผมซื้อซีดีแผ่นคู่จากเมืองนอก เพราะสมัยนั้น ยังทำ พาร์ทไทม์อยู่ เทโร เลยซื้อได้ถูกหน่อย ปัจจุบันก็เก็บไว้อย่างดี
อัลบั้มใหม่ ทำให้ผมนึกย้อนกลับไปสมัยได้ฟัง มาสเตอร์ออฟ พัพเพ็ท ในครั้งแรก
เมทัลลิกาแบบดั้งเดิม กลับมาแล้ว....

การชอบเพลงร๊อคของผม ก็คงเหมือนกับเหตุผลของเก้อหรือของคนอื่นๆ
ตอนนั้น ผมอยาก ขบถ ขบถต่อทุกอย่างรอบๆตัว อยากก้าวร้าว
อยากดุดัน อยากเท่ อยากแข็งแกร่ง และร๊อคก็เสมือนว่า จะตอบโจทย์นั้นให้ผมได้...
สมัยนั้น ผมแสวงหา หนทางแห่งร๊อคในทุกๆแบบ ชนิดที่ขึ้นสุดลงสุด
ผมชอบบลูร๊อค เซาธ์เทิร์น กีต้าร์ฮีโร่ นีโอคลาสิก กรันจ์ สแกนดิเนเวียน โกธิค ดาร์ค แทรช ดีพ เดธ ซาตานนิค
ไปจนถึง บริทร๊อค ป๊อปร๊อค ฮาร์ดคอร์ อิเลคโทรนิก หรือแม้แต่ ร๊อค n โรล ผมก็เอาหมด
ป้่าแฝดเจยู ณ พันทิพสมัยนั้นจะคุ้นเคยกันเป็นพิเศษ เพราะผมชอบไปฟังป้าแกสาธยายถึงความเจ๋งของวงใหม่ๆอยู๋เสมอ
และสุดท้าย ก็ซื้อติดมือมาไม่ได้ขาด  ร๊อคอยู่ในสายเลือดไปแล้ว..

เหมือนที่เก้อว่า ตอนนั้นฟัง ก็อาจไม่ได้รู้ว่า สุนทรีย์ของมันอยู๋ที่ไหน
อันไหนดิบ อันไหนดุดัน อันไหนริฟเจ๋ง นั้นก็สุดๆแล้ว และนั่นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ
สำหรับวัยรุ่นพลังเหลือเฟือ ที่แค่ต้องการเผาผลาญมันออกไป ให้สะใจสุดหูรูด

และแล้วเวลาก็ผ่านไป...
ผมว่า ประสบการณ์ ทำให้คนเราฟังเพลงละเอียดขึ้น
ร๊อคเลยกลายเป็นสิ่งรุงรังสำหรับหลายๆคน จนถึงขั้นเลิกคบกันไป
เพื่อนผมหลายคน ที่เคยร๊อคด้วยกัน เดี๋ยวนี้ก็ฟังเพลงสบายๆ บอกชีวิตก็หนักเกินไปแล้ว หนวกหู
ผมเองถึงแม้จะฟังเพลงหมดทุกแนว ตั้งแต่ลูกทุ่งยันคลาสสิค
แต่โดยส่วนตัวแล้ว ผมก็ยังคงโหยหาเพลงร๊อคอยู่เสมอๆ
ทุกวันนี้ ก็ยังฟังคอร์น แพนเทอรา แมทัลลิกาอยู่ สลิปน๊อท อยู่ไม่ได้ขาด
และก็คงฟังมันต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงวันที่ผมฟังอะไรไม่ได้ยินแล้วนั่นแหละ

ยืมคำเก้อหน่อยว่า I Rock Therefore I am,

ต่อด้วยอีกคำหนึ่ง ซึ่งผมชอบมากตอนอ่านเจอในเรื่องสั้น "ร๊อคโทเปีย"

