หน้า: [1] 2 3 4 5 6 7 8 ... 22
 
ผู้เขียน หัวข้อ: ตำนาน BATTLE R0YALE (แตกหน่อ)  (อ่าน 49537 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
เห็นกระแสแบทเทิ่ลรอยัลมาแรง ตูเลยเขียนซะเลย

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!




          “ที่นี่ที่ไหน”

          สามเอ่ยเป็นคนแรก เมื่อพวกเขาทุกคนลืมตาขึ้นในห้องมืดซึ่งไม่มีใครรู้จัก – กัมพยายามเก็บแว่นกันแดดของตนลงกระเป๋า เพราะถึงจะใส่ไว้ก็มองไม่เห็นอะไรอยู่ดี – ก๊อพหันซ้ายขวาหาแอนที่น่าจะเป็นหนึ่งในพวกที่ยืนกันอยู่เต็มไปหมด

          “สวัสดีทุกคน”

          เสียงเย็น ๆ เยือก ๆ ดังมาจากลำโพงที่ติดอยู่ซักมุมหนึ่งในห้อง ทุกเสียงพูดคุยเงียบลง ได้ยินเสียงหายใจของคนพูดอย่างชัดเจนราวกับจงใจ

          “ที่ผมนำพวกคุณทุกคนมาอยู่ในห้องนี้ – เพราะว่าผมมี ‘เกม’ เกมหนึ่งให้พวกคุณเล่น”

          “ไร้สาระ” เสียงห้วน ๆ ของผู้คุมกฎซาฟิเร่ดังขึ้นก่อน เรียกเสียงหัวเราะหึ ๆ ของหลายคนได้มากพอดู

          “เป็นเกมที่สำคัญเท่าชีวิตพวกคุณเลยก็ว่าได้”

          เสียงที่ออกมาส่อแววเย้ยหยัน ซาฟิเร่หายใจออกแรง ๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะเงียบลง

          “เอาละ เข้าเรื่องกันต่อ”

          ก๊อพเงยหน้ามองเงาตะคุ่ม ๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นต้นตอของเสียง เป็นร่องขยายเสียงเล็ก ๆ บนเพดาน เขากราดตามองไปรอบ ๆ ห้อง และพบกับแอนที่ยืนเกาะกลุ่มอยู่กับสามและกัม

          “ในเกมนี้ กติกาง่าย ๆ ข้อเดียว” เสียงนั้นกล่าวต่อ “คือการเอาตัวรอด”

          เสียงจามของใครซักคนดังขึ้น ก๊อพเดินยกมือคลำทางด้านข้างไปเรื่อย ๆ เผื่อว่าจะพบประตู

          “ที่ ๆ พวกคุณจะถูกปล่อย ก็คือเขาวงกตขนาดยักษ์ – ซึ่งเต็มไปด้วยปีศาจ – พวกคุณต้องฝ่าไปจนกระทั่งออกจากเขาวงกตนี้ได้ – และก็แน่นอน – ตัวเลขบนหน้าอกของพวกคุณ – ซึ่งตอนนี้คือเลขหนึ่ง หมายถึงจำนวนชีวิต”

          ก๊อพก้มหน้าลงมองเกือบจะในทันที แสงสีเขียวเป็นรูปเลขหนึ่งเปล่งออกมาจากหน้าอกของเขา

          “ถ้าชีวิตคุณหมดเมื่อไหร่ – คุณจะถูกส่งกลับมาห้องนี้” เสียงนั้นกล่าวต่อ ดูจะสนุกสนานกับอาการแปลก ๆ ของคนในห้องมาก “และจะถูกขังอยู่ในนี้ ตลอดกาล”

          เสียงฮือของหลาย ๆ คนดังขึ้น หนึ่งในนั้นคือซาฟิเร่ที่คำรามอย่างเหลืออด

          “แกต้องการอะไรกันแน่วะ” เขาตะโกน

          “ผม” เสียงนั้นแหลมสูงราวกับแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ผมแค่อยากให้พวกคุณสนุกกับเกมนี้เท่านั้นเอง”

          “กรอด”

          “กลับมาเข้ากติกากันต่อ – กติกาพิเศษของเราอีกข้อคือ – ผู้เล่นสามารถฆ่าแกงกันได้ – ใครที่เป็นคนฆ่าจะถูกเพิ่มชีวิตให้ตามชีวิตที่ฆ่าไป”

