หน้า: 1 2 3 4 [5]
 
ผู้เขียน หัวข้อ: โฆษณา ?  (อ่าน 9453 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
 งง
บันทึกการเข้า

ตามหารักแท้ค่ะ โฮกกก
พี่เร่เขียนอยู่ไหนอ่ะ
เมย์เขียนอยู่ที่เว็บ สนพ.แจ่มใส
บันทึกการเข้า

Deep in my soul, I know that you are my destiny.
แต่ไม่มีทางที่จะทำให้ได้อยู่ด้วยกัน
ไม่ว่าจะยากจะฝืนสักเท่าไหร่ ฉันต้องปล่อยเธอไป
.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17 ก.พ. 2007, 16:02 น. โดย โลกส่วนตัว » บันทึกการเข้า

กอล์ฟนั่งกล้วยโด่   ง่ะ
บันทึกการเข้า

nuugo.blogspot.com
instagram.com/nuugo
ระวังมดขึ้นนะครับ
บันทึกการเข้า

สะพรึบสะพรั่ง ณหน้าและหลัง ณซ้ายและขวา ละหมู่ละหมวด ก็ตรวจก็ตรา ประมวลกะมา สิมากประมาณ
ระวังมดกัดนะคะ  ยิ้มน่ารัก
บันทึกการเข้า
ระวังมดเข้านะเคอะ
บันทึกการเข้า

สะพรึบสะพรั่ง ณหน้าและหลัง ณซ้ายและขวา ละหมู่ละหมวด ก็ตรวจก็ตรา ประมวลกะมา สิมากประมาณ
มดกัดนี่ ถึงกับไม่สามารถใช้กล้วยได้เลยนะครับ
บันทึกการเข้า
พี่เร่เขียนอยู่ไหนอ่ะ
เมย์เขียนอยู่ที่เว็บ สนพ.แจ่มใส


 ฮิ้วววพี่เร่เค้าเขียนอยู่ที่ reweblog.blogspotcomค่ะ
บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
ขุด




ไม่ใช่ขุดหรอก ตูเพิ่งเก็บดาวมาถึงจู๋นี้ ไอ้มืดหมี



บล็อกเอ็ง สารภาพว่าเคยเข้าไปอ่านตอนสองตอนเอง
ไม่ใช่ไม่ดี แต่รู้สึกว่าคนมันคิดอย่างเดียวกัน อ่านไปก็เหมือนกับคุยกะตัวเอง
เลยไม่รู้สึกเสียดสีแดกดันเหมือนกับอ่านราชดำเนิน (ฮา)

เปล่าๆ ไม่ใช่ยังงั้น
คือทุกวันนี้ตูไม่มีเวลาแม้แต่จะอ่านบล็อกที่ตูอ่านบ่อยๆ หรือเว็บที่ตูเข้าบ่อยๆ
เพราะแตกฟ๐งหนึ่งล่ะ (อ้าว) และเพราะงานการรุมเร้าอีกอย่างล่ะ

แต่คอลัมน์ที่เอ็งเขียนก็อ่านได้อ่านดีนะ
รู้สึกว่าต่างจากวิธีเขียนของคนอื่น
เหมือนเปิดอะเดย์ อ่านคอลัมน์ของหลานชายขึ้นมาตะหงิดๆ
ซึ่งถ้าเป็นได้อย่างนี้ก็สวยดี ว่าแล้วก็เปิดบล็อกเร่สักทีดีกว่า




ตูเคยพูดไว้ในบล็อกตอนไหนไม่รู้ แต่นานแล้วแหละ
บอกไว้ว่า บล็อกของตูที่ตูเขียนนี่ก็เพื่อต้องการสื่อสารกะคน
ให้เกิดแรงสะเทือนอะไรสักอย่าง อย่างน้อยก็สักนิด
ดังนั้นแน่นอนว่ามันต้องการผลิตออกมาให้คนอ่านกัน
ก็เลยมีการตลาดเข้ามาเกี่ยวข้องบ้าง
คือไปเมนต์บล็อกคนอื่นเขา (สมัยนั้นมีกี่บล็อกกันเชียว) แล้วเขาจะตามมาเอง

