หน้า: [1] 2 3 4 5
 
ผู้เขียน หัวข้อ: โรคซึมเศร้า (แตกหน่อ)  (อ่าน 8402 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
จขกท นี่เจ๊เฟรินป่ะ?

http://pantip.com/topic/34835588
บันทึกการเข้า

อื้อหือ รักจนอยากฆ่า ถ้าเป็นจริง ๆ นี่น่าไปพบแพทย์นะ

แฟนเค้าไม่กลัวเหรอน่ะ  ง่ะ ง่ะ ง่ะ
บันทึกการเข้า

There's only one "Jack Russell"
แฟนเค้าคงอยากตายอยู่พอดี
บันทึกการเข้า

เห็นเฟ แชร์อยู่ในเฟซ  กร๊าก
บันทึกการเข้า
ชอบ คห.นี้



รวมถึงคนเป็นโรคซึมเศร้า ฯลฯ ด้วย
อาการที่คนปกติเห็นจะออกมาเป็นแบบนี้แหละ เรียกร้องความสนใจอะไรนักหนา
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
ตอนนั้นทำงานสัมภาษณ์อาจารย์หมอที่แกเขียนตำราโรคซึมเศร้า
พบว่า...คนที่เข้าไปให้กำลังใจบางที ดันให้กำลังใจแนวแอบแฝงตำหนิสั่งสอนนี่ดิแย่
การคุยกับผูป่วยโรคซึมเศร้ามันโคตรยากเลยฮะ ต้องทุ่มเททั้งใจทั้งกายทั้งเวลา บางคนเป็นปีๆ
ถ้าใครเป็นให้หาหมอเถอะ ถ้าเป็นเพื่อนฝูงที่สนิทมากๆก็ให้คิดว่าเค้าเป็นญาติเรา
วนเวียนกับคำถามซ้ำๆเป็นปีๆ ต้องให้กำลังใจเยอะเลย
สำหรับตูคือไม่แน่ใจว่าจะเจ๋งพอจะคุยกะเขาได้หรือเปล่าเลย
กลัวคำพูดนิดๆหน่อยๆของเราไปซ้ำเติมหรือไปจุดประเด็นเพิ่มอ่ะ
เพราะบางทีมันเปราะบางมาก

บันทึกการเข้า

นักเขียนการ์ตูนรายปี
ขอมาสายดาร์คแปป คือมีเพื่อนเป็นจริงๆ แล้วการเป็นคนรอบข้างของแม่งเนี่ย หนักมากกกกก
 
ปัญหาใหญ่สุดคือ เค้ามีพฤติกรรมที่กระทำต่อเราแล้วเราไม่โอเค
เช่น พอมีจังหวะได้ระบาย ก็จะหาเรื่องตำหนิคนที่รับฟัง (เหมือนเอาคืน)
หรือฝืนมาเรียน ทำงานกลุ่ม แต่เทงาน เพื่อนต้องแบกงานให้  ฯลฯ
แล้วเราไม่สามารถ reflect กลับไปหาเค้าได้เหมือนคนปกติอะค่ะ

ถ้าเป็นคนปกติเราก็จะเถียงมัน เตือนมัน ด่ามัน ว่าทำไมมึงพูดหรือมึงทำแบบนี้
สรุปคนรอบข้างเหมือนเป็นกระโถนอารมณ์ ต้องบอกตัวเองว่า เฮ้ย มันป่วย ต้องเข้าใจมันนะ
เฮ้ย มันป่วย ตามใจมันหน่อย มันมีเหตุผลของมัน แต่ในใจคือกรีดร้อง อีเหี้ย ทำไมมึงทำกับกูยังงี้  อ๊าก ฮือๆ

สมองก็พยายามเข้าใจว่ามันป่วยมันเลยปากหมา แต่จิตใจเราเสียความรู้สึกไปแล้ว
มันเลยกัดกินทั้งคนป่วยทั้งคนฟัง เพราะคนป่วยไม่ได้ทำร้ายแค่ตัวเอง แต่เค้าทำร้ายคนรอบข้างด้วย

สุดท้ายหลายๆคนทนไม่ได้ ตัดความสัมพันธ์ ขอไม่ยุ่งกับมันไปสักระยะ
อีคนป่วยก็ป่วยหนักกว่าเก่าอีกเพราะเสียใจที่โดนเท  ก็วนอยู่ยังเงี้ย เป็นหนักกว่าเก่า  ฮือๆ~

แบบเข้าใจเลยว่าทำไมต้องมีอาชีพแพทย์
อย่างน้อยระยะห่างระหว่างหมอกับคนป่วยมันก็ตั้งอยู่บนจรรยาบรรณ จะไปปรึกษาเมื่อไหร่หมอก็พร้อมจะฟัง
ชีวิตส่วนตัวไปทำร้ายใครก็ไม่เกี่ยวกับหมอ หมอไม่ได้รับผลกระทบจากพฤติกรรมของคนป่วยเท่าคนรอบข้าง
หมอเลยใจเย็นได้ มองอะไรเป็นกลางได้ ประมาณนั้นมั้ง  หมีโหด~

นี่ถึงกับไปปรึกษาจิตแพทย์เลยนะ ว่าโดนคนป่วยเหี้ยใส่ทำยังไงดี
สรุปหมอบอกสงสารเค้าแค่ไหนก็ต้องสงสารใจตัวเองก่อน
อย่าทำเกินลิมิต อย่าฝืน อย่าสงสาร อย่าโกหก ไม่มีอะไรดีขึ้น ฮิ้ววว