          “หมายความว่าถ้าสู้กับคนที่มีไลฟ์ห้า แล้วล้มเค้าได้ห้าครั้ง เราก็จะได้ไลฟ์มาห้าสินะ” เสียงเรียบ ๆ ของใครซักคนที่ก๊อพไม่รู้จักเอ่ยสรุป

          “ใช่แล้ว” เสียงลึกลับเอ่ยต่อ “กติกาก็มีแค่นี้แหละนะ – เอ้อ – อีกอย่าง – ทางออกของเขาวงกตนี่มีทางเดียว แล้วผมก็รับแค่ห้าคนเท่านั้นนะ”

          ก๊อพนับเงียบ ๆ ในใจ – คนในห้องมีเป็นร้อย – เอาแค่ห้าคน นี่มิถูกฆ่ากันตายไปหมดเลยหรือ

          “โอเค – หมดเรื่องจะพูดแล้ว – ผมต้องขออนุญาตรมแก๊สพวกคุณ – แล้วพวกคุณจะฟื้นขึ้นในเขาวงกตเอง – ขอให้ทุกท่านสนุกกับแบทเทิ่ลรอเยี่ยวของเรานะครับ”

          “รอยัล” กัมแก้เบา ๆ ก่อนที่ทุกคนจะได้ยินเสียงเหมือนอะไรลั่นดังกริ๊ก

          ฟู่!!!

          เสียงเหมือนควันอะไรซักอย่างกำลังไหลทะลักออกมาจากพื้น ก๊อพสูดมันเข้าไปเต็มที่ และรู้สึกปวดในหัวเกือบจะในทันที เด็กหนุ่มโซเซและล้มลง ขณะที่คนอื่นก็มีสภาพไม่ต่างกัน

          “บ้าที่สุด...”

          เสียงหัวเราะกึกก้องของไอ้บ้านั่นดังกลบสติที่เลือนรางของเขาจนวูบดับไป...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28 ก.พ. 2006, 23:10 น. โดย กร๊อบ » บันทึกการเข้า
(แอบฮา เร่โคตรเท่)
บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
ดูคล้ายๆกับว่าตูจะตายตอนจบนะ  ง่ะ
บันทึกการเข้า
 กร๊าก กร๊าก กร๊าก

(น่าทำอนิเมเหลือเกิน)
บันทึกการเข้า
แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สอง



          "ก๊อพ - ก๊อพ"

          เสียงเบา ๆ ดังเข้าโสตประสาทหูของเด็กหนุ่ม เมื่อภาพเบื้องหน้าที่มืดสนิทกลับเป็นสีแดงจาง ๆ เพราะแสงที่กระทบเข้าเปลือกตา ก๊อพลืมตาขึ้นช้า ๆ และพบกับแสงอาทิตย์เจิดจ้า เขากะพริบตาซ้ำอีกสองสามทีก่อนจะลุกขึ้นนั่ง



          "นี่ที่ไหน" เขาถามทันที พลางเงยหน้ามองซาฟิเร่ที่เลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัย

          "ไม่รู้เหมือนกัน - อาจจะเป็นเขาวงกตที่ไอ้ทื่อนั่นบอกไว้ก็ได้"

          "แต่สภาพมัน"

          ก๊อพมองไปรอบ ๆ และพบว่าตนเองนั่งอยู่บนชายหาดสวยงาม ทรายขาวสะอาดไม่มีรอยเท้ามนุษย์ คลื่นของทะเลสีฟ้าสาดซัดเข้ากระทบปลายเท้าอย่างแผ่วเบาเป็นจังหวะ ซาฟิเร่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ พลางมองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ

          "ใช่ - ไม่เหมือนเขาวงกตซักนิด"

          ก๊อพถอนหายใจ พลางขยับตัวลุกขึ้นยืน ปัดทรายตามเนื้อตัว แล้วจึงหันไปมองด้านหลัง - ป่าดงดิบสีเขียวทึบ ๆ บดบังทัศนวิสัยเสียจนหมดสิ้น ด้านในนั้นดูลึกลับราวกับมิติที่สี่ - ซาฟิเร่เดินมาข้าง ๆ พลางเพ่งตามองไปยังความมืดนั้น

          "นายว่าจะมีใครอยู่รึเปล่า"

          "ไม่รู้เหมือนกัน" อีกฝ่ายตอบเสียงเบาพลางเกาหัว "ทีแน่ ๆ คือ - เราไม่รู้ว่าคนอื่น หรือตัวอื่น - เก่งกันขนาดไหนน่ะสิ - นายถนัดอะไรบ้าง"