อันนี้คือยุคต้นๆ ของบล็อกหยาบคายที่ลงกับ Blogspot
เล่าไว้ให้รู้ว่าน้ำหน้าอย่างตูก็ผ่านจุดที่พยายามเสนอตัวมาแล้วเหมือนกัน
เพราะเชื่อว่าวัยรุ่นทุกคนก็มีต่อมความอยาก "มีตัวตน" ในโลกแห่งนี้ทั้งนั้น


แต่ไม่รู้ทำไม พอคนมันอ่านติด และถามหา
ได้วิธีการเขียนแบบอะไรก็ได้ของตูต้องเปลี่ยนเป็นเขียนให้คนอ่านชอบ
หรือไม่ชอบ อย่างแรงๆ เพื่อจะให้มันติดตลาดต่อไป
อยู่มาวันหนึ่ง ตูสะดุ้งกับความรู้สึกนี้ แล้วก็ลุกขึ้นมาอำลาบล็อกหยาบคาย
ปิดแม่งไปเลย - กลายเป็นตำนานส่วนตัว







ไม่ว่าจะอะไร เมื่อเริ่มต้นมาแล้วมีคนคาดหวังปั๊บ
มันก็จะกลายเป็นหน้าที่ ไม่ใช่ความสนุก อิสระในการปลดปล่อยของเราไปฉิบ
ไม่เว้นกระทั่งบล็อกไอ้แอนนนนน ที่ตูกะจะเปิดไว้เขียนอะไรที่เป็นเรื่องของกูจริงๆ
(แต่ก็อย่างว่า เรารู้สึกในสันดานเหมือนกันคืออยากให้ใครเข้ามาอ่านสักหน่อย จะได้รู้จักกู)

จนมาถึงวันหนึ่ง คนมันก็เข้ามาติด  ง่ะ
แล้วก็เหมือนเดิม มันเขียนไม่สนุกเลยเพราะคนอ่านติดแข้งพันขาไปหมด
จินตนาการที่ถูกการตลาดครอบงำนี่มันน่ากลัวนะ

หลังๆ บล็อกไอ้แอนฯ เลยเปลี่ยนไปเป็นเวอร์ชั่นขี้เกียจ นานๆ อัปที
แล้วก็เขียนเรื่องงุงิๆ ส่วนตัว อ่านเองยิ้มเอง ที่ตูว่าตูผ่อนคลายและสบายใจที่จะเขียน
มากกว่าเขียนแสดงความเท่ (ซึ่งก็อย่างที่บอกว่าเดี๋ยวนี้มันไม่ใช่แบบเมื่อก่อน - คนมันเขียนกันเยอะแล้ว)


พูดไม่อายเลยนะ.. คือพอรู้ตัวว่าเราเป็น "คนมีตัวตน" ในโลกอินเทอร์เน็ตแล้ว (คือตูเป็นที่รู้จักแล้ว)
ไอ้อาการอยากโชว์ของอะไรนี่มันก็ไม่จำเป็นแล้วไง
เหมือนดารารำคาญการแจกลายเซ็นยังไงยังงั้น
ทั้งที่ตอนเข้าวงการละเซ็นแบบบรรจงกับแฟนๆ ทุกคนมาก่อนแท้ๆ

อนิจจัง...






เลยมียา 2 เม็ดให้เลือก ระหว่าง
- เม็ดสีฟ้า เขียนต่อไป เป็นอย่างที่เอ็งเป็น ความเป็นตัวจริงหรือตัวปลอมมันขึ้นอยู่กับบทพิสูจน์อะไรหลายๆ อย่าง
- เม็ดสีแดง หันไปเขียนให้คนอื่นอ่านตามเว็บบล็อกที่มีวงจรเป็นของตัวเอง (พวก เม้นแร้วนะ) จะได้ดัง