Are you happy with your Rock&Roll now? ซึ่งผมคงตอบแบบไม่ต้องคิดเลยว่า Yes I am

อ่านแล้วซึ้ง อินสุดๆไปเลยครับ ฮือๆ~

จริงๆการเริ่มต้นฟังพวกนี้ของผม อาจจะต่างไปสักหน่อย
แม่ผมมีน้องชายคนหนึ่ง ชื่อว่า อารี แท่นคำ หรือพายุหินกูรู
ซึ่งเป็น บรรณาธิการของนิตยสารไควเอ็ตสตร็อม นิตยสารดนตรีสากล
เล่มแรกของประเทศไทย และแน่นอนมันเป็นนิตยสารเฮฟวี่ร็อคเต็มขั้น
มันแนวสุดๆเหมือนกับที่ GT และดีเจซี้ดเคยเป็นในยุคกรันจ์-บริตพ็อพ-อิเล็คโทรนิก้า
ส่วนทุกวันนี้เปรียบไม่ถูก เพราะคำว่าแนวดนตรีเจ๋งๆทุกวันนี้มันไม่มีเจ้าภาพแล้ว
อาจจะเป็นกลุ่ม DUDE/SWEET มั้ง ที่พอจะเป็นไอคอนได้

ก็นั่นแหละครับ เรื่องมันก็ง่ายๆแค่นั้น ผมโชคดีที่ได้มีโอกาสอ่านอะไรพวกนั้นตั้งแต่เด็ก
น้าผมแกเป็นผลผลิตของยุคสงครามเวียดนาม ใน จ.อุบลตอนนั้น
มีกองทัพอเมริกันมาตั้ง แกก็ไปวนเวียนอยู่กับทหารจีไอ และนั่นทำให้แกรู้จักจิมิ เฮ็นดริกส์
และเหล่าร็อคยุค 60-70 ทั้งหลายแหล่ จนกระทั่งมีเรื่องกับอาจารย์ในโรงเรียน
เลยหนีมาเสี่ยงโชคในกรุง เป็นกรรมกร ขายของ เล่นดนตรีร้านเหล้า ดูดปุ๊น ลองยา
พูดง่ายๆว่าเป็นบุปผาชน บรรยากาศประมาณพันธ์หมาบ้านั่นเลย
จนตังค์หมด เลยมาอยู่กับแม่ผม ซึ่งตอนนั้นอยู่ที่ทับแก้ว เรียนอักษร (ปี 2516 ราวๆนี้)

พอมาอาศัยอยู่กับแม่ผม ด้วยความที่ว่างงาน กลางวันไม่มีอะไรทำ
เลยไปเห็นกองหนังสือของแม่ เลยหยิบขึ้นมาอ่านเล่น แล้วตัวหนังสือพวกนั้นก็ทำให้
แกก็ตาสว่างและคิดว่า กูจะเป็นนักเขียน! กองหนังสือพวกนั้นคือ
หนังสือของ 'รงค์ วงสวรรค์ เนื่องจากแม่ผมเป็นแฟนคลับยุคแรกๆของอาว์รงค์
ไม่นานต่อมา แกก็ถูกเรียกว่าศิษย์คนสุดท้ายของอาว์รงค์
ช่วงงานศพที่ผ่านมา ในข้อเขียนของหลายๆคนในหนังสือต่างๆก็มีกล่าวถึงบ้าง
(ที่จำได้ ขุนทอง อัสนี เขียนถึงในเนชั่นสุดสัปดาห์) และแกก็ไปดูแล
ตั้งแต่ได้ข่าวว่าอาว์รงค์ป่วย หนีงานไปกันเลย ส่วนผมได้ไปแค่งานศพ