          ก๊อพก้มหน้าลงครุ่นคิด พลางรู้สึกว่าตนเองด้อยค่าลงทุกที เพราะนอกจากการเขียนนิยายและปั่นบอร์ดแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่มีอะไรใช้ในการเอาชีวิตรอดเลยซักนิด

          "ชั้นเคยเรียนเทควันโด" ก๊อพเอ่ยเบา ๆ "นายล่ะเร่"

          "ชั้นเป็นจอมพลัง" ซาฟิเร่ตอบพร้อมรอยยิ้ม "ของมันแหงอยู่แล้ว"

          แต่ก่อนที่ใครจะได้คุยอะไรกันต่อ เสียงเหมือนคนกำลังแหวกสุมทุมพุ่มไม้ก็ดังขึ้นด้านหน้า - ก๊อพกับซาฟิเร่สะบัดหน้าขึ้นมอง และพบกับร่าง ๆ หนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขา

          "สาม"

          "นึกว่าจะจำกันไม่ได้ - เร่กับไอ้ก๊อพใช่ป่าววะ" สามตอบพร้อมรอยยิ้ม เสื้อผ้ามีรอยขีดข่วนจากการเดินฝ่าป่าดงดิบ ในมือถือแว่นกันแดดอันโปรดของตัวเองเพื่อป้องกันรอยข่วน สามหยุดลงตรงหน้าพวกเขา

          "นายเองก็ถูกปล่อยเกาะที่นี่เหมือนกันสินะ" ซาฟิเร่เปรย พลางมองสำรวจร่างกายของผู้มาใหม่อย่างถี่ถ้วน "เดินสำรวจแล้วได้อะไรมาบ้าง"

          "ไอ้คนที่พูดผ่านลำโพงนั่นฉลาดเป็นกรด" สามตอบสั้น ๆ พลางโบกมือเรียกก๊อพกับซาฟิเร่ให้เดินตามเข้าไปด้านในป่าทึบ "เพราะการที่มันพูดออกมาว่าห้าคนที่จะเหลือรอด - ทำให้ตอนนี้ทุกคนจับกันเป็นกลุ่มย่อย ๆ"

          "ถ้างั้น..."

          "ใช่ พวกเราต้องหากลุ่ม - ต้องอีกสองคนเท่านั้น" สามกำชับ "เพราะถ้าเกินนั้น - เราอาจจะประสบปัญหาถูกแทงด้านหลัง - แต่ถ้าเรามีน้อยกว่านั้น - คงถูกรุมกินโต๊ะ"

          "แย่ - แย่จริง ๆ" ซาฟิเร่พึมพำ

          แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรกันต่อ สามก็ยกมือขึ้นกั้นพวกเขาไม่ให้เดิน ก๊อพเงยหน้าขึ้น ตอนนี้เขาเห็นเงาตะคุ่ม ๆ ของอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหน้า มองดูเหมือนคนสามคน...

          "หลบก่อน"

          ทั้งสามคนก้มตัวลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเดินอย่างแผ่วเบาไปยังบริเวณที่หญ้าขึ้นสูง - ก๊อพเจ็บแปลบที่แขนเพราะถูกหนามเกี่ยว เด็กหนุ่มยกมือขึ้นปาดเลือด พลางเงยหน้ามองเบื้องหน้า

          "แอน กัม...แล้วก็...โอ้เอ้" ซาฟิเร่กระซิบ ก๊อพเพ่งมองไปยังกลุ่มสามคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่อย่างไม่ระวังตัว

          "กำลังตกลงกันอยู่ละมั้ง" สามเสริม พลางชะเง้อมองดูทั้งสามคน

          แต่ยังไม่ทันที่สามจะได้ลุกขึ้น เสียงคำรามกึกก้องของบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านหลังของทั้งสามคนจนก๊อพเสียวสันหลังวาบ เสียงร้องเนื่นนานของมันดังใกล้เข้ามาทุกที - ก๊อพหันไปมองอย่างตกใจ และพบกับ...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28 ก.พ. 2006, 23:11 น. โดย กร๊อบ » บันทึกการเข้า
และพบว่า....นมสามใหญ่ขึ้น!!!!!


-------------------------------------------

อ่านไปอ่านมาได้บรรยากาศ Y อย่างแรง กร๊าก
(เร่เป็นพระเอก)
บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
กรี๊ดดดดด ระทึก ระทึก
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
พบกับ....