แล้วคนไข้บางคนก็ไม่ค่อยเชื่อหมอด้วย
แบบรักษามานาน จับ pattern หมอได้ว่าแบบนี้คือการรักษา ไม่เชื่อหมอ ไม่เชื่อใครเลย ก็มี

ประสาทแดกมาก  fuc yea
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28 ก.พ. 2016, 19:44 น. โดย นานาาา » บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
จริง ..บางเคสคือ ไอ้คำพูดว่า"สู้ๆนะ" แม่งไม่ได้ช่วยเลย กลับเป็นการซ้ำอีก
เพราะคนป่วยเค้าสู้จนไม่รู้จะสู้ยังไงแล้ว ยังบอกให้กูสู้อีก... นี่แหละเปราะบางโคตรๆ
ให้มืออาชีพเถิดที่รัก ฮือๆ~

ปล. คนเราถึงต้องหาเพื่อนตายหรือใครสักคนไว้สำหรับเวลาแบบนี้แหละ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28 ก.พ. 2016, 19:49 น. โดย Layiji » บันทึกการเข้า

นักเขียนการ์ตูนรายปี
ไอ้สู้ๆเนี่ยเคยพูด
หลังๆมามันบอกว่า ไม่เอาสู้ๆแล้วได้มั้ย เอาอย่างอื่น  ฮือๆ~

มีบอกด้วยนะ ว่ากูควรทำยังไง เป็นคนฟังก็ควรฟังเฉยๆ
ฟังมันพูดอะไรไม่เข้าท่า หรือแอบทำร้ายจิตใจคนฟัง
ก็ควรฟังเฉยๆ เพราะมันป่วย
แล้วไม่มีโอกาสบอกเลย ว่าที่มึงทำเนี่ยมันทำให้คนไม่อยากช่วยมึงอีก

อย่างหมอเนี่ย ก็เยียวยาได้ประมาณนึง แต่มันไม่ครอบคลุมด้าน social
บางทีคนป่วยก็อยากได้คนที่แบบ เป็นเพื่อนกันก็พอ
แต่เพื่อน ก็ไม่ได้ทำอะไรถูกใจเค้าไปหมดทุกอย่าง (สู้ๆนะ / แนะนำนั่นนี่ )
แล้วเค้าก็ตำหนิเพื่อนที่เพื่อนไม่เข้าใจเค้า แล้วเพื่อนก็ทนไม่ไหว  

เนี่ยคือเหนื่อยมาก  กำลังจะเป็นอีกคนที่หายไปเพราะจิตใจไม่แข็งแรงพอ ง่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28 ก.พ. 2016, 19:55 น. โดย นานาาา » บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ


คลิปนี้โคตรตรง ฮือๆ~
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04 ก.ค. 2016, 13:02 น. โดย iannnnn » บันทึกการเข้า

นักเขียนการ์ตูนรายปี
คนป่วยเองก็ควรเปิดใจให้คนอื่นด้วยนิดนึงแหละ
อย่างน้อยเปิดใจให้หมอ หรืออาสาสมัครที่มีความเข้าใจ

ความพีคคือ เคยใช้แพทเทินแบบที่เค้าฝึกกันเนี่ยแหละไปฟังมัน
แล้วโดนจับได้ว่าฝึกมา มึงฝึกมาเหรอ กูรู้ทันนะ
เนี่ยกูรักษาจบจับแพทเทินหมอได้หมดละ เลยไม่ค่อยเชื่ออะไรแล้ว

คือเชี่ยมากอะ   fuc yea
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28 ก.พ. 2016, 20:36 น. โดย นานาาา » บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
นานา สู้ๆ นะ
บันทึกการเข้า

ระดับนี้ไม่สู้ละค่า คนป่วยผู้น่ารัก  ฮือๆ~

อินเซปชันไปอีกชั้น เวลาเจอคนแชร์อะไรแบบ
จงเข้าใจคนป่วยให้มากขึ้น จงฟังให้มากขึ้น จงเปิดใจให้ผู้ป่วยมากขึ้น
จะหลอนกันทั้งกลุ่มเลยเพราะทุกวิธีที่เค้าว่ามาได้ลองกันมาหมดแล้ว ฮือๆ~

ฟีลจะเหมือนเวลาคนซึมเศร้าได้ยินคำว่าสู้ๆอะ
มันอาจใช้ได้กับคนซึมเศร้าทั่วๆไป
แต่คนที่ป่วยแล้วเป็นหนักแบบ อะไรก็เอาไม่อยู่ นี่มันมีจริงๆ
เพื่อน 4-5 คนที่ใจดีมากๆ แล้วก็พยายามศึกษาวิธีรับมือยังเอาไม่อยู่เลย หนีกันหมด

สรุปแล้ว เชื่อหมอละกัน
หมอบอกว่า ไม่ไหวก็เทค่ะ อย่าฝืน
ไม่มีเราเค้าต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง  ฮิ้ววว
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28 ก.พ. 2016, 20:41 น. โดย นานาาา » บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
เหมือนโดนต่อยอยู่ฝ่ายเดียวห้ามต่อยกลับ  กร๊าก
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
เหมือนโดนต่อยอยู่ฝ่ายเดียวห้ามต่อยกลับ  กร๊าก

ที่เม้ากับเพื่อนคนอื่นคือคำนี้เป๊ะเลยพี่แอน  โวย

อย่าว่าแต่ต่อยกลับเลย แค่ "แตะ" ยังไม่ได้เลย  ฮิ้ววว
บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
หน้า: [1] 2 3 4 5
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!