เมื่อก่อนญาติพี่น้อง ตายาย ไม่เคยรู้ว่าน้าแกทำอะไร
รู้แต่ว่าทำอะไรเกี่ยวกับบันเทิงๆเพลงๆนี่ล่ะ มีผมคนเดียวที่รู้
และผมเริ่มต้นจากการอ่านสิ่งที่น้าผมเขียน ซึ่งในตอนนั้นที่ผมอายุ 13
น้าแกเขียนที่ บันเทิงคดี สีสัน บรรณาธิการเซ็คชั่นเสาร์สวัสดี
และแน่นอน Generation Terrorists ด้วยสำนวนที่ออกคำว่าเหี้ย ส้นตีน
ได้อย่างสนุกปาก โดยที่ในตอนนั้นยังไม่มีใครเขียนคำพวกนี้ลงไปบนหนังสือ
จะว่าไป ผมไม่ได้ชอบสำนวนแกนักหรอก ผมว่ามันแรงโดยไม่จำเป็น
มันเหมือนดนตรีในยุคของแกนั่นแหละ ที่เน้นความสะใจ
จริงๆโดยปัจจัยสภาพสังคม(แบบพันธ์หมาบ้า)มันเอื้อให้ดนตรี
และงานเขียนยุคนั้นมันออกมาแบบนั้นแหละนะ

บังเอิญปัจจัยในยุคที่เราๆฟัง มันไม่เอื้อให้อะไรแบบนั้นงอกงามเอาซะเลย
เลยกลายเป็นเด็กแนวดัดจริตอย่างทุกวันนี้ไง หมีโหด~
บันทึกการเข้า

I ROCK , THEREFORE I AM
อ่านประวัติการฟัง Rock ของเก้อแล้ว เจ๋งว่ะ แล้วก็...เฮ้ย เก้อ นายเป็นใครกันแน่  โวย
บันทึกการเข้า

<a href="http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf" target="_blank">http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf</a>
กรี๊ด ประวัติเก้อเจ๋งมาก เป็นหลานอารี แท่นคำด้วย
ผมล่ะติดตามตลอดเลยเมื่อก่อน ชอบมาก พายุหินกุรู

Quiet Storm, GT, บันเทิงคดี เป็นหนังสือที่ผมตามกรี๊ดและเก็บมากสมัยก่อน
มีเป็นตั้งๆ จนปลวกกินวอดวายหมด จำได้ว่า แทบจะร้องให้ ตอนรู้ว่ากอง Quiet Storm เหลือแต่ปก

อ่านจบแล้วคิดเหมือนลุงเลย
เก้อ แม่_ ดูลึกลับขึ้นเรื่อยๆแล้ว  โวย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03 ก.ย. 2009, 08:45 น. โดย O.D.M. » บันทึกการเข้า

- R u Happy with ur Rock&Roll ? -
ตูก็ชอบอ่านนะ อารี แท่นคำ
ตอนที่รู้ว่าเก้อเป็นหลานแท้ๆ ของอารีแท่นคำก็แอบตกใจนิดๆ

นิตยสารสีสันของ ทิวา สาระจูทะ
Quiet Storm ที่ด่า จุ้ย และวงเฉลียง จนหาทางไปไม่เป็น
เทปพีค็อคตรงสามย่าน และร้านโดเรมี
ที่ลากตูเข้าฟังเมทัลอย่าง เมกาเด็ธ จนไปถึง Napalm Death

ต้องขอบคุณนิตยสารและรายการบันเทิงคดีของมาโนช พุฒตาล
ที่ทำให้ตูรู้จัก Dire straits โดยเฉพาะเพลง private investigation
ซึ่งทำให้ตูเลิกฟังวงป็อบไทยแร็ปปลอมสมัยนั้นมาฟัง Brit Rock
ช่วงนั้นโชคดีที่มี พรายปฐมพร ปฐมพร
โดยเฉพาะมาสเตอร์พีซอย่างเจ้าหญิงแห่งดอกไม้ เจ้าชายแห่งทะเล
มากอบกู้วิกฤตวงการเพลงไทยเอาไว้

วง Queen ชุด The night at the opera
ทำให้ตูหันมาสนใจ ซิมโฟนี ออเครสต้า
และหันมาฟังเพลงคลาสสิคและแจ๊สในที่สุด

ตอนนี้มาฟัง Napalm death แล้วมาย้อนนึกดูว่า
ตอนนั้นตูฟังไปได้ยังไงวะ  กร๊าก

อ่อ ช่วงนึงเคยบ้าฟังพวกกีตาร์ฮีโร่ อย่าง อิงวี่ มาลม์สตรีมด้วย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03 ก.ย. 2009, 08:52 น. โดย ณต » บันทึกการเข้า