ต่อสิโว้ย (ทายว่าหมี)
บันทึกการเข้า

[ว่างให้เช่า]
กลุ่มที่เหลืออีกสองคนล่ะสิ  เอือม
บันทึกการเข้า
 คริคริ บรรยากาศวายมาก

มีแต่ชายล้วน
บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
หนึ่งในอีกสองคนนั่นอาจจะเป็นนานา
บันทึกการเข้า
แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สาม



          "หมี"

          เสียงของแอนร้องขึ้นก่อน และกัมกับโอ้เอ้จึงกระโดดฉากหลบไปจากบริเวณนั้นแทบจะในทันที ทิ้งไว้แต่สาม ซาฟิเร่ กับก๊อพ ที่ตกใจจนตัวแข็งทื่อ หมีตัวใหญ่มโหฬารนั้นกำลังมองไปรอบ ๆ พลางอ้าปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวคม ๆ ราวกับกำลังหิวกระหาย ก๊อพรู้สึกตัวอีกทีเมื่อซาฟิเร่กระชากคอเสื้อของเขาให้ลุกขึ้นวิ่ง หมีเห็นพวกเขาแล้ว มันคำรามอีกครั้งจนแก้วหูของก๊อพแทบจะระเบิด ก่อนจะแหวกต้นไม้ใหญ่เดินตามพวกเขามา

          "เป็นเรื่องแล้วไงล่ะวะ" สามร้องพลางก้มหัวหลบเถาวัลย์ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ "ทีนี้จะทำยังไงต่อ"

          "หมีตามไม่เลิกแน่" ซาฟิเร่ร้อง "ต้องหาที่ซักที่ ที่มันเข้าไม่ได้"

          "ถ้ำ" ก๊อพร้องบอก พลางชี้ให้ดูภูเขาลูกโตที่ตั้งตระหง่านผ่านใบไม้หนาทึบขึ้นไปบนท้องฟ้า

          "ไม่ทันแน่" ซาฟิเร่หันไปมองคะเนความเร็วของหมี ก่อนจะตะโกนบอก "พวกเราทุกคนแยกกัน เจอกันอีกทีตรงภูเขานะโว้ย - โชคดี"

          สามวิ่งแยกออกไปทางขวา ซาฟิเร่กระโดดข้ามขอนไม้วิ่งเข้าดงหญ้าสูง ส่วนก๊อพกระโดดข้ามหลุมเล็ก ๆ ไปยังทางออกป่า




          เสียงหอบหายใจของตนเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ พอ ๆ กับเสียงคำรามและเสียงเท้าของหมีที่ดังขึ้นอย่างไม่ลดละ - สามกระหืดกระหอบแหวกพงหญ้าไปอย่างทุลักทุเลขณะเหลือบไปมองด้านหลังที่มีหมีไล่ตามอยู่ - บริเวณที่เขาวิ่งมาเป็นเนินดินสูงหลายแห่งที่ขึ้นเรียงรายอยู่รอบ ๆ เท้าของตนรู้สึกถึงความเย็นเยียบ เขายืนอยู่บนลำธารสายเล็กที่ไหลออกมาจากป่า ขากางเกงยีนส์เปียกชุ่ม เด็กหนุ่มหันกลับไปมองป่า และพบกับฝูงนกที่แตกฮือไม่เป็นขบวน - ส่อให้เห็นสัญญาณการทำลายล้างจากปีศาจที่ไอ้บ้านั่นสร้างขึ้น สามหายใจลึก ๆ พลางกำหมัดแน่น


          "อย่าคิดว่าแกจะได้ไล่ฝ่ายเดียวนะไอ้หมีบ้า" เสียงลอดผ่านไรฟันโต้กลับกับเสียงขู่กรรโชกที่ใกล้เข้ามาทุกที



          ซาฟิเร่ก้มตัวลงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย จอมพลังอย่างเขาวิ่งมาได้ไกลพอสมควร ตอนนี้เขาอยู่บริเวณภูเขาแล้ว โดยที่ไม่มีวี่แววของหมีบ้าที่ไล่ตามมาเมื่อครู่ ดูเหมือนคนโชคร้ายจะไม่ใช่เขา...บางที

          "ว่าไง เร่"

          ดวงตาสองข้างตวัดหาต้นเสียงเบื้องหน้า และพบกับรอยยิ้มแปลก ๆ ของชายร่างใหญ่ สายตาเรียบง่ายนั่นบอกอะไรบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ

          "พี่กัม" ซาฟิเร่เอ่ย ปนกับเสียงหอบเล็กน้อยจึงทำให้เสียงขาด ๆ หาย ๆ "พี่มาทำอะไรที่นี่"

          "เปล่าหรอก - พี่มาถามเร่" กัมว่า พลางกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ "ว่าเร่สนใจจะเข้าร่วมกลุ่มพี่ไหม ว่างหนึ่งคนพอดีเลยนะ"

          "เข้ากลุ่มพี่?"