ไม่ได้บอกว่าอันไหนผิดอันไหนถูก มันอยู่กับการประคองตัวของตัวเอง
เพราะไม่ว่าเอ็งจะวิ่งไปทางไหน  ความเป็น "ตัวจริง" ของเอ็งเองตะหากเล่า
ที่จะพิสูจน์ว่าเพชรแท้ไม่แพ้ไฟ (โลกนี้ไม่มีสุภษิตนี้หรอก อน่ามามั่ว)
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
ยักษ์ พึ่งตามมาถึงจู๋นี้เองหรือ  เกย์แอบ

ต้องใช้เวลา 2 ปี กว่าจะเก็บดาวหมด ทุกเม็ด  (อิอิ)


สำหรับ blog ของหนูน้อยอาราเร่ ตูเข้าไปอ่านอยู่ ถ้าเป็นแบบที่เขียน ให้ระวังโรคซึมเศร้านะ วิธีแก้คือเข้ามาปั่นในแตกฟองบ่อย ๆ  เจ๋ง
บันทึกการเข้า

[ว่างให้เช่า]
เพิ่งมาอ่านของพี่แอน

ชัดแจ้งแดงแจ๋

ที่ชอบอ่าน เนื่องจากอ่านแล้วนึกถึงตนเองในวัยนั้น ช่างละม้ายตัวเองจริงๆ
และตอนนี้ก็คิดว่ายังอยู่วัยนั้นอยู่  กร๊าก คนแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ


เวลาอ่านบล็อกใคร มีคติอย่างนึงว่า
ถ้าใครเขียนเรื่องอะไรที่มีคำว่าความรัก หรือมีหัวข้ออะไรทำนองนี้จะกดปิด
เพราะอ่านกี่ทีก็รู้สึกเป็นเรื่องน่าเบื่อ แบบเดียวกับเพลงไทยที่พูดแต่เรื่องนี้นั่นแล

แต่ของไอ้บอยไม่มีเลย
จริงๆชอบความคิดความอ่านใครแล้ว มันจะเขียนเรื่องอะไรก็คงอ่านอยู่ดี
ตอนนี้อยู่ดีๆก็นึกอยากอ่านไอ้เร่มันเขียนเรื่องนี้มั่ง มันจะออกมามุมมองตรรกะค่าสัมพัทธ์อะไรของมันอีกไหม
น่าสนใจดีนะเร่  กร๊าก

บันทึกการเข้า

I ROCK , THEREFORE I AM
เอางี้เร่  ป๋าไปนั่งคิดนอนคิดหลายรอบแล้วว่าจะโฆษณาดีหรือไม่โฆษณาดี

สรุปทำสองเว็บเลย  เว็บนึงเป็น สินค้าโหล คือเอาจำนวนคนเข้าว่าโฆษณากระจาย อีกอันเป็น  สินค้าส่วนตัว คนคอมเม้นน้อยๆ แต่จะเขียนหรือไม่เขียนก็ได้เนื้อหาตอบสนองตัวเองไม่ใช่คนอื่น โฆษณาแต่แรกครั้งเดียวจบ (แต่ต้องโฆษณาคนละที่กันอันแรกนะและต้องไม่ใหญ่มาก) แล้วลองเช็คดูว่าชอบแบบไหน


ปล.ทีแรกเว็บบล๊อคของผมก็อยากโฆษณาให้คนมาเยอะๆนะ แต่พอคนเยอะจะมีปัญหา bandwidth มันเป็นการจำกัดเนื้อหาของผมอย่างแรงเลยไม่โฆษณามากดีกว่า 5-6 เม้นก็ดีใจจะแย่แล้ว


ปล. บักเก้อต้องกดปิดบล๊อคผมอย่างเร็วล่ะซิ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01 มิ.ย. 2006, 01:48 น. โดย Layiji » บันทึกการเข้า

นักเขียนการ์ตูนรายปี
 (แจ๋ว แจ๋ว) ไม่อ่าน
บันทึกการเข้า

ตามหารักแท้ค่ะ โฮกกก
หน้า: 1 2 3 4 [5]
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!