กำลังนั่งฟัง โบฮีเมี่ยน ราฟโซดี้อยู่เลยครับ กรี๊ดดดดด
บันทึกการเข้า

เราจะต้องการอะไรมากมายไปกว่า อะไรมากมาย
 :14:คุยอะไรกันคับ
บันทึกการเข้า

รำลึกความหลังกันไงครับ อู๋  กร๊าก
บันทึกการเข้า

- R u Happy with ur Rock&Roll ? -
ตูแปลเพลงนึงมาชาติกว่าแล้วไม่จบซักที

หาคำเหมาะๆลงไม่ได้  ฮือๆ~
บันทึกการเข้า

ห๊ะ! อะไรนะ!!!
คราวนี้ถอดเพลงมีวิวัฒนาการ
ถอดกันมาเป็นคลิป ขอเสนอเพลงที่เคยถอดมาแล้วรอบหนึ่ง
หนนี้มากันเป็นยูทูบ พร้อมขับร้องและเล่นกีตาร์กันใหม่
โดยนักร้อง-นักกีตาร์ที่เกิดมาเพื่อฆ่าทอมยอร์ค

เพลง Creep โดยคณะ Radiohead สำนวนต่างจากที่เคยแปลพอสมควร
CREEP โดย Radiohead ถอดความเป็นไทย

รันนนนนนนนนน

ปล.ย้ายมาแปะให้ถูกที่ ด้วยความมึน ง่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08 ก.ย. 2009, 00:49 น. โดย เก้อ » บันทึกการเข้า

I ROCK , THEREFORE I AM
ทอมมาเห็นคงไม่ต้องรอให้ฆ่าหรอ ฆ่าตัวตายแทนมากกว่า  น้องดำ
บันทึกการเข้า

"...ถ้าสายตาเราชินกับในที่มืดแล้ว คงยากที่จะเพ่งมองโลกภายนอกได้..."
ทอมยอร์คพ่อ
ทอมยอร์คแม่
มันร้องกันอยู่ข้าง ๆ ห้องผม
จิ้งจกร่วงกราว กลั้นใจตายไปหมดฝ้าเพดาน
เชี่ย จริง ๆ ..
(ข้างหลังนั่น พร็อพทรานซิสเตอร์ของอินโน ผสมกะไอแมครุ่นล่าสุด)
บันทึกการเข้า

อยู่บ้านไร่ ไร้เน็ต พี่จะกางมอสกิโต้เน็ต เลี้ยงเป็ดไล่ทุ่ง เดินตามสายรุ้ง ทิ้งเมืองกรุงไว้กับเธอ ..
ไม่ได้ถอดกันมานาน ช่วงนี้ประทับใจเพลงๆนี้มาก
21 Guns ของกรีนเดย์ ซึ่งอัลบั้มนี้มาเงียบๆ แต่เฉือนใจ
และยิ่งทำให้พวกเขาก้าวข้ามไปอีกขั้น ด้วยวิธีคิดที่ชัด คม และนิ่งขึ้น
อัลบั้มที่แล้วรู้สึกว่าพวกเขายิงโดนแหละ แต่เปลืองกระสุน
อัลบั้มนี้ ยิงน้อย แต่เข้าทุกลูก อย่างเช่นเพลงนี้เป็นต้น
ทำให้วงร็อคเด็กปัญญาอ่อนขวางโลก(อย่างในยุคแรกๆ)
กลายเป็นดาไลลามะเลยเชียว

GreenDay - 21 Guns - Official Video

Do you know what's worth fighting for?
When it's not worth dying for?  
Does it take your breath away
And you feel yourself suffocating?

เราต่อสู้กันไปทำไม?
คุ้มค่าแล้วเหรอ ที่ต้องแลกมาด้วยความตาย?
มันเอาลมหายใจเราไปได้เลยนะ ไม่รู้หรือ
ไม่รู้สึกเหรอว่าลมหายใจเธอเริ่มขาดห้วง?