          "ใช่แล้ว ตอนนี้แอนกับคนอื่น ๆ แตกกระเจิงไปเพราะหมีนั่น อีกซักพักคงกลับมารวมกันใหม่" กัมว่า "ก็มีพี่ มีแอน มีลุงอ๋าห์ มีโอ้เอ้ - ถ้าเร่จะเข้าก็จะได้ครบห้าพอดี - สนใจไหม"

          ซาฟิเร่ชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง - ถ้าเขาไม่เข้า ต้องเกิดการต่อสู้แน่ - แต่ถ้าเขาเข้า

เขาจะทนกับการเป็นนกสองหัวได้หรือ...

          "ขอโทษทีนะครับพี่กัม" ซาฟิเร่ว่า พลางยืดตัวขึ้นมองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังเหยียดรอยยิ้มน้อย ๆ เช่นกัน

          "โอเค - ถ้างั้นก็คงไม่มีทางเลือกอื่น"




          ก๊อพเกือบจะชักเท้าหยุดไม่ทันเมื่อตนพบกับบึงขนาดใหญ่ขวางกั้นทางไปข้างหน้าอยู่ บึงนี้กว้างยาวไปด้านซ้ายขวา - แต่ถ้าจะข้ามไปนั้นคงใช้เวลาไม่มาก การเดินอ้อมึงนี้อาจจะทำให้เขาเสียเวลาพอสมควร - ภูเขาเองก็อยู่ด้านหน้าแล้ว - ถ้าสองคนนั่นไม่รอ - เขาคงถูกทอดทิ้งเป็นแน่

          "เอาวะ" ก๊อพเอ่ยกับตัวเอง พลางก้าวเท้าข้างหนึ่ง ไปยังก้อนหินใหญ่ริมบึง พลางสังเกตมองทางไปต่อ การก้าวลงไปในบึงที่มีฟองอากาศเดือดปุด ๆ คงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไรนัก - เขากระโดดสั้น ๆ ไปยังโขดหินเล็ก ๆ เบื้องหน้า เหลืออีกประมาณห้าเมตรกว่าจะข้ามไปถึงอีกฝั่ง - เด็กหนุ่มยื่นมือไปยังกิ่งไม้ที่ยืดยาวมาจากอีกฝากหนึ่ง ก่อนจะใช้กิ่งนั้นเหวี่ยงตัวไปยืนอยู่บนขอนไม้ที่ตั้งขวางทางบึงอยู่ - ขอนไม้จมลงไปนิดหน่อย ก๊อพดึงตัวพรวดเดียวไปยังอีกฝั่งได้อย่างปลอดภัย ก่อนจะแวะพักเหนื่อยที่ต้นไม้ข้าง ๆ

          "มาถึงจนได้นะก๊อพ"

          คนถูกเรียกเบิ่งตากว้าง เขาจำเสียงเรียกนั่นได้ - เป็นเสียงที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดในจำนวนทุกคนที่เข้าร่วมเกม

          "พะ...พี่กิ๊พ..."
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28 ก.พ. 2006, 23:12 น. โดย กร๊อบ » บันทึกการเข้า
 ง่ะ ตอนที่สอง

(ขำดี  กร๊าก)
บันทึกการเข้า
เรียนเชิญศิลปินผู้มีใจรัก
ช่วยวาดภาพประกอบ BR แต่ละตอนด้วยครับ
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
โอ๊ว ชักมันส์

(แล้วเร่ก็ยอมตกเป็นของพี่กัม  โวย)


ตอนที่1..... (ไม่มีไรวาด 55 ว่าแต่คนในห้องมืดมีกี่คนอ่ะ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28 ก.พ. 2006, 22:37 น. โดย NanaMafia » บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
หน้า: [1] 2 3 4 5 6 7 8 ... 22
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!