Does the pain weigh out the pride?
And you look for a place to hide?
Did someone break your heart inside?
You're in ruins

ความเจ็บปวดพวกนี้ ทำให้เธอภูมิใจยังงั้นเหรอ?
แล้วหลังจากนั้นล่ะ ต้องหาที่หลบซ่อนหรือไง?
ใครทำให้เธอเป็นแบบนี้ พังทลายจิตใจเธอ?
แล้วเธอก็อยู่ในซากนั้น


One, 21 guns
Lay down your arms, give up the fight
One, 21 guns
Throw up your arms into the sky, you and I

อีกครั้งเดียว, 21 นัดอีกครั้งเดียว
วางอาวุธของเธอลง ละทิ้งการต่อสู้เสียเถอะ
อีกครั้งเดียว, 21 นัดอีกครั้งเดียว
ยกสองมือขึ้นสู่ท้องฟ้า เอ่ยว่ายอมแพ้ ทั้งเธอและฉัน


When you're at the end of the road
And you lost all sense of control
And your thoughts have taken their toll  
When your mind breaks the spirit of your soul

เมื่อเราเดินมาจนถึงปลายทาง
จนเราไม่อาจควบคุมจิตใจเราไว้ได้อีก
เธอก็กลับมาคิดถึงความสูญเสียที่เธอได้ทำลงไปงั้นเหรอ
เมื่อตอนที่จิตเธอทำลายจิตวิญญานข้างใน


Your faith walks on broken glass
And the hangover doesn't pass
Nothing's ever built to last
You're in ruins


ความศรัทธาของเธอ ก็เป็นได้แค่การก้าวเดินไปบนกระจกร้าว
เธอจมอยู่ในความเมามาย ไม่มีวันสร่าง
ไม่มีสิ่งใดจีรังหรอก
แล้วเธอก็อยู่ในซากนั้น


One, 21 guns
Lay down your arms, give up the fight
One, 21 guns
Throw up your arms into the sky, you and I


อีกครั้งเดียว, 21 นัดอีกครั้งเดียว
วางอาวุธของเธอลง ละทิ้งการต่อสู้เสียเถอะ
อีกครั้งเดียว, 21 นัดอีกครั้งเดียว
ยกสองมือขึ้นสู่ท้องฟ้า เอ่ยว่ายอมแพ้ ทั้งเธอและฉัน


Did you try to live on your own
When you burned down the house and home?
Did you stand too close to the fire
Like a liar looking for forgiveness from a stone?  

เธอพยายามจะใช้ชีวิตอย่างที่เธอเชื่อ
แล้วตอนที่เธอไปเผาบ้านของคนอื่นล่ะ
เธอได้ยืนอยู่ข้างๆกองไฟนั้นไหม
เธอก็เหมือนคนโกหก ที่เอ่ยคำขอโทษกับก้อนหินนั่นแหละ


When it's time to live and let die
And you can't get another try
Something inside this heart has died
You're in ruins

คนเราน่ะ เกิดครั้งเดียว ตายครั้งเดียว
ไม่มีโอกาสแก้ตัว
บางอย่างใจใจเธอ มันคงตายไปแล้ว
แล้วเธอก็อยู่ในซากนั้น



คำว่า 21 Guns หมายถึงการยิงสลุต 21 นัด
เพื่อเป็นเกียรติแด่ทหาร ที่ตายในสงคราม
ท่อนฮุคจึงบอกว่า อยากให้มันเป็นอีกครั้งเดียว ครั้งสุดท้าย

เออ และผมมารู้วันนี้นี่เองว่า มันเป็นเพลงที่โคตรดัง
เพราะประกอบทรานสฟอร์มเมอรส์ 2 บังเอิญไม่เคยดู  ง่ะ


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19 ต.ค. 2009, 02:01 น. โดย เก้อ » บันทึกการเข้า

I ROCK , THEREFORE I AM
หน้า: 1 ... 32 33 34 35 36 37 38 [39] 40 41 42 43
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!